Πατερικές αναφορές στο ΩΣΗΕ 7:14

Αλλά αν ήταν σοφοί, θα τους αρκούσε και αυτό για να επιστρέψουν. Επειδή όμως είναι εξαιρετικά αναίσθητοι, δεν συνετίστηκαν ούτε από αυτήν την ίδια την εμπειρία, έχοντας νου σκληρό και αλύγιστο και πολύ άρρωστο από την απείθεια. <Αλίμονό τους, διότι απομακρύνθηκαν από εμένα. Είναι άθλιοι, διότι ασέβησαν εις βάρος μου.> Το ότι η αιτία των δεινών τους είναι η αποστασία τους από τον Θεό, μας το καθιστά σαφές και μέσα από αυτά. Διότι, όπως ακριβώς εκείνοι που ασθενούν σωματικά καθίστανται οι ίδιοι συνυπαίτιοι για την αγριότητα των ασθενειών τους εάν δεν δεχτούν τους ιατρούς και τα μέσα με τα οποία θα μπορούσε να καταπραϋνθεί ο πόνος, έτσι και εμείς, αν απομακρύνουμε τον εαυτό μας από την αγάπη προς τον Θεό, θα αδικήσουμε τους εαυτούς μας σε μεγάλο βαθμό. Διότι τίποτα δεν μπορεί να σώσει εκείνον που συγκρούεται με τον Θεό. Επειδή, λοιπόν, απομακρύνθηκαν από τον Θεό, για τον λόγο αυτό είναι άθλιοι και καταραμένοι. Και επειδή ασέβησαν με το να προσκυνούν τους ψευδώνυμους θεούς και να τους αποδίδουν σεβασμό, θα υπόκεινται στο αλίμονο. «Διότι, αν ο Θεός κλείσει κάτι σε βάρος του ανθρώπου, ποιος θα το ανοίξει;» σύμφωνα με ό,τι έχει γραφτεί. <Εγώ τους λύτρωσα, αλλά αυτοί είπαν ψέματα εναντίον μου, και οι καρδιές τους δεν βόησαν προς εμένα, παρά μόνο θρηνούσαν στα κρεβάτια τους. Για το σιτάρι και το κρασί κατακόβονταν.> Το ότι επιβάλλει τις τιμωρίες ισόμετρες με τα αμαρτήματα του καθενός, το υποδηλώνει και πάλι.

Διότι κατηγόρησαν τον Θεό που τους λύτρωσε και τους έβγαλε από τον οίκο της δουλείας «με χέρι κραταιό και με βραχίονα υψηλό», όπως έχει γραφτεί, και τους απάλλαξε από την πλεονεξία των Αιγυπτίων. Καταλάλησαν δε κατά της δόξας Του, αποδίδοντας τις ευχαριστίες για τις ευεργεσίες που έλαβαν στους ακάθαρτους δαίμονες και στα έργα των δικών τους χεριών, όπως ακριβώς, έχοντας κατασκευάσει το μοσχάρι στην έρημο, σχεδόν υβρίζοντας ανόσια τον Λυτρωτή, έλεγαν μέσα στην παραφροσύνη τους: «Αυτοί είναι οι θεοί σου, Ισραήλ, οι οποίοι σε έβγαλαν από τη γη της Αιγύπτου». Επομένως, αποτελεί ύβρη και παραφορά εναντίον του Θεού και ολοφάνερη προσβολή, το να αναθέτουν το σέβας στα είδωλα και στους δαίμονες, να τους προσφέρουν τις ευχαριστίες, και να υποβιβάζουν σε αυτά την υπεροχή της ανώτατης δόξας. Και όχι μόνο καταφέρθηκαν εναντίον του Θεού, όπως μόλις είπα, αλλά και απομακρύνθηκαν εντελώς ακόμα και από την απλή σκέψη ότι από Αυτόν προέρχονται τα αναγκαία για τη ζωή για όσους βρίσκονται στον κόσμο. Διότι λέει: «δεν βόησαν προς εμένα οι καρδιές τους», δηλαδή, δεν αναζήτησαν τίποτα από εμένα, παρόλο που είχαν τη διάθεση και πίστευαν ότι εγώ είμαι ο χορηγός και ο δωρητής κάθε αγαθού. Το ότι δε ο Θεός δεν έχει ανάγκη από φωνές, αλλά μάλλον από τη διάθεση του νου και της καρδιάς, θα το γνωρίσουμε και από αυτά. Επομένως, ούτε βόησαν προς τον Θεό, αλλά αντίθετα εξέκλιναν αχαλίνωτα σε άτοπες σαρκικές επιθυμίες, σε σημείο να ολολύζουν πάνω στα κρεβάτια τους.

Διότι, θεωρώντας εντελώς ανάξια λόγου όσα νομοθετήθηκαν μέσω του πάνσοφου Μωυσή, προσπαθούσαν να ζουν σύμφωνα με τα δικά τους θελήματα, και ο καθένας καθιστούσε αυτό που του φαινόταν σωστό και ως τρόπο λατρείας και ως νόμο. <Προς εμένα θα κραυγάσουν: Θεέ, σε γνωρίσαμε· διότι ο Ισραήλ αποστράφηκε τα αγαθά, κατεδίωξαν εχθρό.> Εκείνοι που κατακόβονται για τον σίτο και τον οίνο, και τελούν τις εορτές για τους ακάθαρτους δαίμονες, εκείνοι που με τις καρδιές τους δεν βόησαν προς τον Θεό, ούτε καν αναγνώρισαν τον δωρητή και πρύτανη κάθε ευθυμίας τους, ούτε βέβαια τον τίμησαν με τις πρέπουσες ευχαριστίες, επειδή, μέσα στο εύρος της ευημερίας τους τον αγνόησαν, θα τον μάθουν λοιπόν, όταν πάθουν αυτά που πρέπει, και καταλήγοντας στο πικρό και απευκταίο τέλος της δικής τους κακοβουλίας, θα κραυγάσουν και θα τον επικαλεστούν με δυσκολία, έχοντας περιπέσει σε δεινές και ανήκεστες συμφορές. Και παίρνοντας ως σύμβουλο, τρόπον τινά, την ίδια την πείρα των δεινών, θα κατηγορήσουν τότε τη δική τους ανοησία, λέγοντας αυτό ακριβώς: Ο Ισραήλ αποστράφηκε τα αγαθά. Διότι, ενώ μπορούσαν να τα έχουν, και μάλιστα πλουσιοπάροχα, παραμένοντας σταθερά προσκολλημένοι στον Θεό και προσπαθώντας με ζήλο να εκπληρώνουν όσα του είναι αρεστά, κατεδίωξαν εχθρό, δηλαδή σχεδόν μόνοι τους και με τη θέλησή τους έτρεξαν προς τους εχθρούς και έπεσαν στα χέρια αυτών που τους μισούσαν, αφού λύπησαν με τις αποστασίες τους τον Θεό, που πάντοτε τους σώζει και τους καθιστά ανώτερους από εκείνους που τους αντιτάσσονται.

Πολλά, λοιπόν, είναι τα εγκλήματα όσων βασίλευσαν από τον Εφραίμ· πρώτον μεν διότι πλήθυναν τα θυσιαστήρια προς αμαρτία· έπειτα διότι κατέστησαν προσφιλή εκείνα για τα οποία ήταν φυσικό να οδύρονται και να θρηνούν, εφόσον είχαν αμαρτήσει· και το ακόμη χειρότερο, καθώς παρεκτράπηκαν στην παράνοια, θεώρησαν ξένα τα πραγματικά αγαπητά θυσιαστήρια, τα οποία όφειλαν όντως να αγαπούν και να υπολογίζουν με κάθε τρόπο. Προσέθεσε δε ενδιαμέσως το «θα καταγράψω σε αυτόν το πλήθος και τα νόμιμά του». Και υποδηλώνει κάτι τέτοιο: το πλήθος, λέει, των θυσιαστηρίων που έφτιαξαν για να αμαρτάνουν, και τα νόμιμά τους, δηλαδή και πάλι, τις θυσίες που καθιέρωσαν οι ίδιοι, ή τους χρόνους και τους τρόπους των θυσιών κατά τους οποίους προσέφεραν τις βέβηλες τελετές· διότι κατακόβονταν για τον σίτο και τον οίνο, και φρόντιζαν να πράξουν και άλλα παρόμοια με αυτά· όλα αυτά θα τους τα καταγράψω ως αμαρτίες και ως εγκλήματα.