Πατερικές αναφορές στο ΩΣΗΕ 13:3

«Γι' αυτό θα γίνουν σαν το πρωινό σύννεφο και σαν την πρωινή δροσιά που χάνεται, και σαν το άχυρο που παρασύρεται από τον άνεμο από το αλώνι και σαν τον καπνό από την καπνοδόχο». Τους κατηγορεί πάλι, ότι όχι μόνο ασέβησαν, πλάθοντας σε ομοίωμα ειδώλων το ασήμι που τους δόθηκε από τον Θεό, και αποδίδοντας σε όσα είναι φτιαγμένα από ξύλο και λίθους το όνομα της θείας δόξας· αλλά επιπλέον ξέπεσαν σε τέτοιο βαθμό αμάθειας, ή μάλλον σκαιότητας και απανθρωπιάς και θηριώδους αγριότητας, ή και ακόμη χειρότερα από αυτά, ώστε ούτε τα ίδια τους τα παιδιά να μη λυπηθούν, αλλά να τα σφάζουν προσφέροντάς τα στους δαίμονες· παρόλο που ο Θεός μισεί βαθύτατα αυτή την πράξη, και ούτε καν την ίδια τη φράση θα ανεχόταν ποτέ είτε να πει σε άλλους είτε να την ακούσει από κάποιον. Διότι ο Δεσπότης δεν είναι αιμοχαρής, ούτε βέβαια χαίρεται με τον όλεθρο των ανθρώπων· κάθε άλλο· «Διότι έκτισε τα πάντα για να υπάρχουν», σύμφωνα με τα γεγραμμένα, «και σωτήριες είναι οι γενέσεις του κόσμου». Επειδή όμως ο αποστάτης δράκοντας είναι και εφευρέτης και πρόξενος του θανάτου, για τον λόγο αυτό χαίρεται με τις σφαγές των ανθρώπων. Το γεγονός, λοιπόν, ότι και η απλή αναφορά σε αυτό το θέμα είναι μισητή στον Θεό, το διατρανώνει λέγοντας: «Αυτοί λένε: Θυσιάστε ανθρώπους, διότι τα μοσχάρια έχουν εκλείψει». Δεν είναι δικός μου, λέγει, ο λόγος, ούτε θα ξεστόμιζα ποτέ τέτοια φράση· αλλά αυτά τα λένε οι θεράποντες των δαιμόνων, ότι δηλαδή πρέπει να θυσιάζουν ανθρώπους σε αυτούς.

Έπειτα περιγελά τη σκέψη και διασύρει το εγχείρημα, προσθέτοντας και λέγοντας: Διότι μοσχάρια, όπως είναι φυσικό, δεν είχαν· γι' αυτό τίμησαν την ανθρωποκτονία. Αλλά ας υποθέσουμε, λέει, ότι πλανηθήκατε και τιμήσατε τους γλυπτούς και χωνευτούς θεούς. Γιατί καταβρέξατε τους βωμούς τους και με ανθρώπινα αίματα; Διαβάσαμε όμως στα βιβλία των Βασιλειών ότι υπήρξε ο Ιωνάθαν, γιος του Άχαζ, ο οποίος βασίλευσε στον Ιούδα· ωστόσο πορεύτηκε «στον δρόμο των βασιλέων του Ισραήλ, και θυμιάτιζε» στα υψηλά μέρη, και πέρασε και τον ίδιο του τον γιο μέσα από τη «φωτιά», και θυσίασε στους δαίμονες αυτόν που προήλθε και γεννήθηκε από αυτόν. Επειδή λοιπόν έπραξαν τέτοια πράγματα, θα είναι, λέει, σαν πρωινό σύννεφο και σαν δροσιά, σαν χνούδι και σαν ατμός από καπνοδόχο, δηλαδή, αφού φανούν για λίγο, θα χαθούν στην απώλεια και θα οδηγηθούν στο μηδέν. Διότι το πρωινό σύννεφο, δηλαδή η ομίχλη, η δροσιά και το χνούδι και ο ατμός από την καπνοδόχο, σκορπίζονται εύκολα, και διαλύονται εντελώς σε ελάχιστο χρόνο, ή μάλλον μέσα σε μία ώρα. Διότι ποια υπόσταση έχει το χνούδι ή η δροσιά, ή ο ατμός που αποτελείται από καπνό;

Μάρτυρας είναι αυτός ο λίθος, ο οποίος αποκυλίστηκε και κατακύλισε όλα τα είδωλα των δαιμόνων, και όχι μόνο τα κατακύλισε, αλλά και τα συνέτριψε και τα έκανε σκόνη και τα λίχνισε με το φτυάρι του σταυρού και τα φύσηξε μακριά από τη γη «σαν σκόνη από αλώνι και σαν ατμό από καπνοδόχο» με την ορμή και τη βοή του πνεύματος. Μάρτυρες είναι αυτές οι γυναίκες, οι οποίες, αντί των γυναικών του παρελθόντος, κάθε μέρα και νύχτα προσφέρουν αισθητά και νοητά μύρα στον νυμφίο. Μάρτυρας είναι ο λευκοντυμένος ιερέας, ο άγγελος της εκκλησίας, που φωνάζει προς αυτές: «Μη φοβάστε· διότι γνωρίζω ότι ζητάτε τον Ιησού τον Ναζωραίο, τον εσταυρωμένο». Αλλά αναζητάς την ώρα; Διότι λέγει: «σαν έτοιμο όρθρο θα τον βρούμε». Ο Λουκάς θα μπορέσει να σου αναγγείλει και αυτό: «Την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, πολύ πρωί, ήρθαν στο μνήμα, φέρνοντας τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει. Βρήκαν δε τον λίθο αποκυλισμένο από τη θύρα του μνημείου· και όταν εισήλθαν, δεν βρήκαν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Και ενώ βρίσκονταν σε απορία για αυτό, ιδού, δύο άνδρες στάθηκαν μπροστά τους με αστραφτερά ενδύματα. Επειδή δε κυριεύτηκαν από φόβο και έκλιναν τα πρόσωπά τους στη γη, εκείνοι τους είπαν: 'Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;' Τι σκέφτεστε για τη ζωή πράγματα ξένα προς τη ζωή;