Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 8:11

Διότι, ελέγχοντάς την, λέει: «Ιδού, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος, και θα συνάψω με τον οίκο του Ισραήλ και με τον οίκο του Ιούδα μια νέα διαθήκη, όχι σαν τη διαθήκη που σύναψα με τους πατέρες τους, κατά την ημέρα που τους έπιασα από το χέρι για να τους βγάλω από τη γη της Αιγύπτου· διότι αυτοί δεν παρέμειναν πιστοί στη διαθήκη μου, και εγώ τους παραμέλησα, λέει ο Κύριος. Διότι αυτή είναι η διαθήκη που θα συνάψω με τον οίκο του Ισραήλ μετά από εκείνες τις ημέρες, λέει ο Κύριος: θα θέσω τους νόμους μου στη διάνοιά τους και θα τους γράψω πάνω στις καρδιές τους· και θα είμαι σε αυτούς Θεός, και αυτοί θα είναι σε μένα λαός. Και δεν θα διδάσκει καθένας τον πλησίον του, και καθένας τον αδελφό του, λέγοντας: Γνώρισε τον Κύριο· διότι όλοι θα με γνωρίζουν, από τον μικρότερο έως τον μεγαλύτερο από αυτούς, επειδή θα γίνω ίλεως στις αμαρτίες τους, και τις ανομίες τους δεν θα τις θυμηθώ πλέον». Και αμέσως μετά προσθέτει σε αυτά: «Με το να λέει νέα, κατέστησε παλαιά την πρώτη· και ό,τι παλιώνει και γερνάει, βρίσκεται κοντά στον αφανισμό». Επομένως, ο νόμος είναι ασθενής, και αποδεικνύεται πλέον ότι έχει μεγάλη αδυναμία, ως προς το να μπορεί, εννοώ, να οδηγήσει στην τελειότητα για τον αγιασμό.

«Και δεν θα διδάξει», λέει, «ο καθένας τον πλησίον του, και ο καθένας τον αδελφό του, λέγοντας, Γνώρισε τον Κύριο· διότι όλοι θα με γνωρίσουν, από τον μικρότερο έως τον μεγαλύτερο από αυτούς. Διότι θα φανώ ίλεως στις αδικίες τους, και τις ανομίες τους και τις αμαρτίες τους δεν θα τις θυμηθώ πλέον». Ιδού και άλλο ένα σημείο: «Από τον μικρότερο», λέει, «έως τον μεγαλύτερό τους θα με γνωρίσουν, και δεν θα πουν: Γνώρισε τον Κύριο». Πότε συνέβη αυτό, παρά τώρα; Διότι το δικό μας είναι φανερό, ενώ το δικό τους δεν ήταν φανερό, αλλά είχε περιοριστεί σε μια γωνία. Εξάλλου, καινή ονομάζεται τότε, όταν είναι διαφορετική, και αποδεικνύει ότι διαθέτει κάτι περισσότερο από την παλαιά.

Αφήνοντας αυτό προς το παρόν άλυτο, θα προχωρήσουμε στα επόμενα. Και ποια είναι τα επόμενα; Ότι «αυτή είναι η διαθήκη την οποία θα συνάψω μαζί σας, λέγει ο Κύριος: θα δώσω τους νόμους μου στη διάνοιά τους, και πάνω στις καρδιές τους θα τους γράψω. Και δεν θα διδάσκει πια ο καθένας τον συμπολίτη του, και ο καθένας τον αδελφό του, λέγοντας: Γνώρισε τον Κύριο. Διότι όλοι θα με γνωρίσουν, από τον μικρότερο έως τον μεγαλύτερό τους, επειδή θα φανώ σπλαχνικός απέναντι στις αδικίες τους, και τις αμαρτίες τους και τις ανομίες τους δεν θα τις θυμηθώ πλέον». Αφού, λοιπόν, μίλησε για την παλαιά διαθήκη, την οποία έδωσε, και αφού μίλησε και για τη νέα, την οποία πρόκειται να δώσει, σκιαγραφεί πλέον και την ομορφιά της, δείχνει τα χαρακτηριστικά της και παραθέτει τα διακριτικά της γνωρίσματα το ένα μετά το άλλο, για να μάθεις πόση είναι η διαφορά της καινής προς την παλαιά —η διαφορά, όχι η αντίθεση— πόση είναι η υπεροχή, πόση η λαμπρότητα, πόση η αστραπή των δωρεών και της χάριτος.

«Διότι όλοι θα με γνωρίσουν». Αυτό το χαρίζει μόνο το λουτρό της παλιγγενεσίας. Είδες το ακριβές σύμβολο του νόμου; Ο νόμος όμως δεν είναι έτσι· «Διότι όλοι θα με γνωρίσουν»· επειδή δεν καλούνται σε κόπους και ιδρώτες, αλλά σε συγχώρηση των σφαλμάτων τους, σε αμνηστία των αμαρτιών τους.

«Διότι αυτή είναι η διαθήκη την οποία θα συνάψω με τον οίκο του Ισραήλ μετά τις ημέρες εκείνες, λέγει ο Κύριος, θέτοντας τους νόμους μου στη διάνοιά τους, και πάνω στις καρδιές τους θα τους γράψω, και θα είμαι σε αυτούς Θεός, και αυτοί θα είναι σε εμένα λαός, και δεν θα διδάσκει πλέον καθένας τον συμπολίτη του, και καθένας τον αδελφό του, λέγοντας: Γνώρισε τον Κύριο, διότι όλοι θα με γνωρίσουν, από τον μικρότερο έως τον μεγαλύτερό τους, επειδή θα γίνω ίλεως στις αδικίες τους, και τις αμαρτίες τους και τις ανομίες τους δεν θα τις θυμηθώ πλέον». Δηλαδή, εάν τους καθιστούσε άμεμπτους. «Με το να λέγει καινή, έχει παλαιώσει την πρώτη».

Εάν, λοιπόν, η πρώτη από τις διαθήκες δεν είναι άμεμπτη, για τις αιτίες που έχουν αναφερθεί, πρέπει βεβαίως το άμεμπτο και κατά πάντα τρόπο αδιάβλητο, ή μάλλον το ένδοξο και διακεκριμένο, και το να στεφανώνεται με την ύψιστη δόξα, να αποδίδεται στη διαθήκη που ακολούθησε μετά από εκείνη, η οποία πλέον ανακαινίζει και τελειοποιεί, και μας χορηγεί το κεφάλαιο των αγαθών, δηλαδή τη δικαιοσύνη και τη σωτηρία. Ας χαθούν, επομένως, όσοι παρανομούν μάταια, και ας παύσουν κάθε βλασφημία και σοφιστεία, και ας φραχθεί κάθε στόμα που μιλά άδικα εναντίον της σωτηρίας μας. Αν, όμως, οι πολέμιοι της ευσέβειας δεν αφήνουν αυτήν τη διαθήκη χωρίς μομφή, ας αναζητήσουν μια άλλη αντίθετη με αυτήν, και ας τη συνάψουν για τους εαυτούς τους, και ας εξετάσουν προσεκτικά τον εφευρέτη και νομοθέτη της, από τον οποίο θα μυηθούν στα απόρρητα της πλάνης. Όποιος κι αν είναι αυτός, είναι ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος ενάντια σε κάθε τι που λέγεται Θεός ή σέβασμα· του οποίου η παρουσία οφείλεται στην ενέργεια του Σατανά, με κάθε δύναμη, με σημεία και τέρατα ψεύδους, και με κάθε απάτη της αδικίας σε αυτούς που χάνονται· τον οποίο ο Κύριος θα αναλώσει με το πνεύμα του στόματός Του, και θα καταργήσει με την επιφάνειά Του. Εμάς, όμως, η χάρη μας πλούτισε τόσο γενναιόδωρα και άφθονα με τη δωρεά της θείας επιγνώσεως, ώστε με θάρρος, όπως άλλωστε έχει προαναγγελθεί, να λέμε: Δεν θα διδάξει πλέον καθένας τον συμπολίτη του, και καθένας τον αδελφό του, λέγοντας: Γνώρισε τον Κύριο.

Διότι δεν είναι δυνατόν η αλήθεια να ψεύδεται, καθώς από τη μία ο σωτήρας όλων μας Χριστός λέει προς τον Θεό και Πατέρα των όλων: «Φανέρωσα το όνομά σου στους ανθρώπους», και στους αγίους μαθητές έχει υποσχεθεί ότι οι πύλες του Άδη δεν θα κατισχύσουν της Εκκλησίας, οι οποίες πύλες είναι βέβαια οι θανατηφόρες φλυαρίες και ανοσιουργίες των αιρετικών ή των ειδωλολατρών (διότι η Εκκλησία διαφυλάσσεται ακατάσειστη και ανεπηρέαστη από τις επιθέσεις των εναντίων)· και από την άλλη ο θείος απόστολος γράφει ότι: «Έτσι αγάπησε ο Χριστός την Εκκλησία, και παρέδωσε τον εαυτό του για χάρη της, για να την καθαρίσει με το λουτρό του νερού μέσω του λόγου και για να την παρουσιάσει στον εαυτό του ένδοξη, χωρίς να έχει σπίλο ή ρυτίδα ή κάτι από τα παρόμοια, αλλά για να είναι αγία και άμωμη». Επίσης, από τους μακάριους προφήτες, ο ένας προφητεύει τη θεόγραφη μύηση στη θεοσοφία των Χριστιανών, λέγοντας: «Θα δώσω τους νόμους μου στη διάνοιά τους και θα τους γράψω πάνω στις καρδιές τους· και θα είμαι για αυτούς Θεός, και αυτοί θα είναι για μένα λαός, και δεν θα διδάσκει καθένας τον συμπολίτη του και καθένας τον πλησίον του λέγοντας: “Γνώρισε τον Κύριο”, διότι όλοι θα με γνωρίσουν από τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερό τους, επειδή θα γίνω ίλεως στις αδικίες τους, και τις αμαρτίες τους δεν θα τις θυμηθώ πια», ενώ ένας άλλος λέει ότι: «Θα εξολοθρεύσω τα ονόματα των ειδώλων από τη γη, και δεν θα υπάρχει πια ανάμνησή τους», και άλλα μύρια προφητεύουν με σαφήνεια έχοντας το ίδιο νόημα. Όσοι έρχονται σε αντίθεση με όλα αυτά, ως εχθροί της δικής μας πίστης, καθίστανται κατήγοροι των λογίων του Πνεύματος και συνήγοροι του ψεύδους.

Εφόσον, λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα, με τη χάρη του φιλάνθρωπου Θεού, ο οποίος θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να φτάσουν στην επίγνωση της αλήθειας, καθώς οι παλαιές τους δοξασίες μεταβάλλονται και ανταλλάσσονται από αυτούς με την ειλικρινή πίστη των Χριστιανών, αν δραστηριοποιηθεί και η δική σας αδελφότητα ώστε να δείξει προθυμία και να συνεργαστεί για την αποκοπή και την καύση των παραφυάδων, έχουμε την πεποίθηση στον Κύριο Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό μας, ότι το ποίμνιό του θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο και θα εκπληρωθεί το ρητό ότι «θα με γνωρίσουν όλοι, από τον μικρότερο έως τον μεγαλύτερο από αυτούς» και «σε όλη τη γη εξήλθε ο φθόγγος των αποστολικών διδαγμάτων, και στα πέρατα της οικουμένης τα λόγια τους». Πρέπει, λοιπόν, σε εκείνους που στέλνονται από εσάς εκ μέρους σας και οι οποίοι εκπροσωπούν το δικό σας ιερό και όσιο πρόσωπο, να ανατεθεί η δική σας αυθεντία την οποία εσείς λάβατε εν Αγίω Πνεύματι, έτσι ώστε, τόσο για αυτά τα ζητήματα όσο και για άλλα παρόμοια με αυτά, να είναι ικανοί να ομιλούν και να πράττουν ανεμπόδιστα με την αυθεντία του αποστολικού θρόνου.