Πατερικές αναφορές στο ΩΣΗΕ 10:11

Και ποια ακριβώς είναι αυτά, μας το υπέδειξε σαφέστερα μέσω της φωνής του Ιερεμία λέγοντας: «Εξεπλάγη ο ουρανός για αυτό, και έφριξε πάρα πολύ, λέει ο Κύριος, διότι δύο πονηρά έπραξε ο λαός μου: εμένα εγκατέλειψαν, την πηγή του ζωντανού ύδατος, και έσκαψαν για τον εαυτό τους λάκκους συντετριμμένους, οι οποίοι δεν θα μπορέσουν να συγκρατήσουν νερό.» «Ο Εφραΐμ είναι δαμάλι μαθημένο να αγαπά τη νίκη, εγώ όμως θα επιτεθώ στην ομορφιά του τραχήλου του· θα επιβώ στον Εφραΐμ, και θα παρασιωπήσω τον Ιούδα.» Παρομοιάζει τον Εφραΐμ με μοσχάρι, σκληρό και πολύ αλαζονικό, που δεν γνωρίζει πώς να ανακόψει την ορμή του, προς οτιδήποτε τυχόν την κατευθύνει, που δηλαδή δεν ανέχεται να τιθασεύεται, αλλά μάλλον ζητά πάντοτε να νικά και να ορμά προς ό,τι του αρέσει με ορμές αχαλίνωτες. Αλλά, παρόλο που είναι τέτοιος, λέει, θα υποχωρήσει έστω και παρά τη θέλησή του. Διότι θα δαμαστεί από τις επιθέσεις των συμφορών, καθώς ο Θεός θα τον βάλει στον ζυγό, σχεδόν ενεργώντας ο ίδιος γι' αυτό και παραλύοντας την ομορφιά του τραχήλου του, δηλαδή το κατεξοχήν απείθαρχο μέρος μέσα στον Ισραήλ. Αυτό δε ήταν η βασιλεία τους, η οποία εξωθούσε σε αποστασία τους υποταγμένους λαούς. Επομένως, θα καταρριφθεί, καθώς ο Θεός θα τον καταβαρύνει. Διότι αυτό νομίζω ότι σημαίνει το «θα επιβώ στον Εφραΐμ».

Λέγει δε οικονομικώς, ότι «θα αποσιωπήσω τον Ιούδα», αντί του «θα αναβάλω για λίγο την τιμωρία του Ιούδα, μη επιβάλλοντας ποινές, μη επιφέροντας ήδη τα της οργής, αλλά μάλλον δείχνοντας υπομονή και υποχωρώντας ήρεμα». Και για ποια αιτία; Διότι, από τη μια, ο Εφραίμ, δηλαδή οι δέκα φυλές, όπως ήδη προείπα, έχουν ρέπει ολοκληρωτικά στο να επιλέξουν να εκτελούν τα έργα της πλάνης. Από την άλλη, οι δύο φυλές στα Ιεροσόλυμα, εννοώ του Ιούδα και του Βενιαμίν, βρέθηκαν πολλές φορές υπό την εξουσία ορθών και ευσεβών βασιλέων, οι οποίοι κατέστρεφαν τα αθύρματα της ειδωλολατρίας, και οι οποίοι τους έπειθαν να ζουν με σύνεση και σύμφωνα με τον νόμο. Τέτοιος υπήρξε ο Αμασίας, ο γιος του Ιωάς, άνδρας ευσεβής και δίκαιος. Ομοίως και ο Εζεκίας, ο οποίος και αυτός θαυμάζεται εξίσου με τον προαναφερθέντα, ως ζηλωτής και θεοφιλής. Γι' αυτόν τον λόγο, οι δέκα φυλές υπέστησαν πρώτες την αιχμαλωσία. Όταν όμως ο Βαβυλώνιος εκστράτευσε κατά των Ιεροσολύμων, δεν προξένησε καμία βλάβη, αλλά μάλλον αναχώρησε για την πατρίδα του ως φυγάς και κατατρομαγμένος, τότε που έπεσαν σε μία νύχτα από το χέρι αγγέλου εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες από τους Ασσυρίους.

Αλίμονό μου, αδελφοί, τι με έχει καταλάβει! Κλάψτε με οδυρμούς για τη συντριβή μου. Διότι πλησίασαν στο δεσμωτήριο αυτοί που με βγάζουν από το σκήνωμά μου και με αποκαθιστούν στη χώρα που περιμένει τους θνητούς όλων των αιώνων. Ο μεγαλόφωνος Ωσηέ με τρομάζει πάρα πολύ· διότι με αυστηρότητα φωνάζει δυνατά και μου λέει: «Άσπρισαν τα μαλλιά του Εφραίμ, και δεν ντράπηκε». Και πάλι: «Ο Εφραίμ είναι δαμάλα που οιστρηλατείται, μαθημένη να αγαπά τη φιλονικία». Αν και ίσως πει κάποιος, ότι ο προφήτης λέει αυτά για τον Εφραίμ, τον γιο του Ιωσήφ, εγώ όμως πιστεύω ότι, όταν ο προφήτης εξέφερε αυτόν τον θρήνο, δεν διαχώρισε τον έναν Εφραίμ από τον άλλον. Ο Δαβίδ πάλι από την άλλη πλευρά λέει: «Ο Εφραίμ είναι το στήριγμα της κεφαλής μου». Αυτό βέβαια δεν το λέω παρασυρόμενος από αλαζονεία· μακριά από εμένα· διότι μάρτυρας των λόγων μου είναι ο Κύριος.