Πατερικές αναφορές στο ΩΣΗΕ 2:11

Διότι σε αυτόν επιφυλασσόταν η βασιλεία του Δαβίδ, και αυτή έφθανε μέχρι την εμφάνιση του Σωτήρος, με μάρτυρα τον Ιακώβ που λέει: «Δεν θα εκλείψει άρχοντας από τον Ιούδα, ούτε ηγέτης από τους μηρούς του, μέχρις ότου έλθει εκείνος στον οποίο ανήκει, και αυτός θα είναι η προσδοκία των εθνών». Και ενώ απογύμνωναν τον Κύριο και τον χτυπούσαν, δεν γνώριζαν ότι οι ίδιοι απογυμνώνονταν από εκείνον, προκαλούσαν δε θρήνο εναντίον του εαυτού τους· διότι λέει ο ίδιος ο Κύριος: «Θα αφαιρέσω τα ιμάτιά μου και τα οθόνια, για να μην καλύπτεται η ασχημοσύνη της»· και πάλι: «Εξαιτίας αυτού θα οδύρεται και θα θρηνεί, θα πορεύεται ανυπόδητη και γυμνή· θα κάνει θρήνο σαν των δρακόντων και πένθος σαν των θυγατέρων των σειρήνων». Και ενώ φρόντιζαν να του φορεθεί η κόκκινη χλαμύδα, δεν έβλεπαν ότι εκπλήρωναν εναντίον του εαυτού τους την κατηγορία του Πνεύματος, ότι: «Τα χέρια σας είναι γεμάτα αίμα». Ενώ δε χαίρονταν που είχαν περιβάλει με αγκάθια τον Σωτήρα, ήταν τυφλοί, καθώς τα τοποθετούσαν εναντίον του ίδιου τους του εαυτού.

Πρέπει, λοιπόν, να αφιερώνουμε στον Θεό τα δικά Του. Διότι τον δοτήρα και χορηγό κάθε αγαθού σε εμάς πρέπει να τον τιμούμε με όσα έχουμε λάβει από Αυτόν, είτε πρόκειται για λαμπρό λόγο, είτε για νου που έχει την ικανότητα να κατανοεί τα αληθινά μυστήρια. «Γι' αυτό θα επιστρέψω και θα πάρω πίσω το σιτάρι μου στην ώρα του και το κρασί μου στον καιρό του, και θα αφαιρέσω τα ιμάτιά μου και τα λινά μου υφάσματα, ώστε να μην καλύπτεται η γύμνια της· και τώρα θα αποκαλύψω την ακαθαρσία της μπροστά στους εραστές της, και κανείς δεν θα τη γλιτώσει από το χέρι μου.» Βλέπεις πώς απείλησε με την αφαίρεση των αγαθών που προσφέρουν ευφροσύνη, και αυτό με τρόπο ωφέλιμο; Διότι, όπως ακριβώς το ότι ο δρόμος της έγινε τραχύς από τα αγκάθια την παρακίνησε να επιλέξει να φρονήσει τα καλύτερα, και την έκανε να πει, έστω και παρά τη θέλησή της, «Θα επιστρέψω στον προηγούμενο άνδρα μου, επειδή τότε ήμουν καλύτερα απ' ό,τι τώρα» – διότι κατανόησε από εμπειρία τι την ωφελεί και πού είναι προτιμότερο να παραμένει – έτσι, «αν πάρω τα δικά μου», λέει, τότε οπωσδήποτε θα αναζητήσει τον χορηγό, θα πάψει να προσφέρει θυσίες ευγνωμοσύνης στα δαιμόνια και να νομίζει ότι είναι πραγματικοί θεοί, ικανοί να σώζουν αυτούς που τους έχουν υποταχθεί.

Αν, βέβαια, επιλέξει κανείς να εννοήσει ότι οι Ιουδαίοι κατά καιρούς θα στερηθούν τον σίτο και τον οίνο, έχοντας εκπέσει της μυστικής ευλογίας, θα το έχει κατανοήσει ορθά. Ως «οθόνια», λέει, εννοεί την τρόπον τινά περιστολή και την άνωθεν βοήθεια, υπό την οποίαν βρισκόμενος κανείς καθίσταται εύσχημος. Αν όμως βρεθεί εκτός αυτής, δεν θα είναι πλέον περικαλλής, αλλά θα καταστεί πάρα πολύ άσχημος και θα παραμείνει τρόπον τινά γυμνός μέσα στον κόσμο. Έτσι, λοιπόν, θα κατανοήσεις την αφαίρεση των οθονίων, προκειμένου να μην καλύπτεται πλέον η ασχημοσύνη της. Εξαγγέλλει δε ότι θα αποκαλύψει την ακαθαρσία της, και μάλιστα ενώπιον των εραστών της, με ποιον άραγε τρόπο; Αναφέραμε μόλις προηγουμένως ότι, όταν περιπέσει στους σκολοπές, δηλαδή στα δεινά από τον πόλεμο και στις συμφορές που είναι ικανές να προκαλέσουν μεγάλη κατάπληξη, θα παραμελήσει ακόμη και εκείνους που θεωρούσε θεούς της, μη έχοντας την ευχέρεια να τους προσφέρει θυσίες ούτε βέβαια όντας ικανή να εκπληρώσει τα συνηθισμένα προς δόξαν τους· απεναντίας μάλιστα, θα τους χλευάζει επειδή δεν μπορεί να αποκομίσει καμία ωφέλεια από αυτούς, και θα ονειδίζει κατά κάποιον τρόπο την παντελή τους αδυναμία, λέγοντας: «Θα επιστρέψω στον προηγούμενο άνδρα μου, διότι καλύτερα ήμουν τότε παρά τώρα». Όταν λοιπόν, λέει, την απεκδύσω από τη δική μου βοήθεια, και εκείνη περιπέσει στα δεινά και αθετήσει την τιμή και την αγάπη προς αυτούς, τότε θα φανεί άσχημη και ενώπιόν τους, έχοντας αποδοκιμάσει ακόμη και αυτούς με σαθρό και κλονισμένο νου.

Θα ήταν αληθές και με άλλον τρόπο, και μάλιστα πολύ λογικό, ότι εκείνοι που απομακρύνονται από τον Θεό και παραμελούν την αγάπη προς αυτόν, είναι αναγκαίο να θλίβονται και να παραμένουν εντελώς μακριά από κάθε τι που μπορεί να προσφέρει χαρά. «Διότι δεν υπάρχει χαρά για τους ασεβείς», λέει ο Κύριος, «για τους οποίους έχει φυλαχθεί αιώνια ο σκώληκας». Αντίθετα, για τους επιεικείς, και όσους έχουν ευσεβή και φιλόθεο σκοπό, θα ταίριαζε φυσικά να ευφραίνονται με όλα τα αγαθά. «Διότι αιώνια ευφροσύνη θα είναι πάνω από το κεφάλι τους», σύμφωνα με τα γραφόμενα, «και έφυγε η οδύνη, η λύπη και ο στεναγμός». Προς αυτούς απευθύνει επιστολή και ο θεσπέσιος Παύλος λέγοντας: «Χαίρετε πάντοτε εν Κυρίω· και πάλι θα πω, χαίρετε. Η επιείκειά σας ας γίνει γνωστή σε όλους τους ανθρώπους». Διότι, όπως στους αμαρτωλούς ακολουθεί αναγκαστικά η τιμωρία, έτσι και σε όσους έχουν ως σκοπό να ζήσουν ενάρετα, ακολουθεί το να εμπλουτίζονται με τα άνωθεν αγαθά. <Και θα αφανίσω την άμπελό της και τις συκιές της, για τις οποίες είπε: Αυτές είναι οι αμοιβές μου, που μου έδωσαν οι εραστές μου· και θα τα καταστήσω μαρτυρία, και θα τα καταφάγουν τα θηρία του αγρού και τα πετεινά του ουρανού και τα ερπετά της γης.> Αυτό ακριβώς μπορεί να ειπωθεί πάλι με άλλον τρόπο, με το: «Θα αφαιρέσω τον σίτο μου στην ώρα του, και τον οίνο μου στον καιρό του».

Πολέμησε δε, όπως είπα, και τη Συναγωγή των Ιουδαίων κατά καιρούς ο Θεός των όλων, και επέβαλε τιμωρία για την ασέβεια απέναντι στον Χριστό, αναδεικνύοντάς την γυμνή και άσχημη και εντελώς στερημένη από την άνωθεν περιβολή. Και αυτό το προανήγγειλε διαμέσου της φωνής του Ωσηέ, λέγοντας: «Γι' αυτό θα επιστρέψω και θα πάρω πίσω τον σίτο μου στην εποχή του και τον οίνο μου στον καιρό του, και θα αφαιρέσω τα ιμάτιά μου και τα λινά μου υφάσματα, ώστε να μην καλύπτουν την αισχύνη της· και τώρα θα αποκαλύψω την ακαθαρσία της ενώπιον των εραστών της, και κανένας δεν πρόκειται να την γλυτώσει από το χέρι μου». Διότι η μεν Εκκλησία που προήλθε από τα έθνη θα δοξολογήσει λέγοντας: «Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου για τον Κύριο· διότι με ενέδυσε με ιμάτιο σωτηρίας και με χιτώνα ευφροσύνης»· η δε, όπως είπα, φαίνεται πλέον γυμνή και άσχημη και δίχως κάλλος, μη έχοντας την περιβολή των θείων χαρισμάτων, έγινε δε και παράδειγμα προς αποφυγή και βδελυρότατη, πάσχοντας από κάθε είδους κοσμική ακαθαρσία. <Και θα συμβεί, καθένας που σε βλέπει θα απομακρυνθεί από εσένα και θα πει: Άθλια Νινευή, ποιος θα την θρηνήσει; Από πού να ζητήσω παρηγοριά για αυτήν;> Εάν κάποιος, λέγει, από εκείνους που γνώριζαν από παλιά τη δύναμή σου σε δει πεσμένη και ερημωμένη, θα θρηνήσει δυνατά και θα απομακρυνθεί γοργά, λέγοντας το εξής: Ποιος θα την θρηνήσει; Τα λέει αυτά, επειδή δεν υπάρχει πλέον κανένας, δηλαδή δεν έχει απομείνει κανένας που να μπορεί έστω και μόνο να τη θρηνήσει.