Πατερικές αναφορές στο ΩΣΗΕ 2:15

Εξεπλάγη ο ουρανός γι' αυτό και έφριξε η γη σε υπερβολικό βαθμό. Λέει εξάλλου και τώρα ο Κύριος ότι: «Δύο πονηρά πράγματα έπραξε η παρθένος· εμένα εγκατέλειψε, τον αληθινό και άγιο νυμφίο των αγίων ψυχών, και δραπέτευσε προς τον ασεβή και παράνομο φθορέα τόσο της ψυχής όσο και του σώματος. Απομακρύνθηκε από τον Θεό τον σωτήρα της και παρέδωσε τα μέλη της δούλα στην ακαθαρσία και στην ανομία. Εμένα με λησμόνησε και πορεύθηκε πίσω από τον εραστή της». Θα τον συνέφερε περισσότερο εάν του κρεμούσαν μια μυλόπετρα γύρω από τον λαιμό του και τον έριχναν στη θάλασσα, παρά το ότι σκανδάλισε την παρθένο του Κυρίου. Ποιος αυθάδης δούλος κατελήφθη από τέτοια μανία, ώστε να ρίξει τον εαυτό του στη δεσποτική κοίτη;

Θα προσέθετα, μάλιστα, σε όσα ελέχθησαν και τούτο: ότι είναι ανάγκη, για όσους διάγουν αυτόν τον καταραμένο και θεομίσητο βίο, και να εκπέσουν από κάθε αγαθό και να βρεθούν στις έσχατες όλων των ταλαιπωριών. <Και θα την τιμωρήσω για τις ημέρες των Βααλείμ, κατά τις οποίες θυσίαζε σε αυτούς, και φορούσε τα σκουλαρίκια της και τα περιδέραιά της και πορευόταν οπίσω από τους εραστές της, εμένα δε με ξέχασε, λέγει ο Κύριος.> Επιφέρει, πάλι αμέσως, την αιτία αυτής της τόσο δεινής, ή μάλλον της εξαιρετικά ταιριαστής για αυτούς αγανάκτησης. Διότι, επειδή διήνυσαν μακρούς χρόνους ζώντας στην πλάνη, λέγει, θα υποστούν την οργή σε ίσες χρονικές περιόδους. Αυτό, νομίζω, σημαίνει το «θα την τιμωρήσω για τις ημέρες των Βααλείμ», δηλαδή των ειδώλων. Διότι θα εξισωθούν πλήρως, λέγει, τα της ποινής και της τιμωρίας με τις ημέρες της πλάνης, κατά τις οποίες προσέφερε θυμίαμα στον Βάαλ. Διότι δεν έπαψε να στολίζεται και να γίνεται αρεστή στους εραστές της με πολλούς τρόπους. Αλλά στολίδι για τις ψυχές που έχουν επιλέξει να ειδωλολατρούν είναι το να εκπληρώνουν εκείνα που ευαρεστούν τα ακάθαρτα δαιμόνια. Διότι, όπως ακριβώς λέμε ότι είναι αξιοθαύμαστη η ψυχή του ανθρώπου, στην οποία βλέπει κανείς να υπάρχει το χάρισμα να διαπρέπει στις αρετές, έτσι πρέπει να θεωρήσουμε ότι και η φιλαμαρτήμων ψυχή φαίνεται πανέμορφη στις αγέλες των δαιμόνων, έχοντας επιλέξει να φρονεί και να πράττει οτιδήποτε είναι σε αυτούς ευχάριστο και προσφιλές.

Έτσι και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός λέει ότι το ακάθαρτο πνεύμα, όταν εξέλθει από τον άνθρωπο, διέρχεται μέσα από άνυδρους τόπους, ζητώντας ανάπαυση, και δεν βρίσκει. Διότι, όπως για τους ανθρώπους ο άνυδρος τόπος δεν είναι κατοικήσιμος, έτσι και για τα ακάθαρτα πνεύματα θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί ως πονηρή και απεχθής και σαν άβατη και άνυδρη γη η θεοφιλής και όσια ψυχή, η οποία δεν ανέχεται ούτε να σκέφτεται ούτε να πράττει όσα είναι σε εκείνα ευχάριστα. Επομένως, τρόπος βοήθειας είναι η περιπλάνηση που αναφέρεται εδώ, και βέβαια και η τοποθέτηση σε έρημη γη, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα μόλις προείπαμε. «Και θα μιλήσω στην καρδιά της, και θα της δώσω τα κτήματά της από εκεί». Σε αυτά, ο λόγος μάς υπόσχεται λαμπρά τη σωτηρία διά του Χριστού, και υπενθυμίζει τους χρόνους της επίγειας παρουσίας Του, κατά τους οποίους λέμε ότι έχει εκπληρωθεί το: «Τις ημέρες εκείνες και τον καιρό εκείνο θα δώσω τους νόμους μου στη διάνοιά τους, και στις καρδιές τους θα τους εγγράψω». Διότι έτσι ακριβώς και ο σοφότατος Παύλος στέλνει επιστολή σε αυτούς που πλούτισαν με αυτήν την τόσο λαμπρή και αληθινά αξιοσέβαστη χάρη, λέγοντας: «Η επιστολή μας είστε εσείς, εγγεγραμμένη στις καρδιές μας, η οποία γινώσκεται και αναγινώσκεται από όλους τους ανθρώπους, καθώς φανερώνεται ότι είστε επιστολή του Χριστού, την οποία διακονήσαμε εμείς, εγγεγραμμένη όχι με μελάνι, αλλά με το Πνεύμα του ζώντος Θεού».

Παρατήρησε δε πώς δεν δόθηκε η κοιλάδα του Αχώρ για να της ανοίξει τη σύνεση, πριν πρώτα μιλήσει στην καρδιά της. Διότι τα πλήθη των Ιουδαίων δεν θα μπορούσαν να κατανοήσουν τις θείες εντολές, ούτε θα μπορούσαν να διακρίνουν μέσα από τους τύπους το μυστήριο του Χριστού, εάν δεν πλούτιζαν, όπως εμείς που έχουμε ήδη πιστέψει, με τη μέθεξη του Αγίου Πνεύματος, και δεν αποδεικνύονταν μέτοχοι του άνωθεν φωτισμού. Σε αυτό θα μας βεβαιώσει ο μακάριος Παύλος γράφοντας για εκείνους που κατάγονται από το αίμα του Ισραήλ: «Διότι μέχρι τη σημερινή ημέρα το ίδιο κάλυμμα παραμένει κατά την ανάγνωση της Παλαιάς Διαθήκης, χωρίς να ανακαλύπτεται, επειδή καταργείται εν Χριστώ. Αλλά μέχρι σήμερα, όταν αναγινώσκεται ο Μωυσής, υπάρχει κάλυμμα πάνω στην καρδιά τους. Όταν όμως επιστρέψει προς τον Κύριο, αφαιρείται το κάλυμμα. Ο δε Κύριος είναι το Πνεύμα. Και όπου είναι το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί υπάρχει ελευθερία». Πρώτα λοιπόν υπόσχεται ότι θα μιλήσει στην καρδιά της, καθώς το Άγιο Πνεύμα θα χαράξει μέσα τους τους θείους νόμους και την άνωθεν παιδαγωγία. Έπειτα έτσι θα κατανοήσουν και τα όσα συνέβησαν στην κοιλάδα του Εμεκαχώρ τυπικά και ιστορικά, τα οποία είναι απολύτως ικανά να της ανοίξουν τη σύνεση, και τελικά να την απαλλάξουν από την παλαιά πώρωση.

Απομακρύνθηκε από τον Θεό, τον σωτήρα της, και «παρέδωσε τα μέλη της ως δούλα στην ακαθαρσία και την ανομία, για να διαπράττει την ανομία»· «Εμένα όμως με λησμόνησε, λέγει ο Κύριος, και πορεύθηκε οπίσω από τον εραστή της», από τον οποίο δεν θα ωφεληθεί».