ἀναγκαιοτάτην δὲ σφόδρα τὴν ἐκ τῶν καταπετασμάτων διατομὴν καὶ ὁ Παῦλος ἡμῖν ἐπιδεικνὺς ἐν τῷ πρὸς Ἑβραίους ἔφη γράμματι “Σκηνὴ γὰρ κατεσκευάζετο ”ἡ πρώτη, ἥτις λέγεται ἁγία· μετὰ δὲ τὸ δεύτερον κατα- “πέτασμα σκηνὴ ἡ λεγομένη ἅγια ἁγίων, χρυσοῦν ἔχουσα ”θυμιατήριον, καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης περικεκαλυμ- “μένην πάντοθεν χρυσίῳ, ἐν ᾗ στάμνος ἡ χρυσῆ ἔχουσα ”τὸ μάννα, καὶ αἱ πλάκες τῆς διαθήκης καὶ ἡ ῥάβδος “Ἀαρὼν ἡ βλαστήσασα.” ἀλλ᾽ “εἰς μὲν τὴν πρώτην,” φησὶ, “σκηνὴν εἰσίασιν οἱ ἱερεῖς τὰς λατρείας ἐπιτελοῦντες, ”εἰς δὲ τὴν δευτέραν μόνος ὁ ἀρχιερεὺς ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ “οὐ χωρὶς αἵματος, ὃ προσφέρει ὑπέρ τε ἑαυτοῦ καὶ τῶν ”τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων, τοῦτο δηλοῦντος τοῦ Πνεύματος “τοῦ Ἁγίου, μήπω πεφανερῶσθαι τὴν τῶν ἁγίων ὁδὸν, ἔτι ”τῆς πρώτης σκηνῆς ἐχούσης στάσιν.” ἦν μὲν γὰρ οὐκ ἀμφίλογον, ὅτι ταῖς πρώταις τοῦ ναοῦ θύραις περιτετάνυστο καταπέτασμα. διὸ καὶ εἰς τὴν πρώτην ἐλογίζετο σκηνὴν, ἐκαλεῖτο δὲ ἁγία· οὐ γὰρ δή τις ὅλως ἀνίερον εἶναί τινα τοῦ ναοῦ τόπον ἐρεῖ, διαψεύσεται γὰρ, ἐπείπερ ὅλος ἅγιος ἦν. μετὰ δὲ τὴν πρώτην σκηνὴν τὸ μεταξὺ καταπέτασμα δευτέραν ὥσπερ εἰργάζετο, τὴν ἐσωτέρω φημὶ, τὰ ἅγια τῶν ἁγίων.
Μετάφραση
Αποδεικνύοντάς μας δε ο Παύλος πόσο απολύτως αναγκαίος ήταν ο διαχωρισμός που γινόταν με τα καταπετάσματα, στην προς Εβραίους επιστολή είπε: «Διότι κατασκευάστηκε η πρώτη σκηνή, η οποία ονομάζεται Άγια· και μετά το δεύτερο καταπέτασμα υπήρχε η σκηνή που ονομάζεται Άγια των Αγίων, η οποία είχε χρυσό θυμιατήριο και την κιβωτό της διαθήκης καλυμμένη πανταχόθεν με χρυσάφι, μέσα στην οποία υπήρχε η χρυσή στάμνα που είχε το μάννα, καθώς και οι πλάκες της διαθήκης και η ράβδος του Ααρών που είχε βλαστήσει». Αλλά «στην πρώτη μεν», λέει, «σκηνή εισέρχονται οι ιερείς επιτελώντας τις λατρείες, στη δεύτερη όμως μπαίνει μόνος ο αρχιερέας μία φορά τον χρόνο, όχι χωρίς αίμα, το οποίο προσφέρει υπέρ του εαυτού του και των αγνοημάτων του λαού, με το οποίο το Άγιο Πνεύμα δηλώνει τούτο, ότι δεν έχει φανερωθεί ακόμη η οδός των αγίων, εφόσον στέκει ακόμη η πρώτη σκηνή». Διότι ήταν βέβαια αναμφισβήτητο ότι στις πρώτες θύρες του ναού είχε απλωθεί καταπέτασμα. Γι' αυτό και λογιζόταν ως η πρώτη σκηνή και ονομαζόταν άγια· διότι βέβαια κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι κάποιος τόπος του ναού είναι εντελώς ανίερος, διότι θα διαψευστεί, εφόσον ήταν ολόκληρος άγιος. Μετά δε την πρώτη σκηνή, το ενδιάμεσο καταπέτασμα δημιουργούσε, τρόπον τινά, μια δεύτερη σκηνή, εννοώ την εσωτερική, τα Άγια των Αγίων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες