Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 9:25

Και το σεπτό και μέγα μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Μονογενούς ήταν άραγε ανοησία και απάτη, και ούτε έγινε άνθρωπος. Και θα αναγνωρίσουμε ως Σωτήρα και Λυτρωτή καθόλου βέβαια αυτόν, αλλά μάλλον εκείνον που έδωσε το ίδιο του το αίμα υπέρ ημών. Καίτοι ο ιερώτατος Παύλος έγραψε σε κάποιους: «Ήταν ανάγκη, λοιπόν, τα μεν υποδείγματα των όσων βρίσκονται στους ουρανούς να καθαρίζονται με αυτά, τα ίδια όμως τα επουράνια με ανώτερες θυσίες από αυτές. Διότι ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών. Ούτε εισήλθε για να προσφέρει τον εαυτό του πολλές φορές, όπως ο αρχιερέας εισέρχεται στα Άγια κάθε χρόνο με ξένο αίμα, επειδή τότε θα έπρεπε να είχε πάθει πολλές φορές από την καταβολή του κόσμου. Τώρα όμως, μία φορά στο τέλος των αιώνων, έχει φανερωθεί για την κατάργηση της αμαρτίας δια της θυσίας του.» Επομένως, ο μεν τύπος έχει το να γίνεται η προσέλευση «με ξένο αίμα» και να καθαρίζονται κάποιοι, το αληθινό όμως, ή μάλλον η αλήθεια, θα δεχτεί οπωσδήποτε το ανώτερο, δηλαδή το να πράττει αυτό με το δικό του αίμα εισερχόμενος ο <Υιός> όχι σε κάποια πρόσκαιρη και χειροποίητη σκηνή, η οποία είναι απλώς σκιά και τύπος, αλλά στην άνω και αληθινή, δηλαδή στον ουρανό. «

Διότι δεν βλέπει τον Θεό απλώς, όπως εδώ, διά συμβόλων, αλλά βλέπει τον ίδιο τον Θεό εκεί. Βλέπεις ότι ένεκα της συγκαταβάσεως έχουν ειπωθεί παντού τα ταπεινά; Γιατί λοιπόν απορείς εάν μεσιτεύει, εφόσον βέβαια τον παρουσιάζει ως αρχιερέα; Ούτε εισήλθε, λέει, για να προσφέρει τον εαυτό Του πολλές φορές, όπως ο αρχιερέας εισέρχεται στα Άγια κάθε χρόνο με ξένο αίμα.

Βλέπεις ότι όλα αυτά ανήκουν στη σάρκα; Και «να εμφανιστεί», λέει, «ενώπιον του προσώπου του Θεού υπέρ ημών». Τι σημαίνει το «Υπέρ ημών»; Ανήλθε, λέει, με θυσία ικανή να εξιλεώσει τον Πατέρα. Γιατί, πες μου; Μήπως αυτός ήταν ο εχθρός; Οι άγγελοι ήταν εχθροί, αυτός δεν ήταν εχθρός· διότι, για το ότι οι άγγελοι ήταν εχθροί, άκου τι λέει. «Ειρηνοποίησε τα επί της γης και τα εν τοις ουρανοίς»· ώστε ορθώς είπε, ότι και αυτός «Εισήλθε στον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα ενώπιον του προσώπου του Θεού υπέρ ημών». Τώρα εμφανίζεται, αλλά υπέρ ημών. «Ούτε για να προσφέρει πολλές φορές τον εαυτό του, όπως ο αρχιερέας εισέρχεται στα Άγια των αγίων κάθε χρόνο με ξένο αίμα». Βλέπεις πόσες είναι οι διαφορές; Αντί για το «πολλές φορές» υπάρχει το «άπαξ», αντί για το «με ξένο αίμα» το «με το δικό του». Μεγάλη είναι η απόσταση. Αυτός λοιπόν είναι και ιερείο και ιερέας. «Επειδή θα έπρεπε», λέει, «αυτός να πάθει πολλές φορές από την καταβολή του κόσμου». Εδώ αποκαλύπτει κάποιο δόγμα, και λέει ότι, αν έπρεπε να προσφέρει θυσία πολλές φορές, θα έπρεπε πολλές φορές και να σταυρωθεί. «Τώρα όμως (φανερώθηκε) άπαξ, στη συντέλεια των αιώνων». Γιατί «Στη συντέλεια των αιώνων»;

«Και σχεδόν τα πάντα καθαρίζονται με αίμα σύμφωνα με τον νόμο, και χωρίς αιματοχυσία δεν γίνεται άφεση». Επειδή εκείνος ο καθαρισμός δεν ήταν τέλειος, ούτε η άφεση τέλεια, αλλά ημιτελής, είπε το «σχεδόν». «Ήταν ανάγκη, λοιπόν, τα μεν υποδείγματα των επουρανίων να καθαρίζονται με αυτά». Αυτοί, λέει, οι καθαροί, που τελειοποιούνταν σύμφωνα με τον νόμο, ήταν ατελείς, επειδή εκείνοι αποτελούσαν απλώς τύπο των μελλοντικών. «Αυτά δε τα επουράνια», (με αυτό εννοεί την Εκκλησία), «με ανώτερες θυσίες από αυτές». Διότι τότε μεν χρίονταν με αίμα προβάτου, τώρα όμως με το αίμα του ίδιου του Χριστού. «Διότι ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα». Αυτό το λέει, επειδή οι Ιουδαίοι υπερηφανεύονταν πολύ για την κατασκευή του ναού, θεωρώντας πως δεν υπήρχε κανένας άλλος τέτοιος τόπος. Πάλι, λοιπόν, γίνεται σύγκριση, και η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, όσο διαφέρει ο ίδιος ο ουρανός από τον ναό. «Ενώπιον του Θεού υπέρ ημών». Αφού είπε το «να εμφανιστεί» και φανέρωσε την οικονομία, προσθέτει και την αιτία, ότι δηλαδή το έκανε αυτό για εμάς, αφού, ως Θεός Λόγος, είναι πάντοτε μαζί με τον Πατέρα. Διότι, όπως λέει, «εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας είναι μέσα σε εμένα». «Ούτε εισήλθε για να προσφέρει τον εαυτό Του πολλές φορές, όπως ο αρχιερέας εισέρχεται στα άγια κάθε χρόνο με ξένο αίμα, επειδή αλλιώς θα έπρεπε να πάθει πολλές φορές από την καταβολή του κόσμου· τώρα όμως εμφανίστηκε μία φορά κατά τη συντέλεια των αιώνων».

Και μετά από άλλα: «Ο Χριστός όμως, όταν εμφανίστηκε ως αρχιερέας των μελλοντικών αγαθών, διαμέσου της μεγαλύτερης και τελειότερης σκηνής, η οποία δεν είναι χειροποίητη, δηλαδή δεν ανήκει σε αυτήν την κτίση, ούτε με αίμα τράγων και μόσχων, αλλά με το δικό του αίμα, εισήλθε μία για πάντα στα άγια, εξασφαλίζοντας αιώνια λύτρωση». Και μετά από λίγο: «Διότι ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα άγια, τα οποία είναι αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα ενώπιον του Θεού για χάρη μας· ούτε εισήλθε για να προσφέρει τον εαυτό του πολλές φορές, όπως ο αρχιερέας που εισέρχεται στα άγια κάθε χρόνο με ξένο αίμα· επειδή τότε θα έπρεπε να είχε πάθει πολλές φορές από την καταβολή του κόσμου. Τώρα όμως, μία φορά στο τέλος των αιώνων, έχει φανερωθεί για την κατάργηση της αμαρτίας διαμέσου της θυσίας του· και όπως ακριβώς είναι καθορισμένο στους ανθρώπους να πεθάνουν μία φορά, και μετά από αυτό ακολουθεί κρίση, έτσι και ο Χριστός, αφού προσφέρθηκε μία φορά για να σηκώσει τις αμαρτίες πολλών, θα εμφανιστεί για δεύτερη φορά, χωρίς αμαρτία, σε αυτούς που τον προσδοκούν για σωτηρία». Και πάλι: «Και κάθε μεν αρχιερέας στέκεται καθημερινά λειτουργώντας, και προσφέροντας πολλές φορές τις ίδιες θυσίες, οι οποίες ποτέ δεν μπορούν να αφαιρέσουν αμαρτίες».

Και εκείνοι μεν προσέφεραν λατρεία που αποτελούσε υπόδειγμα και σκιά των επουρανίων, και κάθε χρόνο εισέρχονταν στα άγια με ξένο αίμα· αυτός όμως έλαβε μια πολύ ανώτερη λειτουργία, καθόσον είναι μεσίτης μιας καλύτερης διαθήκης, και αρχιερέας των μελλόντων αγαθών, διαμέσου της μεγαλύτερης και τελειότερης σκηνής, που δεν είναι χειροποίητη, και όχι με αίμα τράγων και μοσχαριών, αλλά με το δικό του αίμα εισήλθε εφάπαξ στα Άγια των αγίων, εξασφαλίζοντας αιώνια λύτρωση. Διότι ο ίδιος ήταν και ιερέας και θυσία· και αυτά τα άγια μας τα αποκάλυψε, ανοίγοντας τις επουράνιες πύλες σε όλους, καθιστώντας τες βατές, ευπρόσιτες και ανοιχτές για είσοδο.

Εβρ. 9,24-25 Η φράση «εισήλθε στον ίδιο τον ουρανό» πρέπει να ληφθεί συνεκτικά ως εξής: «ούτε για να προσφέρει τον εαυτό του πολλές φορές, εισήλθε στον ίδιο τον ουρανό»· διότι το να προσφέρουν θυσίες «πολλές φορές» «με αίμα» χαρακτηρίζει εκείνους που εισέρχονται στα «αντίτυπα των αληθινών», αλλά όχι εκείνον που εισήλθε «στον ίδιο τον ουρανό». Εβρ. 10,5-9 «Εισερχόμενος στον κόσμο» είπε ο Χριστός, και όχι «αφού εισήλθε»· και εισερχόταν προφανώς, όταν υποσχόταν στον Δαβίδ και διαβεβαίωνε ότι από τον καρπό της κοιλίας του θα τον καθίσει στον θρόνο του εις τον αιώνα. «Εισερχόμενος» λοιπόν «στον κόσμο» μέσω των συμφωνιών προς τον Δαβίδ, λέγει μέσω αυτού και το εξής, ότι εφόσον «θυσία και προσφορά δεν θέλησες, ούτε ευδόκησες» σε όσα τελούνταν βάσει του νόμου. Και δεν είπε ότι «δεν ευδοκείς ούτε θέλεις», αλλά «δεν θέλησες ούτε ευδόκησες», σχεδόν λέγοντας ότι από την ίδια τους την καταβολή και εισαγωγή οι θυσίες δεν σου ήταν καθόλου επιθυμητές και ευάρεστες. Αλλά ακόμη κι αν κάποια από αυτές έγινε δεκτή, έγινε δεκτή εξαιτίας της αδυναμίας εκείνων που την προσέφεραν. Επειδή λοιπόν αυτά τα απέρριψες και «κατασκεύασες σώμα για εμένα», τότε ήρθα για να «πράξω το θέλημά σου»· διότι αυτό έχει ειπωθεί για εμένα όχι απλώς και παρεμπιπτόντως, αλλά καθιστώντας την προφητεία για το πρόσωπό μου ως το κύριο κεφάλαιο και τη βασική υπόθεση του βιβλίου.