Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 7:24

Για να μας απαλλάξει, λοιπόν, από την καταδίκη, την κατάρα και την αυστηρότητα του νόμου, έγινε ιερέας μας, χωρίς να ζητά τιμωρία για τα αμαρτήματα, και χωρίς να καθιστά ένοχους στην κρίση όσους έσφαλαν εξαιτίας της ανθρώπινης αδυναμίας· αντίθετα, δικαιώνοντάς τους με την πίστη, απαλλάσσοντάς τους από τα παραπτώματα, αναδεικνύοντάς τους αγίους και κοινωνούς της δικής του φύσεως, και ενώνοντάς τους κατ' αυτόν τον τρόπο μέσω του εαυτού του με τον Θεό και Πατέρα. Διότι ο Χριστός έγινε ελεήμων αρχιερέας για εμάς, μην επιτρέποντας πλέον να επικρατούν οι νομικές αυστηρότητες, αλλά μάλλον απαλλάσσοντας από τις παλαιές κατηγορίες όσους έχουν ασθενήσει· και πιστός, διότι είναι μόνιμος και διαρκής, και αξιόπιστος στην εκπλήρωση των υποσχέσεών του, έχοντας την ιεροσύνη απαράβατη. Έγινε, λοιπόν, ελεήμων και πιστός, δηλαδή παντοτινός ιερέας, όταν προσέλαβε το σπέρμα του Αβραάμ, όντας ο Λόγος Θεός, έχοντας τη μορφή και την ισότητα του Πατρός. Γιατί, λοιπόν, συκοφαντούν την αλήθεια; Γιατί αρνούνται ότι ο Υιός είναι αυτό που είναι, εξαιτίας της αγάπης του για εμάς;

Λέει δε και ο θείος απόστολος, εξετάζοντας τα σχετικά χωρία: «Γι' αυτό, επειδή ο Θεός ήθελε να δείξει περισσότερο στους κληρονόμους το αμετάθετο της βουλής του, μεσολάβησε με όρκο, ώστε μέσω δύο αμετάθετων πραγμάτων, στα οποία είναι αδύνατον να ψευσθεί ο Θεός, να έχουμε ισχυρή παράκληση», και πάλι: «και εκείνοι μεν έχουν γίνει ιερείς χωρίς ορκωμοσία, αυτός όμως με ορκωμοσία, μέσω εκείνου που του λέει: ορκίστηκε ο Κύριος και δεν θα μεταμεληθεί· εσύ είσαι ιερέας στον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ». «Και εκείνοι μεν έγιναν πολλοί ιερείς, επειδή εμποδίζονταν από τον θάνατο να παραμένουν· αυτός όμως, επειδή μένει στον αιώνα, έχει την ιερωσύνη απαράβατη. Γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, ζώντας πάντοτε για να μεσιτεύει υπέρ αυτών». Μέσα από αυτά αποδεικνύεται ότι υπάρχει ανάμεσα στα όντα και υφίσταται στον χώρο των νοητών κάποια θεία δύναμη, η οποία έχει ιερωθεί στον Θεό των όλων σύμφωνα με τα λόγια των Εβραίων, όχι με γεώδες και ανθρώπινο μύρο, αλλά έχοντας κατασταθεί για να ιερουργεί στον επί πάντων Θεό με κάποια θεοπρεπή και ένθεη αρετή και δύναμη. Επομένως, εκείνος που προφητεύεται μέσω του ψαλμού, παρουσιάζεται σαφώς ως κάποιος αιώνιος ιερέας και Υιός του Υψίστου Θεού, εφόσον έχει γεννηθεί από τον ίδιο τον Ύψιστο Θεό και είναι σύνθρονος της βασιλείας Του.

Άκουσε δε τι λέει και για αυτά ο απόστολος: «Γι' αυτό ο Θεός, θέλοντας να δείξει περισσότερο στους κληρονόμους της βασιλείας το αμετάθετο της βουλής του, μεσολάβησε με όρκο, ώστε με δύο πράγματα αμετάθετα, στα οποία είναι αδύνατον να πει ψέματα ο Θεός, να έχουμε ισχυρή παρηγοριά εμείς που καταφύγαμε στο να κρατήσουμε γερά την προκείμενη ελπίδα». Και προσθέτει λέγοντας: «Και εκείνοι μεν έγιναν πολλοί ιερείς, επειδή εμποδίζονταν από τον θάνατο να παραμένουν· αυτός όμως, επειδή παραμένει αιώνια, έχει την ιεροσύνη απαράβατη· γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, εφόσον ζει πάντοτε για να μεσιτεύει υπέρ αυτών. Διότι τέτοιος αρχιερέας μας έπρεπε, όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς, και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς». Και καταλήγει: «Και το κύριο σημείο σε όσα ειπώθηκαν είναι το εξής: έχουμε τέτοιον αρχιερέα, ο οποίος κάθισε στα δεξιά της μεγαλοσύνης στα ύψη, λειτουργός των Αγίων και της αληθινής σκηνής, την οποία έστησε ο Κύριος, και όχι άνθρωπος». Αυτά λοιπόν λέει ο απόστολος.

Και πάλι: «αν όμως πεθάναμε», λέει, «μαζί με τον Χριστό, πιστεύουμε ότι και θα συζήσουμε με αυτόν, γνωρίζοντας ότι ο Χριστός, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς, δεν πεθαίνει πλέον· ο θάνατος δεν τον κυριεύει πια», και ξανά: «το δε χάρισμα του Θεού είναι ζωή αιώνια εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών». Επομένως, η αιώνια ζωή δεν θα μας χορηγηθεί με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο «εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών»· και η ελπίδα μας δεν είναι απλώς να ζήσουμε, αλλά να δοξαστούμε μαζί του, να κληρονομήσουμε μαζί του και να συμβασιλεύσουμε μαζί του· διότι τα πάντα θα υπάρξουν για εμάς μέσα από την κοινωνία μαζί του. Αυτό διδάσκει ο ίδιος λέγοντας: «πιστός είναι ο Θεός, μέσω του οποίου κληθήκατε σε κοινωνία με τον Υιό του, τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας». Το ποια είναι δε αυτή η κοινωνία, το φανερώνει λέγοντας: «και μας συνέγειρε και μας συνεκάθισε στα επουράνια εν Χριστώ Ιησού, για να επιδείξει στους επερχόμενους αιώνες τον υπερβάλλοντα πλούτο της χάριτός του με την αγαθότητά του προς εμάς εν Χριστώ Ιησού». Ο ίδιος πάλι δίδασκε και αυτά για τον Σωτήρα, λέγοντας: «αυτός δε, επειδή μένει αιώνια, έχει την ιερωσύνη απαράβατη· γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, ζώντας πάντοτε για να μεσιτεύει υπέρ αυτών». Όχι μόνο αυτό, αλλά έλεγε επίσης ότι και ο Μελχισεδέκ μένει ιερέας «στο διηνεκές», επειδή έχει παρομοιαστεί «με τον Υιό του Θεού».

Πώς, λοιπόν, θα προσφέρεις αυτά στον Θεό, εσύ που δεν υπακούς στον νόμο ο οποίος εμποδίζει τον ακάθαρτο να ιερουργεί; Αν πάλι επιθυμείς να σου εμφανιστεί ο Θεός, γιατί δεν ακούς τον Μωυσή, ο οποίος παραγγέλλει στον λαό να καθαρθεί από τον γάμο, ώστε να μπορέσουν να δεχθούν την εμφάνιση του Θεού; Αν όμως σου φαίνονται μικρά αυτά, δηλαδή το «να συσταυρωθείς με τον Χριστό», το «να παραστήσεις τον εαυτό σου ως θυσία στον Θεό», το «να γίνεις ιερέας του Θεού του Υψίστου» και το να αξιωθείς τη μεγάλη εμφάνιση του Θεού, τι ανώτερο από αυτά να επινοήσουμε για εσένα, εάν τυχόν σου φανούν μικρά και όσα προκύπτουν από αυτά; Διότι από το να συσταυρωθείς, προκύπτει και το να συζήσεις, να συνδοξαστείς και να συμβασιλεύσεις. Και από το να παραστήσεις τον εαυτό σου στον Θεό, προκύπτει η μετάταξή σου από την ανθρώπινη φύση και αξία στην αγγελική· διότι έτσι λέει ο Δανιήλ, ότι «Χίλιες χιλιάδες παραστέκονταν ενώπιόν Του». Εκείνος δε που έλαβε την αληθινή ιεροσύνη και συνέταξε τον εαυτό του με τον μέγα Αρχιερέα, «παραμένει εξάπαντος και αυτός ιερέας εις τον αιώνα, χωρίς πλέον να εμποδίζεται από τον θάνατο να παραμένει στο διηνεκές».

Διότι εκείνοι μεν έγιναν ιερείς χωρίς ορκωμοσία· αυτός όμως με ορκωμοσία, μέσω εκείνου που του λέει: «Ορκίστηκε ο Κύριος και δεν θα μετανοήσει, εσύ είσαι ιερέας στον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ»· κατά τόσο ανώτερης διαθήκης έγινε εγγυητής ο Ιησούς. Και εκείνοι μεν έγιναν ιερείς πολλοί στον αριθμό, επειδή ο θάνατος τους εμπόδιζε να παραμένουν· αυτός όμως, επειδή παραμένει στον αιώνα, έχει την ιεροσύνη αμετάβιβαστη. Θέτει λοιπόν δύο διαφορές: ότι δεν έχει τέλος, όπως η ιεροσύνη του νόμου, και ότι δόθηκε με ορκωμοσία. Αυτό δε το αποδεικνύει από τον Χριστό που την ασκεί· «βάσει της δυνάμεως», λέει, «μιας ακατάλυτης ζωής». Το αποδεικνύει επίσης και από τον όρκο, ότι δηλαδή ορκίστηκε, αλλά και από την ίδια την πραγματικότητα. Διότι, αφού εκείνη ήταν ασθενής, λέει, καταργήθηκε· τούτη εδώ, επειδή είναι ισχυρή, παραμένει σταθερή. Το αποδεικνύει αυτό και από το πρόσωπο του ιερέα. Πώς; Δείχνοντας ότι είναι ένας· και δεν θα ήταν ένας, εάν δεν ήταν αθάνατος. Διότι, όπως ακριβώς υπάρχουν πολλοί ιερείς εξαιτίας του ότι είναι θνητοί, έτσι και Αυτός είναι ένας εξαιτίας του ότι είναι αθάνατος. «Κατά τόσο ανώτερης διαθήκης έγινε εγγυητής ο Ιησούς», καθόσον του ορκίστηκε ότι θα είναι πάντοτε ιερέας, λέει· πράγμα που δεν θα έκανε, εάν δεν ήταν ζωντανός. Γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, εφόσον ζει πάντοτε για να μεσιτεύει υπέρ αυτών.

Εκείνη δε η παλαιά ήταν χωρίς ορκωμοσία. Πρόσεξε δε πώς και τα δύο τα επαυξάνει, διότι δεν έχει τέλος όπως η νομική. Και αυτό το φανερώνει για αυτήν από το πρόσωπο του Χριστού. «Διότι», λέει, «κατά τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής», και του όρκου. «Κατά τόσο και ανώτερης διαθήκης έχει γίνει έγγυος ο Ιησούς, και οι μεν έγιναν πολλοί ιερείς, επειδή εμποδίζονταν από τον θάνατο να παραμείνουν· αυτός όμως, επειδή μένει στον αιώνα, έχει την ιερωσύνη απαράβατη. Γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, εφόσον ζει πάντοτε». Το ότι ορκίστηκε σε αυτόν ότι θα υπάρχει για πάντα, δεν θα το έκανε, αν δεν ήταν ζωντανός. Κάθε φορά δε που ακούς «ιερέα» ή «λειτουργό», να φέρνεις στον νου σου το ίδιο το μυστήριο της κενώσεως. «Για να μεσιτεύει υπέρ αυτών. Διότι τέτοιος Αρχιερέας μας έπρεπε, όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς· ο οποίος δεν έχει καθημερινή ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα για τις δικές του αμαρτίες, και έπειτα για εκείνες του λαού». Πάλι και αυτό το καθιστούσε δηλωτικό της κατά σάρκα παρουσίας. Αυτός που ανασταίνει τους νεκρούς και ζωοποιεί όποιους θέλει, όπως ακριβώς και ο Πατέρας, πώς μεσιτεύει; Είναι φανερό, λοιπόν, ότι αυτά τα λόγια αναφέρονται στη θεία οικονομία, χωρίς να διαιρείται η θεότητα· διότι ο ίδιος είναι και Θεός, έστω κι αν εξαιτίας της οικονομίας λέγονται άλλα γι' αυτόν. «Διότι αυτό το έκανε εφάπαξ, προσφέροντας τον εαυτό του».

Ο Χριστός όμως, ο οποίος με μία προσφορά τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται (διότι αυτός είναι ο τελειωτής της πίστεώς μας, στον οποίο αποβλέπουμε), τι; Ας τον σταυρώσουν ξανά οι νεοφανείς Ιουδαίοι. Ας εξετάσουμε ποια είναι τα επόμενα. Αλλά πρέπει να στραφούμε και πάλι στα λόγια του Παύλου, και να παρατηρήσουμε όσο πιο προσεκτικά γίνεται πόσο ανώτερη και εξοχότερη είναι η δική μας λατρεία σε σχέση με τους ιερείς του νόμου και τα όσα θυσιάζονταν από αυτούς. Οι ιερείς που εγκαθίσταντο σύμφωνα με τον νόμο, επειδή και οι ίδιοι περιβάλλονταν από αδυναμία ως άνθρωποι, προσέφεραν τις νομικές θυσίες όχι μόνο για τον λαό, αλλά και για τον εαυτό τους. Ο δικός μας όμως αρχιερέας και απόστολος της ομολογίας μας, δεν έχει ανάγκη, όπως εκείνοι, να το κάνει αυτό καθημερινά, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για του λαού. Διότι αυτό το έπραξε μία φορά για πάντα, προσφέροντας τον εαυτό του, και κάθισε στα δεξιά της μεγαλοσύνης στους ουρανούς, εισερχόμενος ως πρόδρομος για χάρη μας στο εσωτερικό του καταπετάσματος, γινόμενος αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Και εκείνοι μεν υπήρξαν πολλοί, επειδή εξαιτίας του θανάτου που τους διέκοπτε εμποδίζονταν να παραμένουν. Αυτός όμως, επειδή μένει εις τον αιώνα, έχει την ιεροσύνη αμετάβλητη, γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό.