Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 9:27

Το τέλος λοιπόν του Αρείου υπήρξε τέτοιο· και οι οπαδοί του Ευσεβίου, σφόδρα ντροπιασμένοι, έθαψαν τον συνωμότη τους. Ο δε μακαριστός Αλέξανδρος, εν μέσω της χαράς της Εκκλησίας, τέλεσε τη σύναξη με ευσέβεια και ορθοδοξία, προσευχόμενος μαζί με όλους τους αδελφούς και δοξάζοντας μεγάλως τον Θεό, όχι βέβαια επειδή έχαιρε για τον θάνατο, μη γένοιτο (διότι «είναι γραφτό σε όλους τους ανθρώπους να πεθάνουν μία φορά»), αλλά επειδή το γεγονός αυτό αναδείχθηκε ανώτερο από τις ανθρώπινες κρίσεις. Διότι ο ίδιος ο Κύριος, αφού δίκασε ανάμεσα στις απειλές των οπαδών του Ευσεβίου και στην προσευχή του Αλεξάνδρου, καταδίκασε την αρειανική αίρεση, αποδεικνύοντάς την ανάξια της εκκλησιαστικής κοινωνίας και φανερώνοντας σε όλους ότι, ακόμη και αν απολαμβάνει την προστασία του βασιλιά και όλων των ανθρώπων, έχει καταδικαστεί από την ίδια την Εκκλησία. Αποδείχθηκε λοιπόν ότι δεν είναι θεοφιλές, αλλά ασεβές το χριστομάχο εργαστήριο των Αρειομανιτών. Και πολλοί από εκείνους που προηγουμένως είχαν εξαπατηθεί, μεταστράφηκαν. Διότι δεν ήταν κάποιος άλλος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος, ο οποίος βλασφημούνταν από αυτούς, που καταδίκασε την αίρεση η οποία συστάθηκε εναντίον του, και απέδειξε και πάλι ότι, ακόμη και αν τώρα ο βασιλιάς Κωνστάντιος εκβιάζει τους επισκόπους υπέρ αυτής, εντούτοις η αίρεση είναι ακοινώνητη από την Εκκλησία και ξένη προς τους ουρανούς. Συνεπώς, ας σταματήσει πλέον και η δική σας διαμάχη· διότι αυτή ήταν η συμφωνία που έγινε. Και ας μην προσχωρεί πλέον κανείς στην αίρεση, αλλά και όσοι εξαπατήθηκαν ας μετανοήσουν. Διότι αυτό που καταδίκασε ο Κύριος, ποιος θα το αποδεχθεί;

Εάν όμως ο Χριστός είναι η απαρχή, γιατί ανέφερε διαχωρισμό, λέγοντας «έπειτα οι του Χριστού»; Ασφαλώς όχι εξαιτίας μιας πρώτης και μιας δεύτερης ανάστασης. Διότι, εάν μίλησε εξαιτίας δύο αναστάσεων, λέγοντας «έπειτα οι του Χριστού, και έπειτα το τέλος», θα βρεθεί ο Χριστός να είναι απαρχή και των απίστων. Αλλά μη γένοιτο να σκεφτούμε κάτι τέτοιο. διότι ο Χριστός δεν είναι απαρχή των ασεβών, αλλά μόνο των ευσεβών. Και πώς θα υπάρξει ανάσταση πριν από τη συντέλεια του κόσμου, όταν ο Χριστός έλθει κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του; Εάν όμως έρχεται για να συμβασιλεύσει με τους δικαίους, και αναληφθεί πάλι, και έπειτα έρθει ξανά ως κριτής, τότε θα έχει κάνει τρεις παρουσίες. Και πώς αυτό δεν έχει γραφτεί σε καμία Γραφή; Αλλά είναι και αδύνατον. διότι, εάν έλθει πριν από τη συντέλεια του κόσμου, επειδή ο κόσμος είναι ακόμη φθαρτός, κάνει και τους δικαίους να βρίσκονται μέσα στη φθορά, και να πεθάνουν πάλι, καθώς και Εκείνον που θα συμμετέχει μαζί τους στη φθορά. Αλλά βέβαια δεν έχουν έτσι τα πράγματα. διότι, όπως λέει ο Απόστολος, είναι ορισμένο για όλους τους ανθρώπους να πεθάνουν μια φορά, και μετά από αυτό ακολουθεί η κρίση. Έτσι, λέει, και ο Χριστός πέθανε μία φορά. ο θάνατος δεν θα Τον κυριεύσει πλέον. Μία λοιπόν είναι η ανάσταση δικαίων και αδίκων, η οποία σαφώς θα επέλθει σε μια στιγμή, σε μια ριπή του οφθαλμού.

Όλοι, λοιπόν, έχουμε πειστεί ότι υποκείμεθα στον θάνατο, πιστοί και άπιστοι, όμως τη μετά θάνατον κρίση δεν την έχουν πιστέψει όλοι. Και οι μεν δίκαιοι, έχοντας αυτήν πάντοτε προ οφθαλμών, σύμφωνα με αυτόν που λέει ότι όπως είναι ορισμένο στους ανθρώπους να πεθάνουν μία φορά και μετά από αυτό ακολουθεί κρίση, νύχτα και μέρα αναπέμπουν δεήσεις και ικεσίες στον Θεό, για να λυτρωθούν από τη γέεννα του πυρός και από τα υπόλοιπα βάσανα, και να αξιωθούν τη χορεία των αγίων Αγγέλων. Για τους ασεβείς και τους αμαρτωλούς, αντίθετα, η μνήμη του θανάτου που τους γεννιέται είναι απλώς επιφανειακή, καθώς δεν αγωνιούν για τα όσα πρόκειται να συμβούν μετά τον θάνατο, αλλά οδύρονται για τη στέρηση και τον χωρισμό από τις απολαύσεις. Αν, όμως, έρθει σε κάποιον από αυτούς η μνήμη που κατέχει τους δικαίους, τότε η προηγούμενη λύπη θα εξαφανιστεί συντριβόμενη από τη δεύτερη. Διότι δεν θα συμφωνεί πλέον με εκείνους που λένε, ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε. Ούτε θα ανεχτεί να θησαυρίζει για ανώφελα πράγματα και να συγκεντρώνει με τα χέρια του ακαρπία, ή μάλλον βασανιστήρια εναντίον του εαυτού του, αλλά θα του έρθει η μέριμνα, ως σοφό άνδρα, μέσω της επιθυμίας των ανώτερων αγαθών να δραπετεύσει από τη μέριμνα των ασεβών.

Μετά τα πολλά αμαρτήματα. Εάν λοιπόν αυτά είχαν συμβεί στην αρχή, και έπειτα δεν πίστευε κανείς, το έργο της θείας οικονομίας θα ήταν ανώφελο· διότι δεν έπρεπε να αποθάνει για δεύτερη φορά ο Χριστός, ώστε να επιτευχθεί με αυτόν τον τρόπο το επιδιωκόμενο. Επειδή όμως αργότερα τα αμαρτήματα ήταν πολλά, ευλόγως τότε φανερώθηκε. Αυτό λέει και αλλού: «Όπου πλεόνασε η αμαρτία, υπερπερίσσευσε η χάρις». Τώρα όμως, λέει, μία φορά, κατά τη συντέλεια των αιώνων, έχει φανερωθεί για την αθέτηση της αμαρτίας δια της θυσίας Του. Και όπως ακριβώς έχει οριστεί στους ανθρώπους να αποθάνουν μία φορά, και μετά από αυτό ακολουθεί κρίση.

βʹ. Αφού έδειξε ότι δεν έπρεπε να πεθάνει πολλές φορές, τώρα καταδεικνύει και γιατί πέθανε μία φορά· διότι έγινε αντίλυτρο ενός θανάτου. «Ήταν ορισμένο», λέει, «στους ανθρώπους να πεθάνουν μία φορά». Αυτό, λοιπόν, το ότι «πέθανε μία φορά», έγινε υπέρ όλων των ανθρώπων. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Δεν πεθαίνουμε πλέον εκείνον τον θάνατο; Πεθαίνουμε μεν, αλλά δεν παραμένουμε σε αυτόν· πράγμα που ούτε καν θάνατος δεν είναι.

Ανατρέποντας, λοιπόν, συθέμελα μια τέτοια αντίληψη, παραθέτει όλα αυτά. «Αυτό δε που ζει, για τον Θεό ζει», λέει· δηλαδή ακατάλυτα, ώστε να μην κυριεύεται πλέον από τον θάνατο. Διότι, αν και υπέστη τον προηγούμενο θάνατο χωρίς να είναι ο ίδιος ένοχος, αλλά εξαιτίας της αμαρτίας των άλλων, πολύ περισσότερο τώρα δεν πρόκειται να πεθάνει, αφού την κατήργησε. Αυτό έλεγε και στην προς Εβραίους επιστολή: «Διότι μία φορά», λέει, «στο τέλος των αιώνων, φανερώθηκε μέσω της θυσίας του για την αθέτηση της αμαρτίας. Και όπως ακριβώς είναι ορισμένο στους ανθρώπους να πεθάνουν μία φορά, έτσι και ο Χριστός, αφού προσφέρθηκε μία φορά για να αναλάβει τις αμαρτίες πολλών, θα εμφανιστεί εκ δευτέρου, χωρίς την αμαρτία, σε εκείνους που τον προσδοκούν για σωτηρία». Αποδεικνύει δε και την ισχύ της κατά Θεόν ζωής, και τη δύναμη της αμαρτίας· της μεν κατά Θεόν ζωής, διότι δεν πρόκειται να πεθάνει πλέον· της δε αμαρτίας, διότι, αν αυτή οδήγησε στον θάνατο τον αναμάρτητο, πώς δεν θα αφανίσει αυτούς που είναι ένοχοι; Έπειτα, επειδή μίλησε για τη δική Του ζωή, για να μην πει κάποιος, «Τι σχέση έχουν, λοιπόν, με εμάς τα λεγόμενα;», πρόσθεσε: «Έτσι κι εσείς να λογίζεστε τους εαυτούς σας», λέει, «νεκρούς μεν ως προς την αμαρτία, ζωντανούς δε ως προς τον Θεό». Ορθώς είπε «να λογίζεστε», επειδή προς το παρόν δεν είναι δυνατόν να παρασταθεί το λεγόμενο με τρόπο ορατό.

Δεν έχει πλέον παρρησία η αμαρτία. Διότι έχει καταργηθεί η αμαρτία, η οποία, ενώ όφειλε να λάβει τιμωρία, δεν την έλαβε. Δηλαδή, υπέστη βία· όταν προσδόκησε να εξοντώσει τους πάντες, τότε εξοντώθηκε η ίδια. «Διά της θυσίας του έχει φανερωθεί». Φανερώθηκε στον Θεό και προσήλθε. «Και καθόσον είναι ορισμένο στους ανθρώπους μία φορά να πεθάνουν, και μετά από αυτό ακολουθεί κρίση· έτσι και ο Χριστός, αφού προσφέρθηκε μία φορά για να σηκώσει τις αμαρτίες πολλών». Και αναφέρει την αιτία, για την οποία πέθανε μία φορά· διότι έγινε αντίλυτρο για έναν θάνατο. Διότι ήταν ορισμένο, λέει, στους ανθρώπους να πεθάνουν. Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι πέθανε μία φορά υπέρ όλων, αφού προσφέρθηκε μία φορά· και από ποιον, αν όχι προφανώς από τον εαυτό του; Διότι εγώ, λέει, υπέρ αυτών αγιάζω τον εαυτό μου. «Για δεύτερη φορά θα εμφανιστεί χωρίς αμαρτία σε αυτούς που τον προσδοκούν, για σωτηρία». ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι΄. «Διότι ο νόμος, έχοντας τη σκιά των μελλοντικών αγαθών,» Στην πρώτη παρουσία, λέει, εμφανίστηκε, για να σηκώσει τις αμαρτίες μας· στη δεύτερη όμως δεν θα φανεί πλέον έτσι, αλλά για να σώσει εκείνους που πίστεψαν σε αυτόν. «και όχι την ίδια την εικόνα των πραγμάτων, με τις θυσίες που προσφέρουν κάθε χρόνο στο διηνεκές, δεν μπορούν ποτέ να τελειοποιήσουν αυτούς που προσέρχονται».

Και μετά από άλλα: «Ο Χριστός όμως, όταν εμφανίστηκε ως αρχιερέας των μελλοντικών αγαθών, διαμέσου της μεγαλύτερης και τελειότερης σκηνής, η οποία δεν είναι χειροποίητη, δηλαδή δεν ανήκει σε αυτήν την κτίση, ούτε με αίμα τράγων και μόσχων, αλλά με το δικό του αίμα, εισήλθε μία για πάντα στα άγια, εξασφαλίζοντας αιώνια λύτρωση». Και μετά από λίγο: «Διότι ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα άγια, τα οποία είναι αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα ενώπιον του Θεού για χάρη μας· ούτε εισήλθε για να προσφέρει τον εαυτό του πολλές φορές, όπως ο αρχιερέας που εισέρχεται στα άγια κάθε χρόνο με ξένο αίμα· επειδή τότε θα έπρεπε να είχε πάθει πολλές φορές από την καταβολή του κόσμου. Τώρα όμως, μία φορά στο τέλος των αιώνων, έχει φανερωθεί για την κατάργηση της αμαρτίας διαμέσου της θυσίας του· και όπως ακριβώς είναι καθορισμένο στους ανθρώπους να πεθάνουν μία φορά, και μετά από αυτό ακολουθεί κρίση, έτσι και ο Χριστός, αφού προσφέρθηκε μία φορά για να σηκώσει τις αμαρτίες πολλών, θα εμφανιστεί για δεύτερη φορά, χωρίς αμαρτία, σε αυτούς που τον προσδοκούν για σωτηρία». Και πάλι: «Και κάθε μεν αρχιερέας στέκεται καθημερινά λειτουργώντας, και προσφέροντας πολλές φορές τις ίδιες θυσίες, οι οποίες ποτέ δεν μπορούν να αφαιρέσουν αμαρτίες».

Όλους, λέγω, αυτούς τους αφήνω, και έναν μόνο παρουσιάζω ενώπιον των οφθαλμών όλων, και για την επιβεβαίωση του λόγου μου, και για την απόδειξη της προτάσεώς μου. Δηλαδή, αυτόν τον ιεροπρεπή και σεβάσμιο άνδρα· αυτόν τον λαμπρό φωστήρα της οικουμένης, τον όσιο πατέρα μας Σίμωνα· το μέγα καύχημα των οσίων· τον άδυτο αστέρα του Αγίου Όρους· τον χρυσαυγή λύχνο της εγκρατείας· τον διδάσκαλο της παρθενίας· τον κυβερνήτη και κτίτορα αυτού του σεβασμίου Μοναστηριού, το οποίο φέρει και το όνομά του· τον περιβόητο για την αρετή του· το κλέος του Άθωνα· τον Σίμωνα τον Μυροβλύτη, ο οποίος, αν και πέρασε μέσα από τις πύλες του θανάτου, διότι έχει οριστεί στους ανθρώπους μια φορά να πεθάνουν, πέρασε για να φθάσει στη ζωή, και να ζει ως δίκαιος στους ατελεύτητους αιώνες, «διότι οι δίκαιοι ζουν εις τον αιώνα».