Πατερικές αναφορές στο ΩΣΗΕ 7:12

Ως «πηγές υδάτων» και «θεμέλια της οικουμένης» θα κατανοήσεις πάλι το σωτήριο βάπτισμα. «Από την επιτίμησή σου, Κύριε». Πρέπει να εννοήσουμε συμπληρωματικά το εξής: εξολοθρεύθηκαν οι προαναφερθέντες εχθροί. «Από το φύσημα του πνεύματος της οργής σου». Ο Θεός δεν τιμωρεί πάραυτα εκείνους που αμαρτάνουν· διότι ειδάλλως θα καταστρέφονταν ολοσχερώς· αντίθετα, προαναγγέλλει τις τιμωρίες της οργής Του: «Διότι θα τους παιδαγωγήσω μέσα στην οργή της θλίψής τους». Και αυτό ακριβώς σημαίνει το ότι Αυτός εμφυσά το πνεύμα της οργής Του.

Όλοι δε οι Τύριοι ασχολούνταν με τη θάλασσα, ήταν γνώστες των εμπορικών ασχολιών και είχαν κατασκευάσει τα πλοία τους με περίσσεια επιμέλεια. Επειδή δε ήλθε ο Βαβυλώνιος, πριν από τη γη των Ιουδαίων, λεηλάτησε τη γη των Τυρίων. Επομένως, ο προφητικός λόγος μάς λέει σε αυτά τα σημεία είτε αυτό, είτε ίσως εκείνο: Διότι οι περισσότεροι από τους βασιλείς του Ισραήλ είχαν εμπορικά πλοία, τα οποία τους μετέφεραν αγαθά από τη χώρα και τη γη των Ινδών, καθώς και από άλλες χώρες και πόλεις. Έτσι είχε συγκεντρωθεί σε αυτούς πολύς πλούτος, από τον οποίο έγιναν υψηλοί, ίσοι με τους κέδρους και τις βελανιδιές, με τα όρη και τους πύργους. Άρα καταδεικνύει λαμπρά ότι μαζί με τους υπερήφανους θα καταστραφεί και η πηγή του πλούτου, δηλαδή τα τρέχοντα κέρδη από το εμπόριο και τις συναλλαγές. Το ότι δε οι Ισραηλίτες μίσθωναν πολλούς για να τους βοηθήσουν είναι φανερό, καθώς ο Θεός λέει για αυτούς και μέσω άλλου προφήτη: «Και ο Εφραίμ ήταν σαν ανόητο περιστέρι, χωρίς νου, επικαλούνταν την Αίγυπτο και πήγαινε στους Ασσυρίους. Καθώς πορεύονται, θα ρίξω επάνω τους το δίχτυ μου, σαν τα πετεινά του ουρανού θα τους καταβιβάσω. Θα τους παιδεύσω όταν ακουστεί η θλίψη τους.»

Αυτό αποτελεί κατηγορία έσχατης αναισθησίας και σαφή απόδειξη ανοησίας που έχει φτάσει στο αποκορύφωμα. «Και ο Εφραίμ ήταν σαν ανόητη περιστερά, χωρίς σύνεση· επικαλούνταν την Αίγυπτο, και πορεύονταν προς τους Ασσύριους. Καθώς θα πορεύονται, θα ρίξω πάνω τους το δίχτυ μου, θα τους κατεβάσω σαν τα πετεινά του ουρανού, θα τους παιδεύσω σύμφωνα με την είδηση της θλίψης τους.» Πρέπει να θυμηθούμε πάλι τα όσα έχουν γραφτεί στο τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών· διότι έτσι θα κατανοήσουμε εύκολα το νόημα των προκειμένων στίχων. Ο Ωσηέ, λοιπόν, ο γιος του Ηλά, βασίλευσε στη Σαμάρεια επί του Ισραήλ. Προς αυτόν έστειλε αγγελιαφόρους ο Σαλμανασάρ ο Ασσύριος, απαιτώντας τυραννικά τα συνήθη δώρα, θέλοντας ουσιαστικά να επιβάλει φόρους στον Ισραήλ. Αυτός όμως αρνήθηκε την υποδούλωση, και σχεδίαζε μάλλον την αντίσταση, ακόμη κι αν ο άλλος επέλεγε ενδεχομένως να επιβάλει τον νόμο του πολέμου στον Ισραήλ. Έπειτα έστειλε πρέσβεις στον Σηγώρ, τον ηγεμόνα της Αιγύπτου, ζητώντας βοήθεια· διότι νόμισε ότι μαζί του θα υπερισχύσει της εξουσίας των Ασσυρίων. Εξοργισμένος ιδιαίτερα από αυτό εκείνος, ξεκίνησε πόλεμο κατά του Ισραήλ. Στη συνέχεια ο Ωσηέ έγινε δούλος του, και ως αιχμάλωτος πολέμου μαζί του εξορίστηκε από τη Σαμάρεια και ο ίδιος ο Ισραήλ. Επομένως, ο Εφραίμ έγινε σαν μια εντελώς ανόητη περιστερά, που δεν διαθέτει την ακεραιότητα για καλό σκοπό. Γι' αυτό ακριβώς και ο Χριστός λέει: «Να γίνεστε φρόνιμοι σαν τα φίδια και ακέραιοι σαν τα περιστέρια».

Διότι η απλότητα των ηθών και το ελεύθερο φρόνημα θα μπορούσαν εύλογα να θεωρηθούν άξια κάθε επαίνου· όταν όμως απουσιάζει η σύνεση, το απλό καθίσταται επιζήμιο, και το πράγμα καταντά μωρία. Ανόητος, λοιπόν, ήταν ο Εφραίμ· πώς, ή με ποιον τρόπο; Διότι επικαλούνταν μεν τους Αιγυπτίους, αλλά βάδιζαν αιχμάλωτοι προς τους Ασσυρίους, καθώς ο Σηγώρ αδυνατούσε να βοηθήσει. Επομένως, πώς δεν θα ήταν καλύτερο γι' αυτόν να μην αναζητήσει την προστασία των ανθρώπων, αλλά την άνωθεν και ακατανίκητη πρόνοια; Γι' αυτό ακριβώς και ο Θεός των όλων έλεγε μέσω της φωνής του Ησαΐα: «Αλίμονο σε αυτούς που κατεβαίνουν στην Αίγυπτο για βοήθεια, που στηρίζονται σε άλογα και σε άρματα». Το γεγονός δε ότι δεν ασθένησε χωρίς τη θέληση του Θεού το χέρι εκείνων που τους βοηθούσαν, το απέδειξε προσθέτοντας ότι, όπου κι αν πορνεύσουν, θα τους καταρρίψει σαν σπουργίτια, ρίχνοντάς τους δίχτυ ή παγίδα, και μην επιτρέποντάς τους να αλαζονεύονται, αλλά γκρεμίζοντάς τους σαν από ψηλά στη γη, δηλαδή, από την υπερβολικά υψηλή έπαρση σε οικτρό και ταπεινό φρόνημα, όπως θα ταίριαζε σε αυτούς που έχουν υποταχθεί στα χέρια των εχθρών. Έπειτα λέει ότι «θα τους παιδεύσω με την ακοή της θλίψης τους», θέλοντας, όπως νομίζω, να δηλώσει το εξής: Διότι οι φήμες των μελλοντικών γεγονότων προηγούνταν της εμπειρίας τους, και η φρικτή είδηση προκαλούσε βεβαίως τρόμο στους κατοίκους της Σαμάρειας. Επομένως, παιδαγωγούνταν ακούγοντας για τη θλίψη που ήταν έτοιμη από στιγμή σε στιγμή να τους βρει.

Ιδού, ήλθε ένας άνδρας από το στρατόπεδο του λαού που ήταν μαζί με τον Σαούλ, με τα ενδύματά του σχισμένα και με χώμα στο κεφάλι του. Και όταν εισήλθε προς τον Δαβίδ, έπεσε με το πρόσωπό του στη γη και τον προσκύνησε. Και ο Δαβίδ του είπε: «Από πού έρχεσαι;» Και εκείνος απάντησε: «Έχω διασωθεί από το στρατόπεδο του Ισραήλ». Και ο Δαβίδ τον ρώτησε: «Τι νέο είναι αυτό; Ανάγγειλέ το σε εμένα». Και εκείνος απάντησε: «Ο λαός τράπηκε σε φυγή από τη μάχη, και πολλοί από τον λαό έπεσαν νεκροί, και ο Σαούλ και ο Ιωνάθαν, ο υιός του, έχουν πεθάνει». Και έπιασε ο Δαβίδ τα ενδύματά του και τα έσχισε, όπως και όλοι οι άνδρες που ήταν μαζί του. Και θρήνησαν, και έκλαψαν, και νήστευσαν μέχρι το δειλινό για τον Σαούλ και για τον υιό του τον Ιωνάθαν, και για τον λαό του Ιούδα και για τον οίκο του Ισραήλ, διότι έπεσαν από ρομφαία.» «Είπε ο Χουσί στον βασιλέα: Ευαγγέλια (χαρμόσυνα νέα), κύριέ μου βασιλέα. Και ο βασιλεύς ρώτησε τον Χουσί: Είναι καλά το παιδί, ο Αβεσσαλώμ; Και ο Χουσί απάντησε: Είθε να γίνουν σαν το παιδί Αβεσσαλώμ οι εχθροί του κυρίου μου του βασιλέως και όλοι όσοι επαναστάτησαν εναντίον σου για κακό. Και δάκρυσε ο βασιλεύς, ανέβηκε στο υπερώο της πύλης και έκλαψε, και αυτά έλεγε καθώς έκλαιγε: Τέκνο μου Αβεσσαλώμ! Αβεσσαλώμ τέκνο μου! Ποιος θα μου έδινε τον θάνατο αντί για εσένα, Αβεσσαλώμ υιέ μου;» «Θα τους παιδεύσω εξαιτίας αυτού που ακούστηκε για τη θλίψη τους.» «