Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 7:14

Διότι είναι ολοφάνερο ότι από τον Ιούδα ανέτειλε ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός· και σε Αυτόν εκπληρώνονται όλες οι επαγγελίες. Και οι μεν αλλογενείς ποιμαίνουν τα λογικά Του πρόβατα, και αλλόφυλοι είναι οι αροτήρες που καλλιεργούν την Εκκλησία Του. Αυτός δε, μαζί με τους μαθητές Του, κατέχει την ιερωσύνη, καταναλώνοντας την ισχύ των εθνών· διότι, όπως λέει στα Ευαγγέλια, «Εγώ έχω τροφή να φάω, την οποία εσείς δεν γνωρίζετε», και θαυμάζεται μέσα στον πλούτο των εθνών. Διότι βλέπεις τους σοφούς, τους ρήτορες και τους ποιητές να Του προσφέρουν τον πλούτο των λόγων τους· και από τη μια να αποτάσσονται την ειδωλολατρία, ενώ από την άλλη να προσέρχονται στον λόγο της Χάριτος. Και εσείς, μολονότι είδατε νεκρούς να έχουν αναστηθεί, δεν πιστέψατε, αλλά νεκρωθήκατε (πνευματικά)· τα δε έθνη συνανέστησαν μαζί με τους νεκρούς. Ζακχαίος είπε: Και τι το σπουδαίο είναι να αναστήσει κανείς νεκρούς; Διότι μήπως και οι μάγοι δεν ανέστησαν νεκρούς; Και δεν έκαναν σημεία τέτοια, ώστε να αντισταθούν και στον Μωυσή; Αθανάσιος: Μήπως λοιπόν, επειδή οι μάγοι έκαναν σημεία και αντιστάθηκαν στον Μωυσή, ο Μωυσής δεν έκανε τίποτα το σπουδαίο; Ζακχαίος είπε: Ο Μωυσής βεβαίως έκανε μεγάλα σημεία· όμως κάποιος δεν πιστεύεται ως Θεός από τα σημεία, αλλά από την αλήθεια. Αθανάσιος: Και τι είναι ανώτερο από την αλήθεια του Χριστού; Διότι, ποιος μάγος μπόρεσε, πριν καν γεννηθεί, να κάνει σημεία και τέρατα; Ζακχαίος είπε: Ποιο σημείο έκανε, δηλαδή, ο Χριστός πριν γεννηθεί;

Και γενικά, όλα όσα έχουν ειπωθεί για τον Ιούδα θα βρεις ότι προφητεύουν την παρουσία του Σωτήρος. Διότι ο φιλομαθής, διαβάζοντας λίγο λίγο, μπορεί να κατανοήσει τα όσα έχουν ειπωθεί γι' αυτόν. Για να μην διηγούμαστε όμως ολόκληρη την ιστορία, ας ακούσουμε τον Απόστολο που λέει: «διότι είναι πρόδηλο ότι εκ της φυλής Ιούδα ανέτειλε ο Κύριός μας». Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο συνέβησαν όσα συνέβησαν, για να καταστήσουν φανερό τον Δημιουργό μέσω του δικού του έργου. Διότι ποιος, βλέποντας ένα πλοίο να κατευθύνεται άριστα, δεν αναλογίζεται τον κυβερνήτη; Και βλέποντας ένα άρμα να προχωρά ομαλά και να καθοδηγείται με επιδέξια ηνία, δεν σκέπτεται τον ηνίοχο; Εάν λοιπόν αυτά ισχύουν στα ανθρώπινα έργα, τι θα μπορούσαμε να πούμε για τα παράδοξα του Σωτήρος; Διότι βλέπουμε τα φοβερά και παράδοξα δημιουργήματά του· όπως τις τρικυμίες της θάλασσας και τις κινήσεις των ανέμων που προσκρούουν σε αυτήν, τον κύκλο του ήλιου, την πορεία της σελήνης και τη διάταξη των αστέρων. Και ποιος δεν φοβήθηκε, όταν «το καταπέτασμα του ναού σχίστηκε από πάνω έως κάτω», όταν ο ήλιος, μη αντέχοντας το ανοσιούργημα, από φόβο απέσυρε το φως του, ή όταν «οι πέτρες σχίστηκαν και τα μνημεία ανοίχτηκαν» και οι αναπαυόμενοι νεκροί αναστήθηκαν και οι εχθροί φοβήθηκαν από το πρόσωπό του; Γι' αυτό και παρά τη θέλησή τους ομολογούσαν ότι «αληθώς Υιός Θεού ήταν ούτος». Και γενικά «τα περισσότερα από τα έργα του είναι απόκρυφα». «

Εξέλθετε και ίδετε, θυγατέρες της Σιών, τον βασιλιά Σολομώντα. Ελέγχει τους Ιουδαίους λέγοντας, «Εξέλθετε», αντί του, «Έως πότε θα παρακάθεστε στη σκιά;» διότι, ιδού, από τον Ιούδα ανέτειλε ο Κύριος, αγάπη από τις θυγατέρες της Ιερουσαλήμ.

Και ο μεν τύπος, λοιπόν, βρίσκεται σε αυτά. Ο Χριστός όμως πάλι, ο οποίος προτυπώνεται μέσα από σκιές, όντας αγενεαλόγητος ως προς εκείνους που είχαν οριστεί να ιερουργούν σύμφωνα με τον νόμο (διότι ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα, για την οποία ο Μωυσής δεν ανέφερε τίποτα περί ιερέων), έλαβε το δέκατο από τους γιους του Λευί, δηλαδή, από την κατά νόμον ιερωσύνη. Και έλαβε το δέκατο παλαιά μεν στο πρόσωπο του Μελχισεδέκ, ύστερα δε και στο πρόσωπο του Ααρών. Διότι αποδεκάτωνε και αυτός τους γιους του Λευί, επέχοντας θέση τύπου της ιερωσύνης του Χριστού, όπως ακριβώς ήδη προείπαμε.

Θα κατανοήσουμε λοιπόν τη χρησιμότητα της γνώσης του χρόνου, ακούγοντας τους αγίους αποστόλους να λένε στον Χριστό: «Πότε θα γίνουν αυτά, και ποιο είναι το σημείο της δικής σου παρουσίας;» Από την άλλη, επειδή αγνοούσαν τον χρόνο, ζημιώθηκαν ο Υμέναιος, ο Αλέξανδρος και οι οπαδοί τους, νομίζοντας ότι η ανάσταση είχε ήδη γίνει, και διαδίδοντας αυτό. Και το ότι η γνώση των προσώπων είναι αναγκαία και ωφέλιμη, θα το καταλάβουμε πάλι, όταν ο ευνούχος λέει στον Φίλιππο: «Σε παρακαλώ, για ποιον τα λέει αυτά ο προφήτης; Για τον εαυτό του ή για κάποιον άλλον;» ή όπως όταν ο μακάριος Παύλος, θέλοντας να εισαγάγει το πρόσωπο του Σωτήρα, λέει: «Διότι εκείνος για τον οποίο λέγονται αυτά, ανήκει σε άλλη φυλή. Επειδή είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριος ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα.» Το ότι επίσης είναι αναγκαίο να μην αγνοούμε το ίδιο το γεγονός, θα γίνει φανερό από το εξής. Διότι όταν οι προφήτες προαναγγέλλουν τα σχετικά με τον Σωτήρα, και ο ένας λέει: «Ιδού η παρθένος θα συλλάβει», και κάπου αλλού πάλι: «Σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή», εάν αυτά δεν νοηθούν κυριολεκτικά ότι αφορούν τον Χριστό, ο νους θα απομακρυνθεί πολύ μακριά από την αλήθεια και θα εκπέσει από τα ευσεβή νοήματα. Είναι αναγκαία επομένως η προσεκτική εξέταση των όσων έχουν ειπωθεί.

Έπειτα, μετά από πολλά, ο Σωτήρας τής είπε: «αυτό που γνωρίζουμε λέμε, διότι η σωτηρία προέρχεται από τους Ιουδαίους». Και πάλι ο Απόστολος αναφέρει: «είναι προφανές ότι ο Κύριος έχει ανατείλει από τον Ιούδα». Και πολλά μπορεί να πει κανείς περί αυτού και να ελέγξει την πλάνη του. 64. Πάλι, όμως, επικαλείται αυτή τη φράση, ότι «το φως μέσα στο σκοτάδι φέγγει και το σκοτάδι δεν το κατέλαβε», υποστηρίζοντας, λέει, ότι το σκοτάδι καταδίωκε το φως, σαν να ήταν οι πονηροί άρχοντες που καταδίωκαν και πολεμούσαν τη Θεότητα. Εάν όμως το φως πολεμείται και καταδιώκεται από το σκοτάδι, τότε το σκοτάδι είναι ισχυρότερο από το φως, εφόσον το φως δραπετεύει από το πρόσωπο του σκότους και δεν αντέχει να σταθεί φανερούμενο απέναντί του εξαιτίας της μεγαλύτερης δύναμης του σκότους. Αλλά τα πράγματα δεν έχουν έτσι. Διότι το φως δεν φεύγει μπροστά από το σκοτάδι, αλλά αντίθετα «το φως μέσα στο σκοτάδι φέγγει και το σκοτάδι δεν το κατέλαβε». Εάν όμως το σκοτάδι δεν κατέλαβε το φως, αυτό διαφέρει κατά πολύ από τη σκέψη του Μάνη, ο οποίος λέει ότι όχι μόνο το κατέλαβε, αλλά και του άρπαξε την πανοπλία. Πώς, λοιπόν, ενώ διακηρύσσει ότι άρπαξε την πανοπλία, δεν κατέλαβε διόλου το φως; Και πώς το φως, αν καταδιώκεται, φέγγει με τη δική του ελεύθερη προαίρεση μέσα στο σκοτάδι;

Δικός μου είναι ο Γαλαάδ, και δικός μου είναι ο Μανασσής· και ο Εφραΐμ είναι το στήριγμα της κεφαλής μου. Ο Ιούδας είναι ο βασιλιάς μου, ο Μωάβ είναι ο λέβητας της ελπίδας μου. Επειδή ο Εφραΐμ και ο Μανασσής έγιναν υιοί του Ιωσήφ, και οι απόγονοί τους κατέλαβαν την ονομαζόμενη χώρα Γαλαάδ, καθώς και τη Συχέμ και τη Σαμάρεια, όπου είχε συσταθεί το βασίλειο του Ισραήλ· για τον λόγο αυτόν λέει ότι και αυτοί είναι δικοί του, ενώ τον Εφραΐμ κατεξοχήν, εξαιτίας της βασιλείας που συστήθηκε από αυτόν, τον ονομάζει κραταίωση της κεφαλής του. Ο Ιούδας είναι ο βασιλιάς μου, ο Μωάβ είναι ο λέβητας της ελπίδας μου. Λέει ότι ο Ιούδας είναι βασιλιάς του. Είναι δε ολοφάνερο ότι, σύμφωνα με τον Απόστολο, από τον Ιούδα ανέτειλε ο Σωτήρας και Κύριός μας Ιησούς Χριστός, από τον οποίο συγκροτήθηκε το βασιλικό γένος. Ενώνει δε εδώ ο λόγος τον Εφραΐμ και τον Ιούδα, επειδή παλαιότερα ολόκληρο το έθνος των Ιουδαίων διαιρούνταν σε δύο βασίλεια, προφητεύοντας έτσι ότι δεν θα υπάρχει πλέον αυτή η διάσταση, αλλά ένωση ολόκληρου του έθνους. Και αυτά εκπληρώθηκαν κατά την επιφάνεια του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Διότι εκείνα τα χρόνια ήταν ενωμένο ολόκληρο το έθνος των Ιουδαίων, χωρίς πλέον να είναι διαιρεμένο σε δύο βασίλεια. Γι' αυτό και ομοίως κήρυττε ο Σωτήρας το Ευαγγέλιο της βασιλείας, και απέστειλε τους μαθητές του σε όλες τις φυλές τους. Ο Ιούδας είναι ο βασιλιάς μου, ο Μωάβ είναι ο λέβητας της ελπίδας μου.

Και πάλι στον ογδοηκοστό όγδοο (πη') ψαλμό, ο Χριστός προσαγορεύεται ως Δαβίδ, επειδή όσα αναφέρονται σε αυτόν δεν θα ταίριαζαν αποκλειστικά και μόνο στον ίδιο τον Δαβίδ, όπως το: «Αυτός θα με επικαλεστεί: Πατέρας μου είσαι εσύ, και εγώ θα τον καταστήσω πρωτότοκο, υψηλό ανάμεσα στους βασιλιάδες της γης. Στον αιώνα θα διαφυλάξω για αυτόν το έλεός μου», και πάλι: «Το σπέρμα του θα παραμείνει στον αιώνα, και ο θρόνος του θα είναι σαν τον ήλιο ενώπιόν μου, και σαν τη σελήνη που είναι στερεωμένη στον αιώνα». Έτσι, λοιπόν, μαζί με αναρίθμητες άλλες προσαγορεύσεις του Χριστού, μέσω των οποίων τον υποδηλώνουν τα θεία λόγια, μπορεί ομοίως να αποκαλείται και Ιούδας μέσα από τα προκείμενα χωρία, διότι προήλθε από τη φυλή του Ιούδα· «διότι είναι πρόδηλο», σύμφωνα με τον απόστολο, «ότι» ο Σωτήρας και «Κύριός μας έχει ανατείλει από» τη φυλή «του Ιούδα». Σε αυτόν, λοιπόν, τον νοητό Ιούδα ήταν «αποταμιευμένα» τα όσα είχαν προφητευθεί.

Και τότε μεν το αξίωμα της Λευιτικής ιερωσύνης ίσχυε μόνο για το έθνος του Ισραήλ, και έχει μαρτυρηθεί ότι οι Λευίτες αποτελούσαν λύτρο μόνο για τα δικά τους πρωτότοκα. Ο Χριστός όμως, ο οποίος ήλθε ως αρχιερέας των μελλόντων αγαθών, όπως λέει ο πάνσοφος Παύλος, και όχι κατά την τάξη του Ααρών, αλλά κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, όπως είχε προφητεύσει ο θείος λόγος, με τη μετάθεση της ιερωσύνης, επειδή ο ίδιος προερχόταν από άλλη φυλή (διότι είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα), πραγματοποίησε και τη μετάθεση του νόμου, μεταφέροντάς μας από τη σκιά του νόμου στο Ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών, όπως ακριβώς μετέφερε και το αξίωμα της ιερωσύνης από τη Λευιτική στη βασιλική φυλή. Με την παρομοίωσή του δε προς την τάξη του Μελχισεδέκ, δεν πρόσφερε τον εαυτό του στον Πατέρα ως λύτρο μόνο για τον Ισραήλ, αλλά για όλα τα έθνη, και κατέστη αρχιερέας της πίστεως και της ομολογίας όλων των ανθρώπων, επειδή και ο Μελχισεδέκ είναι γνωστό ότι ανήκε στη μερίδα των εθνικών, και διαπιστώνεται ότι δεν κατάγεται από το γένος του Αβραάμ. Η δε κατά τον νόμο αποτίμηση των πέντε διδράχμων για κάθε ένα από τα πρωτότοκα υποδηλώνει αινιγματωδώς ότι καθένας από εμάς οφείλει να αγιάζει στον Θεό κάθε του αίσθηση, και να προσφέρει τα όσα σχετίζονται με αυτές στον Κτίστη, καθαρά και απαλλαγμένα από κάθε άτοπη ηδονή, σαν ένα ευσεβές και νόμιμο λύτρο.

Επειδή, λοιπόν, ανέτειλες σε εμάς από τον Ιούδα, και ο λαός των Ιουδαίων είναι αδελφός εκείνου που προσέρχεται σε εσένα από τα έθνη, δικαίως, εξαιτίας της φανέρωσης της θεότητάς σου που έγινε εν σαρκί, ονομάστηκες αδελφιδός από εκείνην που σε ποθεί.

Διότι το όνομα Εφραίμ ερμηνεύεται «καρποφορία». Και εξέλεξε αυτούς που εξομολογούνται· διότι το όνομα Ιούδας ερμηνεύεται «εξομολόγηση». Να εννοείς όμως και το κατά σάρκα: διότι από τον Ιούδα ανέτειλε ο Κύριος. Ως «όρος» να εννοείς την Εκκλησία·

Ο δε ερμηνευτής των ουρανίων δογμάτων, ο μέγας απόστολος Παύλος, διασαφηνίζει ξεκάθαρα την αλήθεια, μαρτυρώντας ότι ο Κύριος ανέτειλε από τον Ιούδα. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτά βαθύτερα, μην ειρωνεύεσαι την ερώτηση. Διότι δεν περνάς απαρατήρητος όταν επιδιώκεις την ευτέλεια.

478. Στον Ισίδωρο. Ότι ο Κύριος έλαβε την κατά σάρκα γέννησή του από το σπέρμα του Δαβίδ, και ο Ματθαίος και ο Παύλος και ο Δαβίδ, οι θεσπέσιοι άνδρες, το δηλώνουν σαφώς. Ο μεν πρώτος γράφοντας: «Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού, υιού Δαβίδ»· ο δεύτερος: «Είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριός μας, ως προς τη σάρκα, προήλθε από τη φυλή του Ιούδα»· και ο Δαβίδ: «Μία φορά ορκίστηκα στην αγιότητά μου, δεν θα διαψεύσω τον Δαβίδ, το σπέρμα του θα παραμείνει στον αιώνα, και ο θρόνος του θα είναι σαν τον ήλιο ενώπιόν μου· και ο μάρτυρας στον ουρανό είναι πιστός»· υποδηλώνοντας μέσα από αυτά τα λόγια την με τη σάρκα Ανάληψη του Κυρίου στον ουρανό, η οποία (σάρκα) θα παραμείνει αιώνια, εφόσον πλέον έχει ενωθεί αδιαίρετα με τον Θεό Λόγο.

ΟΜΙΛΙΑ ΙΓ΄. Εάν, λοιπόν, η τελείωση επιτυγχανόταν μέσω της λευιτικής ιεροσύνης (διότι βάσει αυτής δόθηκε ο νόμος στον λαό), ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, και να μη λέγεται κατά την τάξη του Ααρών; Διότι, εφόσον μεταβάλλεται η ιεροσύνη, εξαιτίας αυτής της μεταβολής γίνεται κατ' ανάγκην και μεταβολή του νόμου. Επειδή εκείνος, για τον οποίο λέγονται αυτά, ανήκε σε άλλη φυλή, από την οποία κανένας δεν έχει υπηρετήσει στο θυσιαστήριο. Είναι, άλλωστε, ολοφάνερο ότι ο Κύριός μας προήλθε από τη φυλή του Ιούδα, για την οποία φυλή ο Μωυσής δεν ανέφερε απολύτως τίποτα περί ιεροσύνης.

Επειδή, λοιπόν, το μεγαλύτερο μέρος των νομικών διατάξεων αναλωνόταν γύρω από την τάξη της ιεροσύνης, και η προηγούμενη ιεροσύνη είχε πλέον καταργηθεί, είναι ολοφάνερο ότι, με την εισαγωγή νέας ιεροσύνης στη θέση της, έπρεπε να εισαχθεί αντίστοιχα και μια ανώτερη νομοθεσία. Έπειτα, δηλώνοντας για ποιον λέγονται αυτά, αναφέρει: «Διότι εκείνος για τον οποίο λέγονται αυτά, μετέχει σε άλλη φυλή, από την οποία κανένας δεν έχει υπηρετήσει στο θυσιαστήριο. Διότι είναι πρόδηλο ότι ο Κύριός μας ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα, για την οποία φυλή ο Μωυσής δεν ανέφερε τίποτα περί ιεροσύνης».

Δες πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που φέρει τον τύπο του Αρχιερέα μας και στους ιερείς σύμφωνα με τον νόμο. «Διότι ο λαός έλαβε τον νόμο με βάση αυτήν· ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη Μελχισεδέκ, και να μη λέγεται κατά την τάξη Ααρών;» Αφού έδειξε ότι ο Μελχισεδέκ είναι πολύ ανώτερος και από τον Λευί και από τον Αβραάμ, έχοντας τεθεί σε τάξη ιερέα γι' αυτούς, επιχειρηματολογεί πάλι με άλλον τρόπο, λέγοντας: Για ποιο λόγο δεν είπε «κατά την τάξη Ααρών»; Λέει, λοιπόν, ότι αν ο νόμος καθιστούσε τους ανθρώπους τέλειους, γιατί μεταβαλλόταν; Διότι η μετάθεση του ιερέα σήμαινε και μετάθεση του νόμου. «Εφόσον, δηλαδή, μεταβάλλεται η ιεροσύνη, κατ' ανάγκην γίνεται και μεταβολή του νόμου. Διότι εκείνος για τον οποίο λέγονται αυτά». Δηλαδή, συμμορφώνεται με αυτήν και μέσω αυτής πράττει τα πάντα. Επειδή δεν μπορεί να πει κανείς ότι, αν και ήταν τέλεια, δεν προΐστατο του λαού. Διότι αυτήν χρησιμοποιούσε. «Ανήκε σε άλλη φυλή, από την οποία κανείς δεν υπηρέτησε στο θυσιαστήριο. Διότι είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριός μας προήλθε από τη φυλή Ιούδα, για την οποία φυλή ο Μωυσής δεν είπε τίποτα περί ιεροσύνης. Και είναι ακόμη περισσότερο καταφανές, αν κατά την ομοιότητα». Αυτό απευθύνεται προς εκείνους που λένε: «Ποια ήταν η ανάγκη για την Καινή Διαθήκη;» «Αναδεικνύεται άλλος ιερέας, όπως ο Μελχισεδέκ, ο οποίος δεν έγινε ιερέας σύμφωνα με τον νόμο». Με αυτόν τον τρόπο, λέει, απέβαλε την ιεροσύνη του Ααρών. «Έγινε σύμφωνα με σαρκική εντολή». Διότι ο νόμος ήταν σε όλα του σαρκικός. Περίτεμε, λέει, τη σάρκα σου, χρίσε τη σάρκα, λούσε τη σάρκα, κούρεψε τη σάρκα. «

Περί του τρόπου της συλλήψεως του Θεού Λόγου και της θείας αυτού σαρκώσεως Διότι άγγελος Κυρίου απεστάλη προς την αγία Παρθένο, η οποία καταγόταν από τη γενιά του Δαβίδ· «επειδή είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριος έχει ανατείλει από τη φυλή Ιούδα», «από την οποία φυλή κανείς δεν έχει υπηρετήσει στο θυσιαστήριο», όπως είπε ο θείος απόστολος· για το οποίο ζήτημα θα μιλήσουμε αργότερα με μεγαλύτερη ακρίβεια. Φέρνοντάς της το χαρμόσυνο μήνυμα, της έλεγε: «Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου. Εκείνη όμως ταράχθηκε από αυτά τα λόγια», και της λέει ο άγγελος: «Μη φοβάσαι, Μαριάμ· διότι βρήκες χάρη ενώπιον του Κυρίου και θα γεννήσεις Υιό και θα τον ονομάσεις Ιησού. Διότι αυτός θα σώσει τον λαό του από τις αμαρτίες τους.» Γι' αυτό το όνομα «Ιησούς» ερμηνεύεται ως «Σωτήρας». Όταν δε εκείνη απόρησε: «Πώς θα μου συμβεί αυτό, αφού δεν γνωρίζω άνδρα;» Πάλι της λέει ο άγγελος: «Πνεύμα Άγιο θα έρθει επάνω σου, και δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει. Γι' αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα ονομαστεί Υιός Θεού». Και εκείνη του αποκρίθηκε: «Ιδού η δούλη του Κυρίου· ας γίνει σε εμένα σύμφωνα με τον λόγο σου».

Και πώς είναι απάτωρ ο Θεός Λόγος, ω ματαιόφρονες; Μάθετε με ακρίβεια ότι ο μακάριος Παύλος λέει πως όλα εκείνα έχουν ειπωθεί για τον σαρκωθέντα Χριστό. Διότι αναφέρει: «Εκείνος για τον οποίο λέγονται αυτά, ανήκε σε άλλη φυλή· διότι είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριος έχει ανατείλει από τη φυλή του Ιούδα». Αλλά πες μας, λένε, πώς ο Χριστός, έχοντας ανατείλει από τη φυλή του Ιούδα, είναι απάτωρ και αμήτωρ κατά την τάξη του Μελχισεδέκ; Χωρίς να γνωρίζουν τι λένε.

Όταν λοιπόν διαβάζοντας βρεις κάτι γραμμένο για τον Μελχισεδέκ, να θυμάσαι αυτό που ειπώθηκε από τον Απόστολο: «Εκείνος για τον οποίο λέγονται αυτά, ανήκει σε άλλη φυλή», και ποτέ δεν θα πλανηθείς. «Διότι είναι ολοφάνερο ότι από τη φυλή του Ιούδα έχει ανατείλει ο Κύριος Ιησούς Χριστός.» Ακολούθησε την πίστη του Παύλου και μην αποδίδεις όσα λέχθηκαν προφητικά στο πρόσωπο που τα εξέφρασε, ούτε πάλι να αποδίδεις τα τυπικώς γενόμενα στους ίδιους τους τύπους. Σε ποια φυλή ανήκε ο Μελχισεδέκ, ώστε να νομίζεις ότι όσα έχουν ειπωθεί ή συμβεί αφορούν αυτοτελώς τον ίδιο; Αν πλανάσαι με αυτόν τον τρόπο, τότε σίγουρα θα θεωρήσεις Θεό και τον αμνό που σφάχτηκε τυπικά, λέγοντας: Αν δεν ήταν Θεός, πώς το αίμα του απομάκρυνε τον ολοθρευτή άγγελο; Ίσως μάλιστα θεοποιήσεις και το χάλκινο φίδι, υποθέτοντας τα ίδια και λέγοντας: Αν δεν ήταν Θεός, πώς θεράπευσε αυτούς που δαγκώθηκαν από τα φίδια; Εμείς όμως θα πούμε τον λόγο του Αποστόλου: «Εκείνος για τον οποίο λέγονται αυτά, ανήκει σε άλλη φυλή.» Διότι ο καθένας δεν ενεργούσε τη δύναμη από μόνος του, αλλά χάρη στον Χριστό, ο οποίος προτυπωνόταν σε αυτούς. Έτσι και ο Μελχισεδέκ, αν και ονομάστηκε βασιλιάς δικαιοσύνης, δεν ήταν από τη φύση του, αλλά ερμηνευόμενος σύμφωνα με τη Γραφή: «διότι εκείνος για τον οποίο λέγονται αυτά, ανήκει σε άλλη φυλή».

Θα μπορούσε κανείς να διακρίνει, ανατρέχοντας και στους παλαιότερους και κατά πολύ προγενέστερους χρόνους, τις ελπίδες των εθνών που ήταν ήδη αποταμιευμένες για τον Σωτήρα και Λυτρωτή των πάντων Χριστό, και είχαν ήδη από παλιά προαναγγελθεί· διότι κάπως έτσι και ο πατριάρχης Ιακώβ, ευλογώντας τη φυλή του Ιούδα, είπε: «Δεν θα εκλείψει άρχοντας από τον Ιούδα, ούτε ηγέτης από τους απογόνους του, έως ότου έλθει εκείνος για τον οποίο προορίζεται, και αυτός θα είναι η προσδοκία των εθνών». Διότι είναι ολοφάνερο ότι ο Κύριος έχει ανατείλει από τον Ιούδα. Εάν λοιπόν είναι αληθινοί οι λόγοι των αγίων, όπως και πράγματι είναι αληθινοί, αφού ο καθένας βρήκε τη δική του εκπλήρωση στους κατάλληλους καιρούς, δεν θα διαψευστούν ούτε θα καταπέσουν, έχοντας αποκτήσει τη βεβαιότητα και το αδιάπτωτο από τις ευαγγελικές φωνές· διότι ο Κύριος ήλθε για να εκπληρώσει τον νόμο και τους προφήτες, από τους οποίους κήρυξε ότι τίποτε δεν θα παρέλθει έως ότου γίνουν όλα, εμφανιζόμενος μάλλον ως αυτουργός παρά ως δάσκαλος για την τελείωσή τους· επομένως, δεν έχει διαψευστεί η προσέλευση των εθνών στην αληθινή πίστη, και συνεπώς καμία δαιμονική απάτη δεν θα μπορούσε να ενεργήσει από πουθενά, αποσπώντας τα από την αγάπη και την πίστη του Βασιλιά που τα κάλεσε. Σαθροί λοιπόν και καταρρεύσαντες, και γεμάτοι από κάθε ψεύδος και ασέβεια είναι οι λόγοι των εναντίων· εάν δε κάποιος αναζητά και μια τάξη, όπως ακριβώς συνηθίζεται να επιδεικνύεται μεταξύ του βασιλιά και των υπηκόων, θα το γνωρίσει από τα εξής: