Πατερικές αναφορές στο ΩΣΗΕ 10:8

«Και θα συμβεί, ώστε το υπόλειμμα στη Σιών και εκείνοι που απέμειναν στην Ιερουσαλήμ, άγιοι θα ονομαστούν όλοι όσοι κλήθηκαν σε ζωή στην Ιερουσαλήμ». Επειδή μερικοί αμφιβάλλουν για το σε ποιον καιρό θα συμβούν όσα έχουν προαναγγελθεί μέσω της φωνής του προφήτη σχετικά με τις γυναίκες των Ιουδαίων, ή μάλλον για ολόκληρη τη χώρα τους, εάν δηλαδή θα γίνουν πριν από την έλευση του Σωτήρα ή μετά από αυτήν, η σημασία των προκειμένων λόγων μάς πληροφορεί αλάνθαστα ότι ο προφήτης δεν μας υποδεικνύει κανέναν άλλον καιρό παρά μόνο εκείνον ακριβώς εξαιτίας της ασέβειάς τους προς τον Χριστό. Διότι οι άθλιοι συμπεριφέρθηκαν υβριστικά απέναντί του και εξέτισαν την πλέον αρμόζουσα σε αυτούς ποινή, όταν η Ιερουσαλήμ περικυκλώθηκε από στρατεύματα. Τότε ακριβώς λέμε ότι ο νους των Ιουδαίων περιέπεσε σε τέτοιο τρόμο, ώστε να πουν στα όρη: «Σκεπάστε μας», και στους λόφους: «Πέστε πάνω μας». Εκείνη λοιπόν την ημέρα, λέει, δηλαδή κατά τον καιρό εκείνο που θα φτάσουν στην εκπλήρωσή τους όσα έχουν προαναγγελθεί, θα επιλάμψει ο Θεός με βουλή, με δόξα πάνω στη γη, για να υψώσει και να δοξάσει το υπόλειμμα του Ισραήλ.

Διότι τότε θα πείτε, λέει, στα όρη: «Σκεπάστε μας», και στους λόφους: «Πέστε πάνω μας». Επειδή τα κακά που φτάνουν στο αποκορύφωμά τους, και η υπερβολή των δεινών, αν και ο θάνατος είναι πικρός, τον καθιστούν ενίοτε τρισεπιθύμητο στους πολλούς. Σε αυτά τα ίδια τα όρη και τους λόφους, λοιπόν, όπου τελέστηκαν οι ψευδολατρείες και τολμήθηκαν τα εγκλήματα της ασέβειας κατά του Θεού, σχεδόν θα πουν, λέει: «Πέστε πάνω μας, και προλάβετε την αγριότητα του βαβυλωνιακού ξίφους και την άδοξη και αβάσταχτη αθλιότητα της απαγωγής στην αιχμαλωσία». <Από την εποχή των λόφων, αμάρτησε ο Ισραήλ, εκεί στάθηκαν· δεν πρόκειται να τους καταλάβει πόλεμος στον λόφο, ενάντια στα τέκνα της αδικίας ήλθε για να τους παιδεύσει· και θα συγκεντρωθούν εναντίον τους λαοί κατά την παίδευσή τους για τις δύο αδικίες τους.> Λέει ότι παλαιότερη από την πλάνη με τις δαμάλεις είναι η αποστασία που έγινε στα όρη και τους λόφους. Διότι, όταν οι δέκα φυλές κατέλαβαν τη Σαμάρεια, αποτινάσσοντας τον ζυγό της βασιλείας του Ροβοάμ, τότε ο Ιεροβοάμ εισήγαγε τις δαμάλεις· ενώ, όταν βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα, εφάρμοζαν την πλάνη στα όρη και τους λόφους, καθώς ο Σολομών υποχωρούσε και συγκατένευε στις αλλόφυλες γυναίκες του, αναγείροντας τότε πια και βωμούς και τεμένη για τα δικά τους σεβάσματα.

Αυτό παρακαλώ και δέομαι και ικετεύω: ανορθώστε τη χαλαρότητα των ψυχών σας, στηρίξτε τα θεμέλια των καρδιών σας, συγκεντρώστε τα συντρίμμια των διανοιών σας. Αυτά είναι όσα μου υπόσχεστε, όσα ομολογείτε. Ούτε αν σας απειλούσαν με φωτιά και μαχαίρι, ούτε αν σηκώνονταν εναντίον σας βασανιστήρια και τιμωρίες, δεν θα έπρεπε καθόλου να παρεκκλίνετε. Όμως τώρα, για ένα μικρό πράγμα, για ένα πονηρό θέλημα, καταπατώντας κάθε θεία συνθήκη, κάθε ιερή ομολογία, αποσκιρτήσατε σαν δαμάλια που τα κέντρισε οίστρος. Πορευτήκατε σε τόπο άνυδρο και απάτητο από τη θεοσέβεια. Διανυκτερεύσατε, όπως λένε, σε χωριά. Συναναστραφήκατε με κοσμικούς άνδρες και γυναίκες. Φάγατε, ήπιατε, σαν σε ημέρα σφαγής, σαν κάτι χοίροι. Από τέτοια σπέρματα, άραγε, τι είδους γεωργήματα θα φυτρώσουν; Αλίμονο στην ταλαιπωρία μου! Μακάρι να με κατάπινε η γη! Είναι όντως καιρός να πω εκείνο το προφητικό: «Πέστε πάνω μου τα όρη, και οι βουνοί σκεπάστε με, τον άνομο, τον αμαρτωλό, διότι αυτοί που γέννησα, αθέτησαν τους νόμους του Θεού, μόλυναν τη σάρκα, πρόδωσαν την παρθενία, ξεπούλησαν την υποταγή, έγιναν παίγνιο των δαιμόνων»! Διότι, μήπως δεν φέρνει εδώ και εκεί αυτούς που τον υπακούουν, αρπάζοντάς τους σαν από μάντρα και καταβροχθίζοντάς τους νοητά στο στόμα της αμαρτίας ο Σατανάς;

Τέτοια είναι τα δικά μου δυστυχήματα: πατέρας που ραπίζει τα παιδιά του και πάλι τα καταφιλά, που τα κλείνει έξω από το σπίτι και πάλι τα υποδέχεται. Εσύ όμως απαρίθμησέ μου τα δικά σου, αλλά ντρέπεσαι γι' αυτά και λες στους λόφους: σκεπάστε με, και στα βουνά: πέστε πάνω μου. Τι λοιπόν φλυαρείς σαν αυτούς που λιμοκτονούν στο έπακρο; Πόσο αφελής είσαι και γενναίος στην ηλιθιότητα, αν εγκαλείς άλλους για διαστροφή, ενώ εσύ ο ίδιος είσαι τυφλωμένος, και για τη στέρηση του αντίχειρα, ενώ εσύ ο ίδιος είσαι άχειρας, και ονειδίζεις τον Μενέλαο για την περιπλάνησή του στην Αίγυπτο, ενώ εσύ ο ίδιος έχεις πολλές φορές διασχίσει τη Χάρυβδη, και έχεις περιπέσει σε θηριώδεις ανθρώπους, και έχεις πολεμήσει ενάντια σε ανθρωπόμορφα θηρία, αυτούς τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, και τη Σκύλλα που είναι ανόμοια ως προς τη φύση, αλλά όμοια με τον εαυτό της στην κακία. «Αλλά τι να σε κάνω, Εφραίμ;» λέει κάπου παραπονούμενος μέσω του Ωσηέ ο Θεός. Τι φάρμακο να σου προσφέρω για τον φθόνο;