Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 9:22

Και τη σκηνή, επίσης, και όλα τα σκεύη της λειτουργίας τα ράντισε ομοίως με το αίμα. Και σχεδόν τα πάντα καθαρίζονται με το αίμα σύμφωνα με τον νόμο, και χωρίς αιματοχυσία δεν γίνεται άφεση. Γιατί είπε το «Σχεδόν»; Γιατί μετρίασε τον λόγο του;

Τι όφελος υπήρχε από εκείνον τον τόπο, εφόσον στέκονταν εκεί είδωλα και λατρεύονταν σε αυτόν δαίμονες; Επιθυμώ, λοιπόν, να ανακεφαλαιώσω όσα σας υποσχέθηκα εξ αρχής. Ποια, λοιπόν, ήταν αυτά που υποσχέθηκα; Να αποδείξω ότι παρανομούν σε όλα όσα πράττουν τώρα, και πρώτα από όλα στη γιορτή του Πάσχα. Διότι το ότι δεν παραβαίνουν απλώς τον νόμο, αλλά είναι φανερά ανθρωποκτόνοι εφόσον το τελούν έξω από τα Ιεροσόλυμα, είναι ξεκάθαρο από όσα έχουν ήδη ειπωθεί. Αυτό έχει αποδειχθεί με απόλυτη πληρότητα διά της χάριτος του Θεού. Επομένως, όταν θυσιάζουν το πάσχα είτε εδώ είτε αλλού, είναι φανερά ανθρωποκτόνοι. Διότι, εάν για εκείνον που δεν προσφέρει τη θυσία του στις θύρες της Σκηνής του Μαρτυρίου, η θυσία λογίζεται ως αίμα και φόνος, αυτοί δε θυσιάζουν όχι μόνο έξω από τον ναό, αλλά και έξω από την πόλη και οπουδήποτε στη γη, είναι ολοφάνερο ότι βαρύνονται με το μίασμα σε υπερβολικά μεγαλύτερο βαθμό. Έτσι και όταν τελούν τη γιορτή της Σκηνοπηγίας καθώς και τις άλλες εορτές, είναι πάλι ακάθαρτοι και μιαροί. Διότι, εάν τα πάντα καθαρίζονται μέσω των θυσιών και χωρίς την έκχυση αίματος δεν παρέχεται άφεση, εφόσον λοιπόν όλες οι θυσίες έχουν καταργηθεί εξαιτίας της καταστροφής του ναού, είναι απόλυτη ανάγκη να έχουν καταργηθεί τόσο οι τρόποι των καθαρμών όσο και όλων των εορτών, ή, εάν εξακολουθούν να τελούνται, να προκαλούν μεγαλύτερο μόλυσμα, ακριβώς επειδή επιτελούνται παρανόμως.

«Και σχεδόν τα πάντα καθαρίζονται με αίμα σύμφωνα με τον νόμο, και χωρίς αιματοχυσία δεν γίνεται άφεση». Επειδή εκείνος ο καθαρισμός δεν ήταν τέλειος, ούτε η άφεση τέλεια, αλλά ημιτελής, είπε το «σχεδόν». «Ήταν ανάγκη, λοιπόν, τα μεν υποδείγματα των επουρανίων να καθαρίζονται με αυτά». Αυτοί, λέει, οι καθαροί, που τελειοποιούνταν σύμφωνα με τον νόμο, ήταν ατελείς, επειδή εκείνοι αποτελούσαν απλώς τύπο των μελλοντικών. «Αυτά δε τα επουράνια», (με αυτό εννοεί την Εκκλησία), «με ανώτερες θυσίες από αυτές». Διότι τότε μεν χρίονταν με αίμα προβάτου, τώρα όμως με το αίμα του ίδιου του Χριστού. «Διότι ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα». Αυτό το λέει, επειδή οι Ιουδαίοι υπερηφανεύονταν πολύ για την κατασκευή του ναού, θεωρώντας πως δεν υπήρχε κανένας άλλος τέτοιος τόπος. Πάλι, λοιπόν, γίνεται σύγκριση, και η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, όσο διαφέρει ο ίδιος ο ουρανός από τον ναό. «Ενώπιον του Θεού υπέρ ημών». Αφού είπε το «να εμφανιστεί» και φανέρωσε την οικονομία, προσθέτει και την αιτία, ότι δηλαδή το έκανε αυτό για εμάς, αφού, ως Θεός Λόγος, είναι πάντοτε μαζί με τον Πατέρα. Διότι, όπως λέει, «εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας είναι μέσα σε εμένα». «Ούτε εισήλθε για να προσφέρει τον εαυτό Του πολλές φορές, όπως ο αρχιερέας εισέρχεται στα άγια κάθε χρόνο με ξένο αίμα, επειδή αλλιώς θα έπρεπε να πάθει πολλές φορές από την καταβολή του κόσμου· τώρα όμως εμφανίστηκε μία φορά κατά τη συντέλεια των αιώνων».

Ο Ηλίας έδειξε τη χάρη του Πνεύματος αναμεμειγμένη με το ύδωρ, όταν κατέκαψε με ύδωρ το ολοκαύτωμα. Και σχεδόν τα πάντα, σύμφωνα με τον Νόμο, καθαρίζονται με ύδωρ (διότι τα ορατά είναι σύμβολα των νοουμένων), ωστόσο η αναγέννηση συντελείται κατά την ψυχή· διότι η πίστη έχει τη δύναμη να μας υιοθετεί μέσω του Πνεύματος, παρόλο που είμαστε κτίσματα, και να μας ανάγει στην αρχαία μακαριότητα.

Και αυτό είναι αναγκαίο να ρωτήσουμε από αυτούς: Πώς ο Θεός Λόγος, μη έχοντας τότε σάρκα, ιερούργησε; Και υπέρ τίνος ιερούργησε; Αν λες υπέρ του κόσμου, τότε πού είναι το θύμα; Διότι, όπως άκουσες, «χωρίς αιματοχυσία δεν γίνεται άφεση». Και ποιοι είναι οι κήρυκες και οι μάρτυρες αυτής της ιερωσύνης; Αν πάλι ισχυριστούν ότι ήταν μεν ο ίδιος, αλλά αποτέλεσε τύπο των μελλοντικών γεγονότων, επομένως ο άσαρκος ήταν τύπος εκείνου που επρόκειτο να σαρκωθεί; Ή μάλλον έγινε ο ίδιος τύπος του εαυτού του; Όπου όμως είναι παρών ο ίδιος, αυτό δεν ονομάζεται τύπος, αλλά αλήθεια. Αν λοιπόν τότε ήταν η αλήθεια, για την ενσάρκωση τι θα πούμε; Πώς όμως η Γραφή λέει ότι «σε άλλες γενεές το μυστήριο αυτό δεν έγινε γνωστό, όπως αποκαλύφθηκε τώρα στους αγίους αποστόλους και προφήτες»; Τότε, όμως, ούτε προφήτες διακήρυξαν γι' αυτό, ούτε απόστολοι.