Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 7:26

Διότι εκεί δεν άνοιξαν τις μήτρες τα βρέφη, αλλά η συνεύρεση του άνδρα με τη γυναίκα· «Διότι γνώρισε», λέει, «ο Αδάμ την Εύα τη γυναίκα του, και εκείνη συνέλαβε και γέννησε τον Κάιν». Εδώ όμως δεν συνέβη έτσι, αλλά το ίδιο το γεννηθέν βρέφος άνοιξε τις πύλες της μήτρας, χωρίς να έχει καμία ανάγκη από εξωτερική σαρκική συνεύρεση. «Διότι προτού», λέει, «να συνευρεθούν, βρέθηκε να έχει συλλάβει εκ Πνεύματος Αγίου». Μπορείς δε να εκλάβεις τη φράση και πιο συνεκδοχικά, εξυπακούοντας τη λέξη «της Παρθένου», ώστε το νόημα να διαμορφώνεται ως εξής: «Κάθε αρσενικό που διανοίγει παρθενική μήτρα, θα ονομαστεί άγιο για τον Κύριο». Αυτό ακριβώς συνέβη μόνο στην περίπτωση του Χριστού, χωρίς κανένας άλλος από όλους τους ανθρώπους να έχει συμμετάσχει σε τέτοιο γεγονός. Διότι μόνο Αυτός, γεννηθείς κατά σάρκα, άνοιξε παρθενική μήτρα· και πάλι τη διατήρησε παρθένο, όπως ακριβώς ήταν και πριν από τον τοκετό. «Και για να προσφέρουν θυσία σύμφωνα με τα λεγόμενα στον νόμο του Κυρίου: ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών». Τι σημαίνει όμως αυτό; Πρόσφερε άραγε και θυσίες σύμφωνα με τον νόμο; Και πώς λέει ο Παύλος, ότι «Τέτοιος αρχιερέας μας ταίριαζε, ο οποίος δεν έχει καθημερινή ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για εκείνες του λαού. Διότι αυτό το έκανε μία φορά για πάντα, προσφέροντας τον ίδιο του τον εαυτό», δηλαδή θυσιάζοντάς τον μέσω του σταυρού;

Διότι δεν έχει ανάγκη από εξιλασμό, αλλά ο ίδιος είναι το ιλαστήριο. Διότι τέτοιος αρχιερέας μάς άρμοζε, όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς· ο οποίος δεν έχει ανάγκη καθημερινά, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για τα αγνοήματα του λαού.

Διότι, όταν υψώθηκε το σημείο, δηλαδή ο τίμιος σταυρός, και έγινε φανερό σε όλα τα έθνη και τους λαούς της οικουμένης, επήλθε απελευθέρωση εκείνων που βρίσκονταν στην αιχμαλωσία (είναι προφανές ότι εννοεί τη νοητή), σύμπραξη προς ομοψυχία, προθυμία προς ομόνοια και κοινή πίστη εκείνων που παλαιότερα ήταν διαιρεμένοι. Αυτοί, οι οποίοι ήταν υποδουλωμένοι σε πολλούς και ανόσιους τυράννους (διότι ήταν δούλοι στα ακάθαρτα πνεύματα), απέσεισαν μεν τον δικό τους ζυγό, και συνέρρευσαν με πάρα πολλή προθυμία στη νοητή Σιών, ήτοι την Ιερουσαλήμ, δηλαδή την Εκκλησία, και τέθηκαν υπό έναν βασιλιά, δηλαδή τον Χριστό. Προεικόνισή του ήταν ο Ζοροβάβελ, όταν επανέφερε από την αιχμαλωσία τον Ισραήλ έχοντας μαζί του και τον Ιησού τον μέγα ιερέα, ώστε στο πρόσωπό του να νοηθεί ο Χριστός ως βασιλιάς και αρχιερέας, όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και έχοντας γίνει υψηλότερος από τους ουρανούς, όπως λέει ο θεσπέσιος Παύλος. Το γεγονός δε ότι το σημείο του Χριστού, δηλαδή ο τίμιος σταυρός, έγινε πρόξενος του να συνενωθούν στην ίδια πίστη όλοι οι άνθρωποι σε ολόκληρη τη γη και να συμφιλιωθούν έτσι μέσω αυτού με τον πανάγιο Πατέρα, καθίσταται σαφές από όσα έχει γράψει ο θεσπέσιος Ιωάννης ο ευαγγελιστής.

Αυτή λοιπόν είναι η πιο άμεση και πρόχειρη ιστορική ερμηνεία. Φανερώνει δε ότι το ζήτημα αποτελεί το μυστήριο του Χριστού· αν κανείς το ερευνήσει με λεπτομέρεια, δεν θα είχε καμία αμφιβολία. Διότι διαβεβαιώσαμε στην αρχή ότι στο πρόσωπο του Ζοροβάβελ αλλά και του Ιησού έχει προτυπωθεί ο Χριστός, και ξεχωριστά στον καθένα, και στους δύο συνολικά, ως ένας. Διότι είναι ταυτόχρονα και βασιλιάς του Ισραήλ και μέγας «αρχιερέας, όσιος, άκακος, αμίαντος». Επειδή όμως εκείνοι από τη φυλή του Ιούδα κατείχαν τους θρόνους της βασιλείας, ενώ εκείνοι από τη φυλή του Λευί είχαν ταχθεί για την ιεροσύνη, και δεν ήταν δυνατόν να δει κανείς στο ίδιο πρόσωπο και τη βασιλεία και την ιεροσύνη, για τον λόγο αυτόν με σοφία, μέσω των δύο, προτυπώνεται ο Χριστός ως ένας. Επομένως, αν ο Θεός λέει για τον Ζοροβάβελ ότι «τα χέρια του Ζοροβάβελ θεμελίωσαν αυτόν τον οίκο και τα χέρια του θα τον ολοκληρώσουν», από την ιστορική πλευρά θα το εννοήσεις για εκείνον, πνευματικά όμως θα αναγάγεις τη δύναμη του μυστηρίου στον Χριστό. Διότι Αυτός έγινε το θεμέλιό μας, και πάνω Του όλοι εποικοδομούμαστε πνευματικά σε άγιο ναό· Αυτός είναι η αρχή και το τέλος μας· διότι μας παρουσιάζει αγιασμένους εν πνεύματι, ως λαμπρό και ιερό κατοικητήριο για τον Εαυτό Του και για τον Πατέρα, έχοντας αφαιρέσει ολοκληρωτικά την αμαρτία και έχοντας καταργήσει τη φθορά· Αυτός είναι ο Ιησούς, όπως είπα, ο μέγας ιερέας.

2. Παρατήρησέ μου πάλι το μυστήριο, όπως διαγράφεται σαν σε σκιές σε όσα έχουν γραφτεί στον Νόμο. Διότι ο λεπρός φερόταν σε αυτόν που ιερουργούσε σύμφωνα με τον νόμο, ο οποίος βρισκόταν έξω από την πύλη. Και όταν το πάθος έδειχνε σημάδια υποχώρησης προς το καλύτερο, και φαινόταν πλέον ότι θα παύσει και θα σταματήσει, εκτελούνταν όσα αφορούσαν τον καθαρισμό, σύμφωνα με την απόφαση του νομοθέτη. «Διότι λαμβάνονταν δύο καθαρά πτηνά· και ξύλο κέδρινο και κόκκινο νήμα», σαν είδος σπάγκου, καθώς και ύσσωπος, το οποίο είναι και αυτό είδος φυτού. Έπειτα το ένα από τα πτηνά σφαζόταν πάνω από νερό, ενώ το άλλο, μαζί με αυτά που μόλις αναφέραμε, αφού βαπτιζόταν στο νερό και στο αίμα αυτού που είχε θανατωθεί, χωρίς να πάθει τίποτα, αφηνόταν ελεύθερο. Στη συνέχεια, ο ιερέας, ραντίζοντας επτά φορές με το νερό αυτόν που έπασχε από λέπρα, τον καθιστούσε ελεύθερο από τις επικρίσεις του νόμου. Ξύριζε δε και τις τρίχες του, και εισερχόταν πλέον ανεμπόδιστα στην παρεμβολή και στο δικό του σπίτι, αφού είχε παραμείνει έξω για επτά ημέρες. Διότι εμείς, που παλαιότερα περιφέραμε τη νέκρωση της αμαρτίας, και ήμασταν σπιλωμένοι από την πολυειδή αγριότητα των παθών, και πάσχαμε σαν από νοητή λέπρα —επειδή είχαμε πλανηθεί λατρεύοντας την κτίση—, έχουμε προσαχθεί στον Θεό, τον μεγάλο, όσιο και άκακο Ιερέα, σύμφωνα με τα λόγια του μακάριου Παύλου. Έχουμε δε προσαχθεί από τον Θεό και Πατέρα.

Επομένως, ένα πραγματικά περίφημο και ολοφάνερο σημείο, το οποίο αρκεί για να πιστέψουν όσοι είναι αληθινά καλοπροαίρετοι, ότι ο Υιός είναι κατά φύση Θεός και έχει γεννηθεί από τον Θεό Πατέρα, είναι το ότι κατάργησε τον θάνατο και τη φθορά, και βλάστησε ξανά προς τη ζωή. «Διότι αυτός έγινε απαρχή όσων έχουν κοιμηθεί, και πρωτότοκος από τους νεκρούς.» Και δόθηκε το σημείο αυτό στους γιους των απειθών, ώστε να γνωρίζουν ότι με απόφαση του Θεού και Πατέρα έγινε αρχιερέας για εμάς ο Χριστός, «όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς, και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς», σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί. ΠΑΛΛ. Αλλά βλάστησε βέβαια η ράβδος του Ααρών· διότι αυτό μόλις μας υπέδειξε ο ιερός λόγος· βλάστησε όμως καρύδια· και ποιο είναι αυτό το αίνιγμα, δεν μπορώ να κατανοήσω. ΚΥΡ. Βεβαίως, ω Παλλάδιε, δεν είναι καθόλου παράλογο να υποθέσουμε ότι η ράβδος είχε κοπεί από καρυδιά. Και ήταν συνήθεια στους παλαιούς να χρησιμοποιούν τέτοιου είδους σκήπτρα. Αν όμως πρέπει να προσαρμόσουμε μια ερμηνεία που να αρμόζει στα πνευματικά νοήματα, θα έλεγα και πάλι εκείνο το οποίο είναι ευρέως διαδεδομένο, και φαίνεται σε μερικούς ότι μπορεί να γίνει πιστευτό, ότι δηλαδή η ράβδος από καρυδιά έχει την ικανότητα να προκαλεί αϋπνία, αν τοποθετηθεί κοντά στο κεφάλι κάποιων, πετυχαίνοντας ίσως αυτό με φυσικές δυνάμεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Άκουσε δε τι λέει και για αυτά ο απόστολος: «Γι' αυτό ο Θεός, θέλοντας να δείξει περισσότερο στους κληρονόμους της βασιλείας το αμετάθετο της βουλής του, μεσολάβησε με όρκο, ώστε με δύο πράγματα αμετάθετα, στα οποία είναι αδύνατον να πει ψέματα ο Θεός, να έχουμε ισχυρή παρηγοριά εμείς που καταφύγαμε στο να κρατήσουμε γερά την προκείμενη ελπίδα». Και προσθέτει λέγοντας: «Και εκείνοι μεν έγιναν πολλοί ιερείς, επειδή εμποδίζονταν από τον θάνατο να παραμένουν· αυτός όμως, επειδή παραμένει αιώνια, έχει την ιεροσύνη απαράβατη· γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, εφόσον ζει πάντοτε για να μεσιτεύει υπέρ αυτών. Διότι τέτοιος αρχιερέας μας έπρεπε, όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς, και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς». Και καταλήγει: «Και το κύριο σημείο σε όσα ειπώθηκαν είναι το εξής: έχουμε τέτοιον αρχιερέα, ο οποίος κάθισε στα δεξιά της μεγαλοσύνης στα ύψη, λειτουργός των Αγίων και της αληθινής σκηνής, την οποία έστησε ο Κύριος, και όχι άνθρωπος». Αυτά λοιπόν λέει ο απόστολος.

Αγιάζει δε στον Θεό και Πατέρα όχι μόνο τα πρωτότοκα των ανθρώπων, αλλά πλέον και ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, μέσω της απαρχής του δικού μας φυράματος που βρίσκεται σε αυτόν, δηλαδή της σάρκας που έλαβε από εμάς και η οποία έχει εμψυχωθεί με νου, αναζυμώνοντας κατά κάποιον τρόπο ολόκληρο το σύγκριμα της ανθρώπινης ουσίας προς αγιασμό. Διότι, «αν η απαρχή είναι άγια, άγιο είναι και το φύραμα», θα μπορούσα εύλογα να πω και εγώ τώρα σύμφωνα με τον θείο Απόστολο. Και όπως παλαιότερα ο νομοθέτης λόγος προσέφερε τυπολογικώς στον Θεό τη φυλή στην οποία έλαχε η ιεροσύνη αντί για την απαρχή των πρωτοτόκων, έτσι και τώρα, μέσα στον λαμπρό χαρακτήρα της αλήθειας, αναγνωρίζουμε ότι ο Αρχιερέας και Απόστολος της ομολογίας μας, ο όσιος, άκακος και αμίαντος, που είναι χωρισμένος από κάθε αμαρτωλό ρύπο και φρόνημα, προσφέρθηκε σωματικώς στον Θεό και Πατέρα αντί της ανθρωπότητας που καθαγιάστηκε σε αυτόν μέσω της πίστεως. Και τούτο ισχύει σε τόσο μεγαλύτερο βαθμό, καθόσον βλέπουμε πως ολόκληρη η ανθρωπότητα ούτε υπερτερεί ούτε πλεονάζει ως προς την αγιότητα σε σχέση με εκείνον που έδωσε τον εαυτό του λύτρο αντί πολλών (όπως ακριβώς στη σκιά του Νόμου τα πρωτότοκα βρέθηκαν να πλεονάζουν σε σχέση με τους Λευίτες), αλλά μάλλον υπολείπεται αυτού κατά πάρα πολύ, εφόσον αναντίρρητα αυτός που ευλογείται είναι κατώτερος από εκείνον που τον ευλογεί.

<ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ> Α' ΕΥΧΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΝΕΠΕΜΨΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΘΟΣ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ. Ο Βασιλιάς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων, του οποίου το κράτος είναι άναρχο και η δόξα ατελεύτητη, του οποίου η βασιλεία είναι βασιλεία αιώνια και δεν θα περάσει σε άλλον βασιλιά, μέσω του οποίου οι βασιλείς βασιλεύουν και οι άρχοντες κυβερνούν τη γη, Εσύ που δεσπόζεις αιώνια και επί των επουράνιων νοερών Εξουσιών και Κυριοτήτων και Δυνάμεων, των Αρχών και των Αρχαγγέλων και των Αγγέλων και των ανώτερων από αυτούς υψηλών και επηρμένων Θρόνων, των Χερουβείμ και των Σεραφείμ, στους οποίους πρώτους δωρίζοντας, κατά μέθεξη, την υπερκόσμια ιεραρχία και το βασιλικό ύψος, τους κατέστησες ακαταπόνητους υπηρέτες και ακοίμητους υμνητές της δικής σου ανυπέρβλητης μεγαλειότητας· Εσύ που, λόγω του ανείκαστου πελάγους της φιλανθρωπίας σου, εμφανίστηκες ύστερα και πάνω στη γη και συναναστράφηκες με τους ανθρώπους ως άνθρωπος, για να διασώσεις το επί γης πλάσμα σου και να το ανελκύσεις προς τον ουρανό και να γεμίσεις από τη γη το άνω βασίλειο· Εσύ που προσέφερες τον εαυτό σου ως άμωμη θυσία υπέρ ημών, και μέσω αυτής της αυτουργού και απόρρητης ιεροτελεστίας απέκτησες για τον εαυτό σου, με τα δικά σου λόγια, έργα και πάθη, λαό περιούσιο, έθνος άγιο, βασίλειο ιεράτευμα, υπέρ του οποίου, αφού κατίσχυσες του άδη και κυριάρχησες επί του θανάτου, ανήλθες ως ο μόνος αρμόζων σε εμάς αρχιερέας και βασιλιάς, καθώς είσαι ο μόνος αληθινά ποιμένας και επίσκοπος των σωμάτων και των ψυχών μας, και ο μόνος όντως όσιος, άκακος, αμίαντος, ακόμη και ως προς την ανθρώπινη φύση, γι' αυτό και, αφού έγινες υψηλότερος των ουρανών, καθήμενος εκεί στα ύψη, διοικείς τα πάντα με πάνσοφη πρόνοια, θέτοντας και μεταθέτοντας τα όρια των αρχών, των εξουσιών και των αξιωμάτων, με άρρητους λόγους τους οποίους μόνο εσύ γνωρίζεις· Εσύ που και εμένα, ο οποίος βρίσκομαι στην έσχατη θέση ως στερούμενος κάθε ικανότητας, με κρίματα που εσύ γνωρίζεις, με κάλεσες στο περιωπές αξίωμα της αρχιερωσύνης και με αξίωσες να αναπέμπω δεήσεις σε εσένα από αυτήν τη θέση·

Γι' αυτό τον λόγο εμφανίστηκε ο Χριστός, ο μόνος αμόλυντος, και πρόσφερε τον εαυτό Του ως προσφορά και απαρχή στον Πατέρα για εμάς, ώστε όσοι αποβλέπουν σε Αυτόν, πιστεύουν σε Αυτόν και ενώνονται μαζί Του μέσω της υπακοής σε Αυτόν, να εμφανιστούμε μέσω Αυτού ενώπιον του προσώπου του Θεού και, αφού λάβουμε εξιλέωση, να αγιαστούμε όλοι. Και αυτό είναι που λέει ο Κύριος στα Ευαγγέλια: «υπέρ αυτών εγώ αγιάζω τον εαυτό Μου, ώστε να είναι και αυτοί αγιασμένοι εν αληθεία». Διότι δεν έπρεπε μόνο η προσφορά, αλλά και ο αρχιερέας που την προσφέρει να είναι καθαρός και αναμάρτητος, όπως λέει και ο απόστολος: «Τέτοιος αρχιερέας μάς έπρεπε, όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς».

Εκτός από τα όσα ειπώθηκαν, ακόμη και με τη σιωπή της παρείχε σε όσους την έβλεπαν μια αξιόλογη δικαιολογία, ότι δηλαδή καθόλου παράλογα δεν επιλέγει τον ήσυχο και χωρίς επικοινωνία με τους άλλους βίο. Διότι, εάν αυτά τα Άγια των Αγίων ήταν αθέατα για τα μάτια σχεδόν όλων και είχαν κλειστεί για όλους τους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, περιστοιχιζόμενα από διαχωριστικούς τοίχους και καταπετάσματα, και με προπύλαια πέπλα και καλύμματα που δεν άνοιγαν σε κανέναν απολύτως παρά μόνο σε εκείνον που σύμφωνα με τον νόμο τελούσε χρέη αρχιερέα, και μάλιστα εισερχόμενος και αυτός μία μόνο φορά τον χρόνο για να καταστήσει τον Θεό ίλεω τόσο για τον εαυτό του όσο και για όλους όσους βρίσκονταν έξω, πώς η τράπεζα της αγγελικής τρυφής, ο αγρός του αειθαλούς ή μάλλον του αιώνιου φυτού, το κοινό ιλαστήριο ολόκληρου του ανθρώπινου γένους, στο οποίο μία φορά στους αιώνες εισήλθε ο θεαρχικότατος και μόνος ταιριαστός σε εμάς αρχιερέας σύμφωνα με τον Απόστολο, και στο οποίο συμφιλίωσε και ένωσε αχώριστα τον Θεό με τους ανθρώπους, πώς αυτό το παρθενικό κειμήλιο δεν θα φυλασσόταν στα άδυτα, διάγοντας βίο αόρατο από όλους τους ανθρώπους;

Διότι τέτοιος αρχιερέας μας άρμοζε: όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς. Βλέπεις ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί σχετικά με την ανθρώπινη φύση; Όταν όμως λέω ανθρώπινη φύση, εννοώ αυτήν που φέρει ενωμένη τη θεότητα, χωρίς να εισάγω διαίρεση, αλλά αφήνοντάς σε να εννοήσεις τα πρέποντα. Είδες τη διαφορά του αρχιερέως;

Ανακεφαλαίωσε τα όσα ειπώθηκαν παραπάνω, όταν έλεγε: «Δοκιμασμένο σε όλα καθ' ομοιότητα με εμάς, χωρίς αμαρτία»· διότι, λέγει, τέτοιος αρχιερέας μάς έπρεπε, όσιος, άκακος. Τι σημαίνει άκακος; Απονήρευτος, όχι ύπουλος· και για το ότι ήταν τέτοιος, άκουσε τον προφήτη που λέγει: «Ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του». Αυτό, λοιπόν, θα το έλεγε κανείς για τον Θεό; Και δεν ντρέπεται να λέει ότι ο Θεός δεν είναι ύπουλος, ούτε δολερός; Επομένως, για την κατά σάρκα φύση Του θα είχε νόημα να ειπωθεί: «Όσιος, αμίαντος»· και αυτό δεν θα το έλεγε κάποιος για τον Θεό, διότι έχει τέτοια φύση ώστε να μη μιαίνεται. «Χωρισμένος από τους αμαρτωλούς».

Εκείνη δε η παλαιά ήταν χωρίς ορκωμοσία. Πρόσεξε δε πώς και τα δύο τα επαυξάνει, διότι δεν έχει τέλος όπως η νομική. Και αυτό το φανερώνει για αυτήν από το πρόσωπο του Χριστού. «Διότι», λέει, «κατά τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής», και του όρκου. «Κατά τόσο και ανώτερης διαθήκης έχει γίνει έγγυος ο Ιησούς, και οι μεν έγιναν πολλοί ιερείς, επειδή εμποδίζονταν από τον θάνατο να παραμείνουν· αυτός όμως, επειδή μένει στον αιώνα, έχει την ιερωσύνη απαράβατη. Γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, εφόσον ζει πάντοτε». Το ότι ορκίστηκε σε αυτόν ότι θα υπάρχει για πάντα, δεν θα το έκανε, αν δεν ήταν ζωντανός. Κάθε φορά δε που ακούς «ιερέα» ή «λειτουργό», να φέρνεις στον νου σου το ίδιο το μυστήριο της κενώσεως. «Για να μεσιτεύει υπέρ αυτών. Διότι τέτοιος Αρχιερέας μας έπρεπε, όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς· ο οποίος δεν έχει καθημερινή ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα για τις δικές του αμαρτίες, και έπειτα για εκείνες του λαού». Πάλι και αυτό το καθιστούσε δηλωτικό της κατά σάρκα παρουσίας. Αυτός που ανασταίνει τους νεκρούς και ζωοποιεί όποιους θέλει, όπως ακριβώς και ο Πατέρας, πώς μεσιτεύει; Είναι φανερό, λοιπόν, ότι αυτά τα λόγια αναφέρονται στη θεία οικονομία, χωρίς να διαιρείται η θεότητα· διότι ο ίδιος είναι και Θεός, έστω κι αν εξαιτίας της οικονομίας λέγονται άλλα γι' αυτόν. «Διότι αυτό το έκανε εφάπαξ, προσφέροντας τον εαυτό του».

ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Περί του αχράντου σώματος του οποίου μεταλαμβάνουμε. 1. Το σώμα του Κυρίου και Θεού μας, του οποίου μεταλαμβάνουμε, αδελφοί, είναι ακριβώς εκείνο το σώμα που ανέλαβε από τη δική μας ουσία, εκείνο που προσέλαβε από την άχραντη Θεοτόκο. Διότι δεν πρέπει να αποδώσουμε δύο σώματα στον Χριστό· ένα είναι το σώμα Του, και μία θυσία προσέφερε υπέρ ημών στον Θεό και Πατέρα. Διότι, αν και επιτελούμε πολλές φορές τη μυστική αναίμακτη θυσία, προκειμένου σε κάθε τόπο και χρόνο κάθε πιστός να μεταλαμβάνει του θείου σώματος και αίματος, εντούτοις πρόκειται για την ίδια θυσία· καθώς προσφέρουμε το ίδιο σώμα, τον ίδιο αμνό του Θεού που αίρει την αμαρτία του κόσμου. Επειδή, εάν άλλο ήταν εκείνο και άλλο τούτο, τότε θα είχαν προσφερθεί υπέρ ημών πολλές θυσίες και όχι μία, όπως το έχει διατυπώσει ποικιλοτρόπως ο θείος απόστολος στην προς Εβραίους Επιστολή: «Τέτοιος αρχιερέας ακριβώς μας έπρεπε: όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και έχοντας ανυψωθεί υπεράνω των ουρανών· ο οποίος δεν έχει καθημερινά ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα υπέρ των ιδίων του αμαρτιών και έπειτα υπέρ αυτών του λαού. Διότι αυτό το έπραξε εφάπαξ, προσφέροντας τον εαυτό Του».

Εφόσον λοιπόν ήταν τέτοιος και τόσο σπουδαίος, έπρεπε οπωσδήποτε εκείνοι που βρίσκονταν υπό την εξουσία του να λένε ότι: «Τέτοιος αρχιερέας μας ταίριαζε, όσιος, άκακος», καθαρός, φωτεινός, θρεπτικός, πηγαίος, αρτυματικός, εποικοδομητικός, δημιουργικός, καλός σπορέας, καλός θεριστής, καλός ποιμένας, καλός νομέας, καλός στρατιώτης και πανάξιος της βασιλείας των ουρανών, «ο οποίος δεν έχει καθημερινά την ανάγκη, όπως οι υπόλοιποι αρχιερείς», να φροντίζει πρώτα για «βιοτικές μέριμνες» «και έπειτα για τα του» Θεού, αλλά να έχει όλο τον πόθο του στον ουρανό, όπου είχε και το πολίτευμά του και τον οφθαλμό της διανοίας, όπου είχε τον νου και τις σκέψεις του ενώ βάδιζε πάνω στη γη, όπου αποταμίευε τους θησαυρούς των κόπων και των προσπαθειών του, επειδή δεν υπάρχουν κλέφτες ή καταστροφικοί σκώροι ούτε λύπη ούτε στεναγμός σε εκείνον τον τόπο· αποθέτοντας εκεί τα πάντα, θησαύρισε «τα πάντα εν πάσιν» του. Γι' αυτό και «τέτοιος αρχιερέας μας ταίριαζε», ως, κατά το δυνατόν, μιμητής εκείνου του μεγάλου αρχιερέα «κατά την τάξιν Μελχισεδέκ», ο οποίος φανερώθηκε στη γη και διήλθε τους ουρανούς, ανήλθε υψηλότερα από αυτούς και έδωσε την εντολή: «Εάν κάποιος με διακονεί, ας με ακολουθεί, και όπου είμαι εγώ», στον δικό μου παράδεισο, στη δική μου βασιλεία, στη δόξα του Πατέρα μου, «εκεί θα είναι και ο δικός μου διάκονος». «

«Τέτοιος αρχιερέας μάς έπρεπε», ζωσμένος τη σωφροσύνη και άγρυπνος υπέρ του ποιμνίου, που να ανάβει τον λύχνο της διάνοιας, να προσδοκά τον Δεσπότη και να μοιράζει στους συνδούλους την κατάλληλη ώρα το σιτομέτριο. «Τέτοιος αρχιερέας μάς έπρεπε», πραγματευτής και εργάτης του δεσποτικού αργυρίου, διανομέας του ταλάντου, που έχει εισέλθει στη δόξα του Κυρίου του.

Και ως ποιμένας να παραδίδει την ψυχή του υπέρ των προβάτων, ως κυβερνήτης να κατευθύνει τη νοητή ολκάδα προς τους άνω λιμένες, ως ιατρός να θεραπεύει τις σηπεδόνες των πολυχρόνιων αμαρτημάτων, ως οικοδόμος να οικοδομεί σταθερά τα δόγματα της ευσέβειας, ως τέκτονας να καλλωπίζει τα φθαρμένα λογικά ξύλα «με τον πνευματικό πέλεκυ και το λαξευτήριο», ως γεωργός να σπέρνει πλουσιοπάροχα τον λόγο της χάριτος, ως στρατιώτης να κατατροπώνει τους αντιπάλους της αλήθειας «με τη μάχαιρα του Πνεύματος», ως «μεσίτης Θεού και ανθρώπων» να συμφιλιώνει τους ανθρώπους με τον Θεό, μπαίνοντας εγγυητής για τους αμαρτωλούς και λυτρώνοντας τους αδύνατους από τα χέρια εκείνων που είναι ισχυρότεροί τους. Εφόσον λοιπόν τέτοιος ήταν αυτός ο θείος και μέγας ιεράρχης, τι άλλο είναι φυσικό να λένε για αυτόν τα πλήθη των πιστών, παρά βεβαίως τον λόγο του Παύλου, ότι «τέτοιος αρχιερέας μας ταίριαζε», ο οποίος δεν έχει καθημερινά ανάγκη από «βιωτικές μέριμνες», «όσιος, άκακος», διδακτικός, ποιμαντικός, άγρυπνος, κυβερνητικός, ιατρευτικός, οικοδομικός, τεκτονικός, γεωργικός, στρατοπεδαρχικός, μεσιτευτικός και συμφιλιωτής των ανθρώπων με τον Θεό;