Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 7:11

Παρατήρησε, λοιπόν, και την οικονομία, καθώς και την εξαιρετική σοφία των θείων βουλών. Επρόκειτο, και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα, όσα όριζε ο νόμος να μετατεθούν προς την αληθινή λατρεία, και το ατελές των τύπων να μεταπλαστεί σε μια αξιαγάπητη και πνευματική πολιτεία. Επρόκειτο να εκδιωχθούν από τον αμπελώνα οι γεωργοί που σκότωσαν τον Κύριο, και να παραδοθεί το κτήμα σε άλλους, δηλαδή στους αγίους αποστόλους και ευαγγελιστές, οι οποίοι επρόκειτο να το αναδείξουν καρποφόρο και ανθισμένο, παρέχοντάς του την πλέον απαραίτητη φροντίδα· επρόκειτο «δίκαιος Βασιλιάς να βασιλεύσει, και άρχοντες να άρχουν με δικαιοσύνη», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη· επρόκειτο να αναδειχθεί άλλος αρχιερέας, όχι κατά την τάξη του Ααρών, αλλά κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, «λειτουργός των αγίων, και της αληθινής σκηνής, την οποία έστησε ο Κύριος και όχι άνθρωπος». Διότι εισήλθε στα άγια των αγίων ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, «όχι με αίμα τράγων και μοσχαριών, αλλά με το δικό του αίμα, εξασφαλίζοντας αιώνια λύτρωση», και «έχοντας τελειοποιήσει για πάντα με μία προσφορά αυτούς που αγιάζονται ως προς τη συνείδηση».

ΙΑ΄. Αποδείχθηκε λοιπόν στο πρόσωπο του Μελχισεδέκ, ότι κάποτε ο θεσμός της ιερωσύνης θα μεταβιβαστεί από τη φυλή που ασκούσε την ιερωσύνη σύμφωνα με τον νόμο· και επιπλέον, ότι θα αναλάμψει ένας άλλος τρόπος και νόμος ιερατείας. Διότι ήταν κατά κάποιον τρόπο ανάγκη να συμμεταβληθεί και να αποσυρθεί μαζί με τις ιερατείες και ο ίδιος ο νόμος. Γι' αυτό λοιπόν και ο θεσπέσιος Παύλος θεολογεί τα εξής, και λέει: «Αν, λοιπόν, η τελείωση επιτυγχανόταν μέσω της Λευιτικής ιερωσύνης (διότι ο λαός έλαβε τον νόμο βάσει αυτής), ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, και να μη λέγεται κατά την τάξη του Ααρών; Διότι, εφόσον μεταβάλλεται η ιερωσύνη, κατ' ανάγκην γίνεται και μεταβολή του νόμου.» Και πάλι: «Και είναι ακόμη περισσότερο ολοφάνερο, αν αναδεικνύεται άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, ο οποίος δεν έγινε ιερέας σύμφωνα με τον νόμο μιας σαρκικής εντολής, αλλά σύμφωνα με τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής. Διότι δίνεται η μαρτυρία: Ότι εσύ είσαι ιερέας στον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ.» Βλέπεις πώς καταδικάζει την ανικανότητα της κατά νόμον ιερωσύνης να οδηγήσει στην τελείωση, αποδεικνύοντας ως εξαιρετικά ωφέλιμη την εισαγωγή μιας ανώτερης εντολής; Διότι αν βρισκόταν σε εκείνη το αναγκαίο, γιατί, λέει, δεν αναδεικνύεται μάλλον άλλος ιερέας κατά την τάξη του Ααρών, και όχι κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, ο οποίος ήταν ομοίωμα και τύπος του Χριστού, που σε καμία περίπτωση δεν ασκεί πλέον την ιερωσύνη σαρκικά, αλλά μάλλον σύμφωνα με τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής;

Και τότε μεν το αξίωμα της Λευιτικής ιερωσύνης ίσχυε μόνο για το έθνος του Ισραήλ, και έχει μαρτυρηθεί ότι οι Λευίτες αποτελούσαν λύτρο μόνο για τα δικά τους πρωτότοκα. Ο Χριστός όμως, ο οποίος ήλθε ως αρχιερέας των μελλόντων αγαθών, όπως λέει ο πάνσοφος Παύλος, και όχι κατά την τάξη του Ααρών, αλλά κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, όπως είχε προφητεύσει ο θείος λόγος, με τη μετάθεση της ιερωσύνης, επειδή ο ίδιος προερχόταν από άλλη φυλή (διότι είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα), πραγματοποίησε και τη μετάθεση του νόμου, μεταφέροντάς μας από τη σκιά του νόμου στο Ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών, όπως ακριβώς μετέφερε και το αξίωμα της ιερωσύνης από τη Λευιτική στη βασιλική φυλή. Με την παρομοίωσή του δε προς την τάξη του Μελχισεδέκ, δεν πρόσφερε τον εαυτό του στον Πατέρα ως λύτρο μόνο για τον Ισραήλ, αλλά για όλα τα έθνη, και κατέστη αρχιερέας της πίστεως και της ομολογίας όλων των ανθρώπων, επειδή και ο Μελχισεδέκ είναι γνωστό ότι ανήκε στη μερίδα των εθνικών, και διαπιστώνεται ότι δεν κατάγεται από το γένος του Αβραάμ. Η δε κατά τον νόμο αποτίμηση των πέντε διδράχμων για κάθε ένα από τα πρωτότοκα υποδηλώνει αινιγματωδώς ότι καθένας από εμάς οφείλει να αγιάζει στον Θεό κάθε του αίσθηση, και να προσφέρει τα όσα σχετίζονται με αυτές στον Κτίστη, καθαρά και απαλλαγμένα από κάθε άτοπη ηδονή, σαν ένα ευσεβές και νόμιμο λύτρο.

Το ότι, βέβαια, πολλές φορές ένα μόνο γράμμα, όταν αλλάζει, παραλείπεται ή προστίθεται, διαταράσσει το νόημα των λεγομένων, είναι φανερό από αυτό που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων: «Εάν όμως του μίλησε πνεύμα ή άγγελος», και από εκείνο στην Προς Εβραίους επιστολή: «Εάν, λοιπόν, υπήρχε τελείωση μέσω της λευιτικής ιερωσύνης»· εάν, δηλαδή, τεθεί «εάν», τότε το νόημα περικόπτεται και προκύπτει το αντίθετο από την αποστολική γνώμη. Και το «γνήσιε σύζυγε» είναι «γνησία», επειδή το γράμμα ιώτα είτε έχει προστεθεί είτε γράφεται μεν, αλλά δεν συμπροφέρεται. Και στο χωρίο των Παροιμιών «Αργότερα θα περπατάς πιο γυμνός από ύπερο», εάν η λέξη είναι «ύπερον»· διότι δεν είπε «γυμνός» ή «γυμνότατος» σαν ύπερο (πράγμα που έπρεπε να λεχθεί, είτε υποδηλώνει το ύπερο - γουδοχέρι είτε το υπερώο), αλλά «πιο γυμνός». Και αυτό που ελέχθη στον ψαλμό «θα γίνει αύρα», δηλαδή σε πράα και εαρινή κατάσταση, μετατράπηκε σε «στάθηκε σαν αύρα». Και πάλι:

ΟΜΙΛΙΑ ΙΓ΄. Εάν, λοιπόν, η τελείωση επιτυγχανόταν μέσω της λευιτικής ιεροσύνης (διότι βάσει αυτής δόθηκε ο νόμος στον λαό), ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, και να μη λέγεται κατά την τάξη του Ααρών; Διότι, εφόσον μεταβάλλεται η ιεροσύνη, εξαιτίας αυτής της μεταβολής γίνεται κατ' ανάγκην και μεταβολή του νόμου. Επειδή εκείνος, για τον οποίο λέγονται αυτά, ανήκε σε άλλη φυλή, από την οποία κανένας δεν έχει υπηρετήσει στο θυσιαστήριο. Είναι, άλλωστε, ολοφάνερο ότι ο Κύριός μας προήλθε από τη φυλή του Ιούδα, για την οποία φυλή ο Μωυσής δεν ανέφερε απολύτως τίποτα περί ιεροσύνης.

αʹ. «Εάν, λοιπόν, υπήρχε τελείωση μέσω της λευιτικής ιερωσύνης», αναφέρει. Αφού μίλησε για τον Μελχισεδέκ και έδειξε πόσο ανώτερος ήταν από τον Αβραάμ, ξεκαθαρίζοντας τη μεγάλη μεταξύ τους διαφορά, από το σημείο αυτό αρχίζει πλέον να αποδεικνύει τη διαφορά της ίδιας της διαθήκης, και το πώς η μία είναι ατελής, ενώ η άλλη τέλεια. Και δεν εμβαθύνει ακόμη στην ουσία των πραγμάτων, αλλά προς το παρόν αντλεί τα επιχειρήματά του από την ιερωσύνη και τη διαθήκη. Διότι αυτά γίνονταν πιο πειστικά στους απίστους, όταν η απόδειξη προερχόταν από όσα ήδη είχαν παραδεχθεί και πιστέψει. Έδειξε ότι ο Μελχισεδέκ ήταν πολύ ανώτερος και από τον Λευί και από τον Αβραάμ, έχοντας λάβει απέναντί τους τάξη ιερέα.

Εάν λοιπόν, λέει, η τελείωση επιτυγχανόταν μέσω της Λευιτικής ιεροσύνης· δηλαδή, εάν η τελείωση των πραγμάτων, των δογμάτων και του βίου γινόταν μέσω της Λευιτικής ιεροσύνης. Και πρόσεξε πώς προχωρά μεθοδικά. Είπε ότι είναι «κατά την τάξιν Μελχισεδέκ», αποδεικνύοντας ότι είναι ανώτερη η ιεροσύνη κατά την τάξιν Μελχισεδέκ· διότι εκείνος ήταν πολύ ανώτερος. Έπειτα, το αποδεικνύει αυτό και με βάση τον χρόνο, ότι δηλαδή εμφανίζεται μετά τον Ααρών προφανώς ως ανώτερη. Και τι θέλει να πει με το εξής: «Διότι ο λαός», λέει, «έλαβε τον νόμο βασιζόμενος σε αυτήν»; Τι σημαίνει το «βασιζόμενος σε αυτήν»; Συμμορφώνεται με αυτήν, λέει, μέσω αυτής πράττει τα πάντα· δεν μπορεί να ειπωθεί ότι δόθηκε σε άλλους.

Ο λαός είχε λάβει τον νόμο του με βάση αυτήν· δηλαδή, έκανε και κάνει χρήση αυτής· δεν μπορεί να πει κανείς ότι, αν και ήταν τέλεια, δεν προΐστατο του λαού. Με βάση αυτήν νομοθετήθηκε· δηλαδή, αυτήν χρησιμοποίησε. Ποια ανάγκη, λοιπόν, υπήρχε για άλλη ιεροσύνη, εάν είχε την τελειότητα; Διότι, εφόσον μεταβάλλεται η ιεροσύνη, κατ' ανάγκην γίνεται μεταβολή και του νόμου· εάν, δε, πρέπει να υπάρχει άλλος ιερέας, ή μάλλον άλλη ιεροσύνη, είναι ανάγκη να υπάρχει και άλλος νόμος. Αυτό απευθύνεται προς εκείνους που λέγουν: Τι χρειαζόταν η Καινή Διαθήκη;

Από πού είναι αυτό φανερό; Από το γεγονός ότι η πρώτη αποβλήθηκε, ενώ η άλλη εισήχθη στη θέση της· διότι γι' αυτόν τον λόγο επικρατεί, επειδή είναι καλύτερη. Όπως ακριβώς δηλαδή λέει: «Εάν η τελείωση επιτυγχανόταν μέσω αυτής, ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ;», έτσι και εδώ χρησιμοποιεί τον ίδιο συλλογισμό, λέγοντας: «Εάν εκείνη η πρώτη διαθήκη ήταν άμεμπτη, δεν θα αναζητείτο τόπος για δεύτερη»· τουτέστιν, εάν δεν είχε τίποτα το ελλιπές, εάν καθιστούσε τους ανθρώπους άμεμπτους. Ότι πράγματι περί αυτού μιλάει, άκουσε το εξής: «Ελέγχοντας δε αυτούς λέγει». Δεν είπε, «ελέγχοντας αυτήν», αλλά, «ελέγχοντας αυτούς λέγει: Ιδού έρχονται ημέρες, λέγει ο Κύριος, και θα συνάψω με τον οίκο του Ισραήλ και με τον οίκο του Ιούδα διαθήκη καινή, όχι σαν τη διαθήκη που έκανα με τους πατέρες τους, κατά την ημέρα που τους έπιασα από το χέρι για να τους εξαγάγω από τη γη της Αιγύπτου· διότι αυτοί δεν παρέμειναν στη διαθήκη μου, κι εγώ αδιαφόρησα γι' αυτούς, λέγει ο Κύριος». Ναι, λέγει· και από πού είναι φανερό ότι έλαβε τέλος; Το έδειξε βέβαια αυτό και από το ζήτημα του ιερέα· το δείχνει όμως τώρα σαφέστερα και αυτολεξεί, ότι έχει καταργηθεί. Και πώς; Με το να πει: «στηριζόμενη σε ανώτερες επαγγελίες». Διότι πώς είναι δυνατόν να εξισωθεί, πες μου, η γη με τον ουρανό; Εσύ όμως παρατήρησε πώς και εκεί κάνει λόγο για επαγγελίες, ώστε να μην κατηγορείς αυτήν για αυτό το ζήτημα.

«Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ». Δεν είπε, κατά την τάξη του Ααρών. Ρώτησε, λοιπόν, τον Ιουδαίο: εάν δεν επρόκειτο να καταργηθεί η παλαιά ιεροσύνη, για ποιον λόγο εισήγαγε άλλον ιερέα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ; Όταν, μάλιστα, ο Παύλος αναφέρθηκε σε αυτό ακριβώς το χωρίο, πρόσεξε πώς το κατέστησε σαφέστερο. Διότι, αφού είπε για τον Χριστό ότι, καθώς αναφέρει σε άλλο σημείο, «Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ», πρόσθεσε: «Για τον οποίο έχουμε πολλά να πούμε και είναι δυσκολοερμήνευτα».

Για ποιο λόγο, λοιπόν, τα έλεγε αυτά, το εξηγεί αμέσως παρακάτω λέγοντας: «Εάν, λοιπόν, η τελείωση γινόταν μέσω της λευιτικής ιεροσύνης (διότι βάσει αυτής έλαβε τον νόμο ο λαός), ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, και να μην ονομάζεται κατά την τάξη του Ααρών;» Και τι εννοεί με αυτό; Εάν, λέει, ήταν τέλεια τα ιουδαϊκά πράγματα, και ο νόμος δεν ήταν σκιά των μελλοντικών αγαθών, αλλά είχε κατορθώσει τα πάντα από μόνος του, και δεν επρόκειτο να παραχωρήσει τη θέση του σε άλλον, ούτε η προηγούμενη ιεροσύνη να αποσυρθεί και να εισαχθεί αντ' αυτής μία άλλη, για ποιο λόγο έλεγε ο προφήτης: «Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα, κατά την τάξη του Μελχισεδέκ»; Διότι θα έπρεπε να πει, κατά την τάξη του Ααρών. Γι' αυτόν τον λόγο λέει: «Εάν, λοιπόν, η τελείωση γινόταν μέσω της λευιτικής ιεροσύνης, ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, και να μην ονομάζεται κατά την τάξη του Ααρών;» Είναι φανερό, συνεπώς, εκ τούτου ότι εκείνη μεν η ιεροσύνη έλαβε τέλος, ενώ εισήχθη αντ' αυτής άλλη, πολύ καλύτερη και υψηλότερη. Εφόσον δε ομολογείται αυτό, γίνεται ομολογουμένως αποδεκτό και τούτο, ότι θα εισαχθεί μαζί της και μία άλλη πολιτεία που θα αρμόζει στην ιεροσύνη, δηλαδή προφανώς η δική μας, καθώς και μία καλύτερη νομοθεσία. Αυτό ακριβώς θεμελιώνοντας ο Παύλος έλεγε: «Διότι, όταν μετατίθεται η ιεροσύνη, εξ ανάγκης γίνεται και μετάθεση του νόμου», και Δημιουργός αυτών είναι ένας.

Επομένως, λαμβάνουν τη δεκάτη από εκείνους. Όταν, λοιπόν, λαμβάνουν δεκάτες από αυτούς τους ίδιους, άραγε δεν βρίσκονται αυτοί μεν στην τάξη των λαϊκών, ενώ εκείνοι στην τάξη των ιερέων; Και όχι μόνο αυτό, αλλά ούτε καν ομότιμός τους ήταν, αλλά προερχόταν από άλλο γένος. Ώστε δεν θα έδινε σε αλλόφυλο δεκάτες, εάν η τιμή δεν ήταν πολύ μεγάλη. «Και χωρίς καμία αντίρρηση, το κατώτερο ευλογείται από το ανώτερο. Και εδώ μεν λαμβάνουν δεκάτες θνητοί άνθρωποι, εκεί δε κάποιος για τον οποίο υπάρχει η μαρτυρία ότι ζει, και, για να το πούμε έτσι, δια του Αβραάμ και ο Λευί. Και αυτός που λαμβάνει, έχει καταβάλει δεκάτη». Επειδή διαρκώς αυτό θεωρούνταν το αξιοσέβαστο, το ότι δηλαδή ο Αβραάμ είχε την επαγγελία, αποδεικνύει ότι εκείνος ήταν ακόμη πιο αξιοσέβαστος. «Διότι ήταν ακόμη στην οσφύ του πατέρα του, όταν τον συνάντησε ο Μελχισεδέκ». Επομένως, λέει, ο τύπος του Κυρίου είναι ανώτερος ακόμη και από αυτόν που είχε τις επαγγελίες. «Αν, λοιπόν, υπήρχε τελείωση μέσω της λευιτικής ιερωσύνης». Μέσα του βρισκόταν, λέει, ο Λευί, αν και δεν είχε ακόμη γεννηθεί.

Δες πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που φέρει τον τύπο του Αρχιερέα μας και στους ιερείς σύμφωνα με τον νόμο. «Διότι ο λαός έλαβε τον νόμο με βάση αυτήν· ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη Μελχισεδέκ, και να μη λέγεται κατά την τάξη Ααρών;» Αφού έδειξε ότι ο Μελχισεδέκ είναι πολύ ανώτερος και από τον Λευί και από τον Αβραάμ, έχοντας τεθεί σε τάξη ιερέα γι' αυτούς, επιχειρηματολογεί πάλι με άλλον τρόπο, λέγοντας: Για ποιο λόγο δεν είπε «κατά την τάξη Ααρών»; Λέει, λοιπόν, ότι αν ο νόμος καθιστούσε τους ανθρώπους τέλειους, γιατί μεταβαλλόταν; Διότι η μετάθεση του ιερέα σήμαινε και μετάθεση του νόμου. «Εφόσον, δηλαδή, μεταβάλλεται η ιεροσύνη, κατ' ανάγκην γίνεται και μεταβολή του νόμου. Διότι εκείνος για τον οποίο λέγονται αυτά». Δηλαδή, συμμορφώνεται με αυτήν και μέσω αυτής πράττει τα πάντα. Επειδή δεν μπορεί να πει κανείς ότι, αν και ήταν τέλεια, δεν προΐστατο του λαού. Διότι αυτήν χρησιμοποιούσε. «Ανήκε σε άλλη φυλή, από την οποία κανείς δεν υπηρέτησε στο θυσιαστήριο. Διότι είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριός μας προήλθε από τη φυλή Ιούδα, για την οποία φυλή ο Μωυσής δεν είπε τίποτα περί ιεροσύνης. Και είναι ακόμη περισσότερο καταφανές, αν κατά την ομοιότητα». Αυτό απευθύνεται προς εκείνους που λένε: «Ποια ήταν η ανάγκη για την Καινή Διαθήκη;» «Αναδεικνύεται άλλος ιερέας, όπως ο Μελχισεδέκ, ο οποίος δεν έγινε ιερέας σύμφωνα με τον νόμο». Με αυτόν τον τρόπο, λέει, απέβαλε την ιεροσύνη του Ααρών. «Έγινε σύμφωνα με σαρκική εντολή». Διότι ο νόμος ήταν σε όλα του σαρκικός. Περίτεμε, λέει, τη σάρκα σου, χρίσε τη σάρκα, λούσε τη σάρκα, κούρεψε τη σάρκα. «

Γι' αυτό λέει: «Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα», όχι κατά την τάξη του Λευί, ούτε κατά την τάξη του Ααρών, που ανήκαν στην ίδια φυλή, αλλά: «κατά την τάξη του Μελχισεδέκ», ο οποίος ιεράτευσε χωρίς νόμο. Αλλά τι σχέση έχουν πάλι εκείνοι με εμάς;

Για ποιο λόγο οι μεν ιερείς σύμφωνα με τον Νόμο δεν εμποδίζονταν να έχουν γυναίκες, ενώ οι κατά Χριστόν ιερείς εμποδίζονται, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τη συνήθεια; Το μεν προφανές είναι επειδή το Ευαγγέλιο είναι ανώτερο και επειδή η παρθενία κατέστη προσιτή σε πολλούς αφότου ο Δεσπότης των πάντων ευδόκησε να γεννηθεί μέσω παρθενίας, πράγμα το οποίο στους αρχαίους ήταν σπάνιο. Επειδή δε η ιεροσύνη του Ευαγγελίου πιστεύεται ότι υφίσταται κατά την τάξη του Μελχισεδέκ και όχι κατά την τάξη του Ααρών, και δεν έχει καταγραφεί ότι ο Μελχισεδέκ είχε γυναίκα, κατ' ανάγκην, επομένως, και οι επίσκοποι που ιερουργούν σύμφωνα με τη δική του τάξη δεν δέχονται γυναίκες.

Διότι, εάν υπήρχε τελείωση μέσω της Λευιτικής ιερωσύνης, λέει (επειδή βάσει αυτής δόθηκε ο νόμος στον λαό), δεν θα υπήρχε πλέον ανάγκη να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Διότι ο νόμος δεν ετελείωσε τίποτα, αλλά έγινε εισαγωγή μιας ανώτερης ελπίδας, μέσω της οποίας πλησιάζουμε τον Θεό. Ούτε πάλι οι θυσίες και τα δώρα μπορούσαν να καταστήσουν τέλειο κατά τη συνείδηση τον λατρευτή.

Και πώς δεν είναι παράλογο να είναι μεν αναγκαίο, σύμφωνα με τον νόμο, να λαμβάνεται ο τύπος ως τέλειος από κάθε άποψη, ενώ το πρωτότυπο να θεωρείται αδιάφορο, ακόμη και αν λαμβανόταν ως ατελές; Και πώς θα διασωθεί η κατά την τάξη του Μελχισεδέκ ιεροσύνη σε εκείνους που ιερουργούν με άζυμο άρτο; Διότι βεβαίως δεν πρόκειται να συκοφαντήσουν και τον Μελχισεδέκ ότι προσέφερε κάτι τέτοιο, εφόσον αυτός προηγήθηκε κατά πάρα πολλές χρονικές περιόδους, μετά τις οποίες ήλθαν ο Μωυσής, ο νόμος και το άζυμο. Εάν πάλι το ισχυριστούν, θα τους απαντήσει κατά πρόσωπο ο μέγας απόστολος, υποδεικνύοντας τη διαφορά της ιεροσύνης κατά την τάξη του Μελχισεδέκ προς εκείνην κατά την τάξη του Ααρών, ως διαφορά του τελείου προς το ατελές, και διατεινόμενος ότι με τη μετάθεση από την τελευταία στην πρώτη, ακολουθεί εξ ανάγκης και η μετάθεση του νόμου.