Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 9:23

Η δε έλευση του Λόγου τελειοποίησε το έργο του Πατρός. Και τότε μεν από τον Αδάμ μέχρι τον Μωυσή βασίλευσε ο θάνατος· η παρουσία όμως του Λόγου κατήργησε τον θάνατο· και δεν πεθαίνουμε πλέον όλοι στον Αδάμ, αλλά στον Χριστό όλοι ζωοποιούμαστε. Και τότε μεν από τη Δαν μέχρι τη Βηρσαβεέ εξαγγελλόταν ο νόμος, και μόνο στην Ιουδαία ήταν γνωστός ο Θεός· τώρα όμως σε όλη τη γη εξήλθε ο φθόγγος τους, και όλη η γη έχει γεμίσει από τη γνώση του Θεού, και οι μαθητές δίδαξαν σε όλα τα έθνη, και έχει πλέον εκπληρωθεί το γεγραμμένο: «Όλοι θα είναι διδακτοί του Θεού». Και τότε μεν όσα επιδεικνύονταν αποτελούσαν τύπο, τώρα όμως φανερώθηκε η αλήθεια· και αυτό πάλι ο ίδιος ο Απόστολος στη συνέχεια το εξηγεί πιο ξεκάθαρα λέγοντας: «Κατά τόσο έχει γίνει εγγυητής μιας ανώτερης Διαθήκης ο Ιησούς»· και πάλι: «Τώρα όμως έχει λάβει ανώτερη λειτουργία, κατά το μέτρο που είναι μεσίτης μιας ανώτερης Διαθήκης, η οποία έχει νομοθετηθεί με ανώτερες επαγγελίες»· και, «Διότι ο νόμος δεν τελειοποίησε τίποτα, αλλά αποτέλεσε την εισαγωγή μιας ανώτερης ελπίδας». Και πάλι λέει: «Ήταν λοιπόν ανάγκη τα μεν υποδείγματα όσων βρίσκονται στους ουρανούς να καθαρίζονται με αυτά, τα ίδια όμως τα επουράνια με θυσίες ανώτερες από αυτές». Άρα, το ανώτερο και τώρα και εξ ολοκλήρου το αποδίδει στον Κύριο, ο οποίος τυγχάνει να είναι ανώτερος και διαφορετικός από τα δημιουργήματα.

Και τότε μεν όσα επιδεικνύονταν αποτελούσαν τύπο, τώρα όμως έχει φανερωθεί η αλήθεια· και αυτό πάλι ο ίδιος ο Απόστολος στη συνέχεια το εξηγούσε σαφέστερα λέγοντας: «κατά τόσο ανώτερης διαθήκης έχει γίνει εγγυητής» ο Κύριος, και πάλι: «τώρα όμως έχει αναλάβει ανώτερη λειτουργία, όσο είναι και μεσίτης ανώτερης διαθήκης, η οποία έχει νομοθετηθεί με βάση ανώτερες επαγγελίες» και «διότι ο νόμος δεν τελειοποίησε τίποτα, αλλά αποτέλεσε εισαγωγή μιας ανώτερης ελπίδας»· και ξανά λέει: «Είναι, λοιπόν, ανάγκη τα μεν υποδείγματα των επουρανίων να καθαρίζονται με αυτά, ενώ τα ίδια τα επουράνια με θυσίες ανώτερες από αυτές». Επομένως, τον χαρακτηρισμό «ανώτερος» (κρείττων) και τώρα και παντού τον αποδίδει στον Κύριο, ο οποίος είναι ανώτερος και διαφορετικός από τα κτιστά (γενητά). Διότι είναι ανώτερη η θυσία που προσφέρθηκε μέσω Αυτού, ανώτερη η ελπίδα που βασίζεται σε Αυτόν και οι επαγγελίες που δόθηκαν μέσω Αυτού, όχι επειδή συγκρίνονται ως μεγάλες προς μικρές, αλλά επειδή διαφέρουν ως προς τη φύση τους σε σχέση με τις άλλες· επειδή και Εκείνος που τα οικονόμησε αυτά είναι ανώτερος από τα κτιστά.

Και το σεπτό και μέγα μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Μονογενούς ήταν άραγε ανοησία και απάτη, και ούτε έγινε άνθρωπος. Και θα αναγνωρίσουμε ως Σωτήρα και Λυτρωτή καθόλου βέβαια αυτόν, αλλά μάλλον εκείνον που έδωσε το ίδιο του το αίμα υπέρ ημών. Καίτοι ο ιερώτατος Παύλος έγραψε σε κάποιους: «Ήταν ανάγκη, λοιπόν, τα μεν υποδείγματα των όσων βρίσκονται στους ουρανούς να καθαρίζονται με αυτά, τα ίδια όμως τα επουράνια με ανώτερες θυσίες από αυτές. Διότι ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών. Ούτε εισήλθε για να προσφέρει τον εαυτό του πολλές φορές, όπως ο αρχιερέας εισέρχεται στα Άγια κάθε χρόνο με ξένο αίμα, επειδή τότε θα έπρεπε να είχε πάθει πολλές φορές από την καταβολή του κόσμου. Τώρα όμως, μία φορά στο τέλος των αιώνων, έχει φανερωθεί για την κατάργηση της αμαρτίας δια της θυσίας του.» Επομένως, ο μεν τύπος έχει το να γίνεται η προσέλευση «με ξένο αίμα» και να καθαρίζονται κάποιοι, το αληθινό όμως, ή μάλλον η αλήθεια, θα δεχτεί οπωσδήποτε το ανώτερο, δηλαδή το να πράττει αυτό με το δικό του αίμα εισερχόμενος ο <Υιός> όχι σε κάποια πρόσκαιρη και χειροποίητη σκηνή, η οποία είναι απλώς σκιά και τύπος, αλλά στην άνω και αληθινή, δηλαδή στον ουρανό. «

«Ήταν λοιπόν ανάγκη τα μεν υποδείγματα των επουρανίων να καθαρίζονται με αυτά» —είναι φανερό ότι εννοεί με τα τυπικά και τα ξένα— «τα ίδια όμως τα επουράνια με θυσίες ανώτερες από αυτές.» Πρέπει λοιπόν αναγκαστικά να αναζητήσουμε στον Χριστό το ανώτερο σε σύγκριση με τους τύπους, εννοώ δηλαδή το αληθινό, το οποίο είναι «με το ίδιο Του το αίμα.» Β— Πολύ σωστά μίλησες. Α— Επειδή όμως προβάλλουν εναντίον μας την αποστολική ρήση σαν να έχει ειπωθεί για έναν κοινό άνθρωπο, εμπρός ας μιλήσουμε παίρνοντας τα γραφόμενα από την αρχή μέχρι την κατάληξη που αρκεί για το επιχείρημά μας. Είναι γραμμένο λοιπόν: «Βλέπουμε δε τον Ιησού, ο οποίος για λίγο είχε γίνει κατώτερος από τους αγγέλους, να είναι στεφανωμένος με δόξα και τιμή εξαιτίας του πάθους του θανάτου.»

Αλλά αυτό δεν αποτέλεσε κανένα εμπόδιο· διότι και με αυτόν τον τρόπο είναι επουράνια. Και το δικό μας πολίτευμα βρίσκεται στους ουρανούς, μολονότι πολιτευόμαστε εδώ. Τα ίδια δε τα επουράνια· δηλαδή, την φιλοσοφία που υπάρχει σε εμάς, αυτούς που έχουν προσκληθεί εκεί. Με θυσίες ανώτερες από αυτές. Το ανώτερο είναι ανώτερο από κάτι που είναι καλό· επομένως, έχουν δημιουργηθεί καλά, ακόμη και τα υποδείγματα αυτών που βρίσκονται στους ουρανούς. Διότι δεν θα μπορούσαν ούτε τα υποδείγματα να είναι πονηρά, επειδή τότε θα ήταν πονηρά και εκείνα των οποίων αποτελούν υποδείγματα.

«Και σχεδόν τα πάντα καθαρίζονται με αίμα σύμφωνα με τον νόμο, και χωρίς αιματοχυσία δεν γίνεται άφεση». Επειδή εκείνος ο καθαρισμός δεν ήταν τέλειος, ούτε η άφεση τέλεια, αλλά ημιτελής, είπε το «σχεδόν». «Ήταν ανάγκη, λοιπόν, τα μεν υποδείγματα των επουρανίων να καθαρίζονται με αυτά». Αυτοί, λέει, οι καθαροί, που τελειοποιούνταν σύμφωνα με τον νόμο, ήταν ατελείς, επειδή εκείνοι αποτελούσαν απλώς τύπο των μελλοντικών. «Αυτά δε τα επουράνια», (με αυτό εννοεί την Εκκλησία), «με ανώτερες θυσίες από αυτές». Διότι τότε μεν χρίονταν με αίμα προβάτου, τώρα όμως με το αίμα του ίδιου του Χριστού. «Διότι ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα». Αυτό το λέει, επειδή οι Ιουδαίοι υπερηφανεύονταν πολύ για την κατασκευή του ναού, θεωρώντας πως δεν υπήρχε κανένας άλλος τέτοιος τόπος. Πάλι, λοιπόν, γίνεται σύγκριση, και η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, όσο διαφέρει ο ίδιος ο ουρανός από τον ναό. «Ενώπιον του Θεού υπέρ ημών». Αφού είπε το «να εμφανιστεί» και φανέρωσε την οικονομία, προσθέτει και την αιτία, ότι δηλαδή το έκανε αυτό για εμάς, αφού, ως Θεός Λόγος, είναι πάντοτε μαζί με τον Πατέρα. Διότι, όπως λέει, «εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας είναι μέσα σε εμένα». «Ούτε εισήλθε για να προσφέρει τον εαυτό Του πολλές φορές, όπως ο αρχιερέας εισέρχεται στα άγια κάθε χρόνο με ξένο αίμα, επειδή αλλιώς θα έπρεπε να πάθει πολλές φορές από την καταβολή του κόσμου· τώρα όμως εμφανίστηκε μία φορά κατά τη συντέλεια των αιώνων».