Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 7:27

Διότι εκεί δεν άνοιξαν τις μήτρες τα βρέφη, αλλά η συνεύρεση του άνδρα με τη γυναίκα· «Διότι γνώρισε», λέει, «ο Αδάμ την Εύα τη γυναίκα του, και εκείνη συνέλαβε και γέννησε τον Κάιν». Εδώ όμως δεν συνέβη έτσι, αλλά το ίδιο το γεννηθέν βρέφος άνοιξε τις πύλες της μήτρας, χωρίς να έχει καμία ανάγκη από εξωτερική σαρκική συνεύρεση. «Διότι προτού», λέει, «να συνευρεθούν, βρέθηκε να έχει συλλάβει εκ Πνεύματος Αγίου». Μπορείς δε να εκλάβεις τη φράση και πιο συνεκδοχικά, εξυπακούοντας τη λέξη «της Παρθένου», ώστε το νόημα να διαμορφώνεται ως εξής: «Κάθε αρσενικό που διανοίγει παρθενική μήτρα, θα ονομαστεί άγιο για τον Κύριο». Αυτό ακριβώς συνέβη μόνο στην περίπτωση του Χριστού, χωρίς κανένας άλλος από όλους τους ανθρώπους να έχει συμμετάσχει σε τέτοιο γεγονός. Διότι μόνο Αυτός, γεννηθείς κατά σάρκα, άνοιξε παρθενική μήτρα· και πάλι τη διατήρησε παρθένο, όπως ακριβώς ήταν και πριν από τον τοκετό. «Και για να προσφέρουν θυσία σύμφωνα με τα λεγόμενα στον νόμο του Κυρίου: ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών». Τι σημαίνει όμως αυτό; Πρόσφερε άραγε και θυσίες σύμφωνα με τον νόμο; Και πώς λέει ο Παύλος, ότι «Τέτοιος αρχιερέας μας ταίριαζε, ο οποίος δεν έχει καθημερινή ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για εκείνες του λαού. Διότι αυτό το έκανε μία φορά για πάντα, προσφέροντας τον ίδιο του τον εαυτό», δηλαδή θυσιάζοντάς τον μέσω του σταυρού;

Διότι δεν έχει ανάγκη από εξιλασμό, αλλά ο ίδιος είναι το ιλαστήριο. Διότι τέτοιος αρχιερέας μάς άρμοζε, όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς· ο οποίος δεν έχει ανάγκη καθημερινά, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για τα αγνοήματα του λαού.

Αυτό λοιπόν μόνο καταδεικνύει τη διαφορά, ή και η ίδια η θυσία; Και η θυσία. Πώς; «Δεν έχει», λέει, «καθημερινά την ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για εκείνες του λαού· διότι αυτό το έπραξε εφάπαξ, προσφέροντας τον εαυτό του». Ποιο είναι αυτό; Εδώ πλέον προαναγγέλλει την υπεροχή της πνευματικής θυσίας. Και αναφέρθηκε στη διαφορά του ιερέα, αναφέρθηκε στη διαφορά της διαθήκης, όχι βέβαια εξ ολοκλήρου, αλλά πάντως την ανέφερε· εδώ λοιπόν προαναγγέλλει και την ίδια τη θυσία.

Αλλά ας μη μιλήσουμε ακόμη γι' αυτό· προς το παρόν λέγει το εξής: «Διότι αυτό το έπραξε εφάπαξ». Ποιο είναι αυτό; «Διότι είναι αναγκαίο», λέγει, «να έχει και αυτός κάτι το οποίο να προσφέρει»· όχι όμως υπέρ του εαυτού του· διότι πώς θα προσέφερε υπέρ του εαυτού του, εφόσον ήταν αναμάρτητος; Αλλά προσέφερε υπέρ του λαού. Τι λέγεις; Δεν έχει ανάγκη να προσφέρει υπέρ του εαυτού του, αλλά διαθέτει τόση δύναμη; Ναι, λέγει. Διότι, για να μη νομίσεις ότι η φράση «Το έπραξε εφάπαξ» έχει λεχθεί και για τον ίδιο, άκουσε τι προσθέτει αμέσως μετά: «Διότι ο νόμος καθιστά αρχιερείς ανθρώπους οι οποίοι έχουν αδυναμία».

Εκείνη δε η παλαιά ήταν χωρίς ορκωμοσία. Πρόσεξε δε πώς και τα δύο τα επαυξάνει, διότι δεν έχει τέλος όπως η νομική. Και αυτό το φανερώνει για αυτήν από το πρόσωπο του Χριστού. «Διότι», λέει, «κατά τη δύναμη μιας ακατάλυτης ζωής», και του όρκου. «Κατά τόσο και ανώτερης διαθήκης έχει γίνει έγγυος ο Ιησούς, και οι μεν έγιναν πολλοί ιερείς, επειδή εμποδίζονταν από τον θάνατο να παραμείνουν· αυτός όμως, επειδή μένει στον αιώνα, έχει την ιερωσύνη απαράβατη. Γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, εφόσον ζει πάντοτε». Το ότι ορκίστηκε σε αυτόν ότι θα υπάρχει για πάντα, δεν θα το έκανε, αν δεν ήταν ζωντανός. Κάθε φορά δε που ακούς «ιερέα» ή «λειτουργό», να φέρνεις στον νου σου το ίδιο το μυστήριο της κενώσεως. «Για να μεσιτεύει υπέρ αυτών. Διότι τέτοιος Αρχιερέας μας έπρεπε, όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς· ο οποίος δεν έχει καθημερινή ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα για τις δικές του αμαρτίες, και έπειτα για εκείνες του λαού». Πάλι και αυτό το καθιστούσε δηλωτικό της κατά σάρκα παρουσίας. Αυτός που ανασταίνει τους νεκρούς και ζωοποιεί όποιους θέλει, όπως ακριβώς και ο Πατέρας, πώς μεσιτεύει; Είναι φανερό, λοιπόν, ότι αυτά τα λόγια αναφέρονται στη θεία οικονομία, χωρίς να διαιρείται η θεότητα· διότι ο ίδιος είναι και Θεός, έστω κι αν εξαιτίας της οικονομίας λέγονται άλλα γι' αυτόν. «Διότι αυτό το έκανε εφάπαξ, προσφέροντας τον εαυτό του».

ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Περί του αχράντου σώματος του οποίου μεταλαμβάνουμε. 1. Το σώμα του Κυρίου και Θεού μας, του οποίου μεταλαμβάνουμε, αδελφοί, είναι ακριβώς εκείνο το σώμα που ανέλαβε από τη δική μας ουσία, εκείνο που προσέλαβε από την άχραντη Θεοτόκο. Διότι δεν πρέπει να αποδώσουμε δύο σώματα στον Χριστό· ένα είναι το σώμα Του, και μία θυσία προσέφερε υπέρ ημών στον Θεό και Πατέρα. Διότι, αν και επιτελούμε πολλές φορές τη μυστική αναίμακτη θυσία, προκειμένου σε κάθε τόπο και χρόνο κάθε πιστός να μεταλαμβάνει του θείου σώματος και αίματος, εντούτοις πρόκειται για την ίδια θυσία· καθώς προσφέρουμε το ίδιο σώμα, τον ίδιο αμνό του Θεού που αίρει την αμαρτία του κόσμου. Επειδή, εάν άλλο ήταν εκείνο και άλλο τούτο, τότε θα είχαν προσφερθεί υπέρ ημών πολλές θυσίες και όχι μία, όπως το έχει διατυπώσει ποικιλοτρόπως ο θείος απόστολος στην προς Εβραίους Επιστολή: «Τέτοιος αρχιερέας ακριβώς μας έπρεπε: όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και έχοντας ανυψωθεί υπεράνω των ουρανών· ο οποίος δεν έχει καθημερινά ανάγκη, όπως οι αρχιερείς, να προσφέρει θυσίες πρώτα υπέρ των ιδίων του αμαρτιών και έπειτα υπέρ αυτών του λαού. Διότι αυτό το έπραξε εφάπαξ, προσφέροντας τον εαυτό Του».

Εφόσον λοιπόν ήταν τέτοιος και τόσο σπουδαίος, έπρεπε οπωσδήποτε εκείνοι που βρίσκονταν υπό την εξουσία του να λένε ότι: «Τέτοιος αρχιερέας μας ταίριαζε, όσιος, άκακος», καθαρός, φωτεινός, θρεπτικός, πηγαίος, αρτυματικός, εποικοδομητικός, δημιουργικός, καλός σπορέας, καλός θεριστής, καλός ποιμένας, καλός νομέας, καλός στρατιώτης και πανάξιος της βασιλείας των ουρανών, «ο οποίος δεν έχει καθημερινά την ανάγκη, όπως οι υπόλοιποι αρχιερείς», να φροντίζει πρώτα για «βιοτικές μέριμνες» «και έπειτα για τα του» Θεού, αλλά να έχει όλο τον πόθο του στον ουρανό, όπου είχε και το πολίτευμά του και τον οφθαλμό της διανοίας, όπου είχε τον νου και τις σκέψεις του ενώ βάδιζε πάνω στη γη, όπου αποταμίευε τους θησαυρούς των κόπων και των προσπαθειών του, επειδή δεν υπάρχουν κλέφτες ή καταστροφικοί σκώροι ούτε λύπη ούτε στεναγμός σε εκείνον τον τόπο· αποθέτοντας εκεί τα πάντα, θησαύρισε «τα πάντα εν πάσιν» του. Γι' αυτό και «τέτοιος αρχιερέας μας ταίριαζε», ως, κατά το δυνατόν, μιμητής εκείνου του μεγάλου αρχιερέα «κατά την τάξιν Μελχισεδέκ», ο οποίος φανερώθηκε στη γη και διήλθε τους ουρανούς, ανήλθε υψηλότερα από αυτούς και έδωσε την εντολή: «Εάν κάποιος με διακονεί, ας με ακολουθεί, και όπου είμαι εγώ», στον δικό μου παράδεισο, στη δική μου βασιλεία, στη δόξα του Πατέρα μου, «εκεί θα είναι και ο δικός μου διάκονος». «

Ο Χριστός όμως, ο οποίος με μία προσφορά τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται (διότι αυτός είναι ο τελειωτής της πίστεώς μας, στον οποίο αποβλέπουμε), τι; Ας τον σταυρώσουν ξανά οι νεοφανείς Ιουδαίοι. Ας εξετάσουμε ποια είναι τα επόμενα. Αλλά πρέπει να στραφούμε και πάλι στα λόγια του Παύλου, και να παρατηρήσουμε όσο πιο προσεκτικά γίνεται πόσο ανώτερη και εξοχότερη είναι η δική μας λατρεία σε σχέση με τους ιερείς του νόμου και τα όσα θυσιάζονταν από αυτούς. Οι ιερείς που εγκαθίσταντο σύμφωνα με τον νόμο, επειδή και οι ίδιοι περιβάλλονταν από αδυναμία ως άνθρωποι, προσέφεραν τις νομικές θυσίες όχι μόνο για τον λαό, αλλά και για τον εαυτό τους. Ο δικός μας όμως αρχιερέας και απόστολος της ομολογίας μας, δεν έχει ανάγκη, όπως εκείνοι, να το κάνει αυτό καθημερινά, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για του λαού. Διότι αυτό το έπραξε μία φορά για πάντα, προσφέροντας τον εαυτό του, και κάθισε στα δεξιά της μεγαλοσύνης στους ουρανούς, εισερχόμενος ως πρόδρομος για χάρη μας στο εσωτερικό του καταπετάσματος, γινόμενος αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Και εκείνοι μεν υπήρξαν πολλοί, επειδή εξαιτίας του θανάτου που τους διέκοπτε εμποδίζονταν να παραμένουν. Αυτός όμως, επειδή μένει εις τον αιώνα, έχει την ιεροσύνη αμετάβλητη, γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό.

Και έτσι, αφού θυσιάστηκε μέσα σε μία ημέρα, αποτελεί διαρκή θυσία. Και όπως ακριβώς «προσφέροντας τον εαυτό του εφάπαξ», όπως λέει ο Παύλος, από τότε διατηρεί την ιδιότητα του ιερέα για πάντα, «διότι εσύ», λέει, «είσαι ιερέας εις τον αιώνα», έτσι, αφού προσφέρθηκε μία φορά, είναι αιώνιο ιερό σφάγιο. Επειδή δεν θα ήταν αιώνιος ιερέας, αν δεν αποτελούσε ο ίδιος το θύμα, καθώς θα είχε εκλείψει εκείνο που θα του εξασφάλιζε την ιερωσύνη. Τέτοιον απέδωσε η γη σε όλη την κτίση τον κοινό Δεσπότη. Και οι άνθρωποι μεν κατευοδώνουν τον πρεσβευτή, ενώ οι άγγελοι υποδέχονται τον Θεό που ανατέλλει σε αυτούς καθαρότερος. Και ο Πατέρας υποδέχεται τον ομόθρονο, ο οποίος του κομίζει το στεφάνι της δόξας από τα τρόπαια του Υιού.