Πατερικές αναφορές στο ΩΣΗΕ 7:8

Διότι δεν υπήρχε ανάμεσά τους κάποιος που να θέλει να με προσκυνήσει, και να θεωρεί σωστό να ικετεύσει τον Θεό των όλων, και ο οποίος να έχει ως καύχημά του την αληθινή θεογνωσία. «Ο Εφραίμ αναμιγνυόταν με τους λαούς του· ο Εφραίμ έγινε άρτος που ψήνεται στη στάχτη (εγκρυφίας) και δεν αναποδογυρίζεται». Κατακρίνει σφοδρά εκείνους από τη φυλή του Εφραίμ που είχαν αναλάβει το βασιλικό αξίωμα επί του Ισραήλ στη Σαμάρεια, διότι είχαν συνηθίσει να μη σκέπτονται καθόλου καλύτερα από τους υφισταμένους τους και το κοινό πλήθος· αντίθετα, σε όλα συμπορεύονταν και παρασύρονταν εύκολα μαζί τους, μολονότι όφειλαν, ως ηγέτες, να τους καθοδηγούν προς το αγαθό και με υψηλότερους συλλογισμούς να προβλέπουν ό,τι συντελεί στη σωτηρία τους. Αλλά αυτό δεν το έπρατταν· αναμιγνύονταν με τους όχλους, νοσώντας όλοι από την ίδια ακριβώς απερισκεψία, και επιπλέον από την επιμονή στη φαυλότητα και το αμετάβλητο της γνώμης, καθώς δεν εγκατέλειπαν με τίποτα εκείνα που επέλεγαν να πράξουν, έστω κι αν αυτά γίνονταν πρόξενα ολέθρου και απώλειας για αυτούς.

Λέει λοιπόν ότι ο Εφραίμ έγινε σαν άρτος ψημένος στη στάχτη που δεν γυρίστηκε, χρησιμοποιώντας την εικόνα ή το παράδειγμα των άρτων που ψήνονται πάνω σε πέτρες, οι οποίοι αν δεν γυριστούν, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα καψαλιστούν και θα καταστούν πλέον άχρηστοι, και από την αφθονία της φλόγας θα καταστραφεί το βρώσιμο μέρος τους. «Κατέφαγαν ξένοι τη δύναμή του, αυτός όμως δεν το κατάλαβε· και άσπρες τρίχες φύτρωσαν πάνω του, και ο ίδιος δεν το κατάλαβε.» Ξένους ονομάζει τους αλλοεθνείς και αλλοφύλους, εννοώ δηλαδή τους Πέρσες, και τους ομόρους και γείτονές τους Μωαβίτες και Ιδουμαίους, καθώς και τα έθνη των Σύρων, οι οποίοι σχεδόν καταβρόχθισαν τον Εφραίμ. Διότι, επειδή τον αποκάλεσε άρτο της στάχτης, διατήρησε τη μεταφορά στον λόγο του. Και δύναμή του, λέει, είναι το αναρίθμητο πλήθος του· επειδή η φυλή του Εφραίμ ήταν πολυάνθρωπη σε μεγάλο βαθμό, και έχοντας μεγάλη έπαρση γι' αυτό, θεωρούσε ίσως πως θα ήταν φοβερή και ακαταμάχητη ακόμη και απέναντι στους ίδιους τους αρχηγούς ή στρατηγούς των Ασσυρίων. Όταν όμως εκείνοι έφτασαν κηρύσσοντας πόλεμο εναντίον τους, εξολοθρεύτηκαν αμαχητί και οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία. Αλλά δεν το κατάλαβε, λέει, δηλαδή δεν κατανόησε την αιτία της συμφοράς, αν και θα έπρεπε, έστω και μέσα από τα γεγονότα που συνέβησαν, να έρθει σε συναίσθηση. Διότι αυτό που δεν διαβλέπει κανείς από προνοητικότητα, συχνά το θέτουν μπροστά στα μάτια του οι δοκιμασίες. Και είναι βέβαια καλύτερο να εξετάζει κανείς το συμφέρον του, χωρίς να περιμένει τη δοκιμασία.