Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 7:17

Αθανάσιος: Ο Δαβίδ είπε: «Είπε ο Κύριος, δηλαδή ο Θεός, στον Κύριό μου, δηλαδή στον Χριστό: "Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να κάνω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου"». Ζακχαίος: Και ο Χριστός κάθεται στα δεξιά του Θεού; Αθανάσιος: Αυτό λέει ο προφήτης. Ζακχαίος: Επομένως, είναι μεγαλύτερος ο Χριστός από τον Ευλογητό; Αθανάσιος: Μη γένοιτο. Ζακχαίος: Πώς λοιπόν κάθεται στα δεξιά του; Αθανάσιος: Ως Υιός μονογενής του δικού του Πατέρα. Ζακχαίος: Και πώς είναι ακόμη ιερέας, αν κάθεται στα δεξιά του; Αθανάσιος: Διότι δεν είναι μόνο ιερέας, αλλά και Θεός. Για τον λόγο αυτό, αν και ήταν κατά φύση Θεός, έλαβε σάρκα από τη Μαρία, ώστε, αφού έγινε άνθρωπος και ανέλαβε τη θυσία για χάρη μας, να γίνει ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Αυτός δεν έγινε ιερέας σύμφωνα με τον νόμο μιας σαρκικής εντολής, αλλά, επειδή χρίστηκε με Άγιο Πνεύμα, είναι ιερέας εις τον αιώνα. Ζακχαίος: Και πώς μπορεί αυτός που πέθανε επί Ποντίου Πιλάτου να είναι ιερέας εις τον αιώνα; Αθανάσιος: Αυτοί που είναι νεκροί στο φρόνημα προσηλώνονται στον θάνατό του. Όσοι όμως είναι ζωντανοί, βλέπουν την ανάστασή του. Ζακχαίος: Και ποιος μπορεί να με πείσει ότι αναστήθηκε; Αθανάσιος: Ο προφήτης Δαβίδ, ο οποίος λέει σε έναν ψαλμό: «Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον Άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να γνωρίσει φθορά». Ζακχαίος: Επομένως, δεν ήταν άνθρωπος αποτελούμενος από ψυχή και σώμα;

ΙΑ΄. Αποδείχθηκε λοιπόν στο πρόσωπο του Μελχισεδέκ, ότι κάποτε ο θεσμός της ιερωσύνης θα μεταβιβαστεί από τη φυλή που ασκούσε την ιερωσύνη σύμφωνα με τον νόμο· και επιπλέον, ότι θα αναλάμψει ένας άλλος τρόπος και νόμος ιερατείας. Διότι ήταν κατά κάποιον τρόπο ανάγκη να συμμεταβληθεί και να αποσυρθεί μαζί με τις ιερατείες και ο ίδιος ο νόμος. Γι' αυτό λοιπόν και ο θεσπέσιος Παύλος θεολογεί τα εξής, και λέει: «Αν, λοιπόν, η τελείωση επιτυγχανόταν μέσω της Λευιτικής ιερωσύνης (διότι ο λαός έλαβε τον νόμο βάσει αυτής), ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να αναδειχθεί άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, και να μη λέγεται κατά την τάξη του Ααρών; Διότι, εφόσον μεταβάλλεται η ιερωσύνη, κατ' ανάγκην γίνεται και μεταβολή του νόμου.» Και πάλι: «Και είναι ακόμη περισσότερο ολοφάνερο, αν αναδεικνύεται άλλος ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, ο οποίος δεν έγινε ιερέας σύμφωνα με τον νόμο μιας σαρκικής εντολής, αλλά σύμφωνα με τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής. Διότι δίνεται η μαρτυρία: Ότι εσύ είσαι ιερέας στον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ.» Βλέπεις πώς καταδικάζει την ανικανότητα της κατά νόμον ιερωσύνης να οδηγήσει στην τελείωση, αποδεικνύοντας ως εξαιρετικά ωφέλιμη την εισαγωγή μιας ανώτερης εντολής; Διότι αν βρισκόταν σε εκείνη το αναγκαίο, γιατί, λέει, δεν αναδεικνύεται μάλλον άλλος ιερέας κατά την τάξη του Ααρών, και όχι κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, ο οποίος ήταν ομοίωμα και τύπος του Χριστού, που σε καμία περίπτωση δεν ασκεί πλέον την ιερωσύνη σαρκικά, αλλά μάλλον σύμφωνα με τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής;

Ποιος άνθρωπος, λοιπόν, είναι βασιλιάς δικαιοσύνης και ειρήνης; Κανένας άλλος, παρά μόνο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Έπειτα εισάγει και άλλη διαφορά λέγοντας: Χωρίς πατέρα, χωρίς μητέρα, χωρίς γενεαλογία, ο οποίος δεν έχει ούτε αρχή ημερών ούτε τέλος ζωής, αλλά έχοντας αφομοιωθεί με τον Υιό του Θεού, παραμένει ιερέας στο διηνεκές. Επειδή, λοιπόν, του παρουσιαζόταν ως αντίφαση το χωρίο, «Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη Μελχισεδέκ», καθότι εκείνος είχε πεθάνει και δεν είχε γίνει ιερέας αιώνια, δες πώς το ερμήνευσε αυτό. Διότι, για να μην προβάλει κανείς αντίρρηση λέγοντας: «Και ποιος θα μπορούσε να το πει αυτό για άνθρωπο;», απαντά: δεν το λέω με βάση την πραγματικότητα· δηλαδή, δεν γνωρίζουμε καθόλου ποιον πατέρα είχε, ή ποια μητέρα, ούτε πότε έλαβε αρχή, ούτε πότε πέθανε.

β'. Έγινε, λέει, ιερέας, αλλά όχι σύμφωνα με τον νόμο κάποιας σαρκικής εντολής· διότι ο νόμος εκείνος κατά τα περισσότερα ήταν άνομος. Και πολύ σωστά την ονόμασε σαρκική εντολή· διότι όλα όσα όριζε ήταν σαρκικά. Επειδή το να λέει: Περίτεμε τη σάρκα, χρίσε τη σάρκα, λούσε τη σάρκα, καθάρισε τη σάρκα, κούρεψε τη σάρκα, περίδεσε τη σάρκα, θρέψε τη σάρκα, ανάπαυσε τη σάρκα· αυτά, πες μου, δεν είναι σαρκικά; Εάν δε θέλεις να μάθεις και ποια ήταν τα αγαθά που υποσχόταν, άκουε: Μακροζωία, λέει, στη σάρκα, γάλα και μέλι στη σάρκα, ειρήνη στη σάρκα, απόλαυση στη σάρκα. Από αυτόν τον νόμο έλαβε την ιεροσύνη ο Ααρών· ο Μελχισεδέκ όμως όχι έτσι. Και είναι ακόμη περισσότερο καταφανές, εάν σύμφωνα με την ομοιότητα του Μελχισεδέκ αναδεικνύεται άλλος ιερέας. Τι είναι καταφανές; Η απόσταση μεταξύ των δύο ιερωσυνών, η διαφορά, και το πόσο ανώτερος είναι αυτός που δεν έγινε ιερέας σύμφωνα με τον νόμο μιας σαρκικής εντολής. Ποιος; Αυτός ο Μελχισεδέκ; Όχι, αλλά ο Χριστός. Αλλά σύμφωνα με τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής. Διότι δίνεται η μαρτυρία ότι: Συ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ. Δηλαδή, δεν είναι πρόσκαιρος, ούτε έχει τέλος, αλλά αναδείχθηκε «Κατά τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής».

Αʹ. Αφού κατέδειξε πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ως προς τον αρχιερέα, τις θυσίες, τη σκηνή, τη διαθήκη και την επαγγελία, και πόσο μεγάλη είναι η απόσταση μεταξύ τους, εφόσον βέβαια τα μεν είναι πρόσκαιρα, ενώ τα δε αιώνια· τα μεν βρίσκονται κοντά στον αφανισμό, ενώ τα δε παραμένουν· τα μεν είναι ευτελή, ενώ τα δε τέλεια· τα μεν αποτελούν τύπους, ενώ τα δε την αλήθεια. Διότι λέγει: «Όχι σύμφωνα με τον νόμο μιας σαρκικής εντολής, αλλά σύμφωνα με τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής»· και πάλι: «Συ είσαι ιερεύς εις τον αιώνα» (ιδού η διηνεκής ιδιότητα του ιερέως)· και σχετικά με τη Διαθήκη λέγει: Εκείνη είναι παλαιά· «διότι αυτό που παλιώνει και γερνά, βρίσκεται κοντά στον αφανισμό»· αυτή όμως είναι καινή, και παρέχει άφεση αμαρτιών, ενώ εκείνη δεν προσέφερε τίποτε τέτοιο.

Αλλά κατά τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής. Διότι μαρτυρεί ότι: «Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ». Όχι ο Μελχισεδέκ, αλλά ο Χριστός, ο οποίος ζει με τη δική του δύναμη.

«Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ.» Η προηγούμενη εντολή, λέει, δηλαδή η εντολή της Παλαιάς Διαθήκης που είχε δοθεί από πριν –και εννοεί τον νόμο– καταργείται, λέει, και απορρίπτεται, επειδή δεν μπόρεσε να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελειότητα. Εισάγεται δε στη θέση της, λέει, η ανώτερη ελπίδα, η οποία και μας κάνει να πλησιάσουμε τον Θεό. Και εννοεί τη Νέα, διότι μέσω αυτής ενωθήκαμε με τον Θεό και Πατέρα· και εξυψώνοντάς την ακόμη περισσότερο, λέει ότι αυτή δεν συνάφθηκε χωρίς ορκωμοσία.

Και έτσι, αφού θυσιάστηκε μέσα σε μία ημέρα, αποτελεί διαρκή θυσία. Και όπως ακριβώς «προσφέροντας τον εαυτό του εφάπαξ», όπως λέει ο Παύλος, από τότε διατηρεί την ιδιότητα του ιερέα για πάντα, «διότι εσύ», λέει, «είσαι ιερέας εις τον αιώνα», έτσι, αφού προσφέρθηκε μία φορά, είναι αιώνιο ιερό σφάγιο. Επειδή δεν θα ήταν αιώνιος ιερέας, αν δεν αποτελούσε ο ίδιος το θύμα, καθώς θα είχε εκλείψει εκείνο που θα του εξασφάλιζε την ιερωσύνη. Τέτοιον απέδωσε η γη σε όλη την κτίση τον κοινό Δεσπότη. Και οι άνθρωποι μεν κατευοδώνουν τον πρεσβευτή, ενώ οι άγγελοι υποδέχονται τον Θεό που ανατέλλει σε αυτούς καθαρότερος. Και ο Πατέρας υποδέχεται τον ομόθρονο, ο οποίος του κομίζει το στεφάνι της δόξας από τα τρόπαια του Υιού.