ὀλίγου γὰρ παντελῶς ἀξιοῦντες λόγου τὰ διὰ τοῦ πανσόφου Μωυσέως τεθεσπισμένα, τοῖς ἰδίοις θελήμασι διαζῆν ἐσπούδαζον, καὶ ἕκαστος τὸ δοκοῦν καὶ θρησκείας τρόπον ἐποιοῦντο καὶ νόμον. <Ἐμὲ κεκράξονται Ὁ Θεὸς ἐγνώκαμέν σε· ὅτι Ἰσραὴλ ἀπεστρέψατο ἀγαθὰ, ἐχθρὸν κατεδίωξαν.> Οἱ ἐπὶ σίτῳ καὶ οἴνῳ κατατεμνόμενοι, καὶ τοῖς ἀκαθάρτοις δαίμοσι τελοῦντες τὰς ἑορτὰς, οἱ ταῖς ἑαυτῶν καρδίαις οὐ βεβοηκότες πρὸς Θεὸν, οὐδὲ μὴν ἐπεγνωκότες τὸν ἁπάσης αὐτοῖς εὐθυμίας δοτῆρα καὶ πρύτανιν, ἀλλ᾽ οὐδὲ ταῖς καθηκούσαις εὐχαριστίαις τετιμηκότες, ἐπειδήπερ ἐν τῷ πλάτει τῆς εὐημερίας ἠγνοήκασιν αὐτὸν, ἀλλ᾽ οὖν εἴσονται παθόντες ἃ δεῖ, καὶ τῆς ἑαυτῶν δυσβουλίας εἰς πικρόν τε καὶ ἀπευκτὸν καταίροντες τέλος, κεκράξονται καὶ ἐπικαλέσονται μόλις, δειναῖς τε καὶ ἀνηκέστοις ἐνολισθήσαντες συμφοραῖς. σύμβουλον δὲ ὥσπερ τὴν αὐτῶν τῶν δεινῶν δεξάμενοι πεῖραν, κατηγορήσουσι τότε τῆς ἑαυτῶν εὐηθείας, ἐκεῖνό που λέγοντες Ἰσραὴλ ἀπεστρέψατο ἀγαθά. ἐξὸν γὰρ ἔχειν αὐτὰ, καὶ τοῦτο πλουσίως, ἐρηρεισμένους μετὰ Θεοῦ, καὶ τὰ αὐτῷ δοκοῦντα διαπεραίνειν εὖ μάλα διεσπουδακότας, ἐχθρὸν κατεδίωξαν, τουτέστι, μονονουχὶ καὶ ἑκόντες αὐτοὶ δεδραμήκασι πρὸς ἐχθροὺς, καὶ ὑπὸ χεῖρα γεγόνασι τῶν μεμισηκότων, τὸν ἀεὶ σώζοντα Θεὸν, καὶ ἀμείνους τιθέντα τῶν ἀνθεστηκότων, ταῖς ἀποστασίαις λελυπηκότες.
Μετάφραση
Διότι, θεωρώντας εντελώς ανάξια λόγου όσα νομοθετήθηκαν μέσω του πάνσοφου Μωυσή, προσπαθούσαν να ζουν σύμφωνα με τα δικά τους θελήματα, και ο καθένας καθιστούσε αυτό που του φαινόταν σωστό και ως τρόπο λατρείας και ως νόμο. <Προς εμένα θα κραυγάσουν: Θεέ, σε γνωρίσαμε· διότι ο Ισραήλ αποστράφηκε τα αγαθά, κατεδίωξαν εχθρό.> Εκείνοι που κατακόβονται για τον σίτο και τον οίνο, και τελούν τις εορτές για τους ακάθαρτους δαίμονες, εκείνοι που με τις καρδιές τους δεν βόησαν προς τον Θεό, ούτε καν αναγνώρισαν τον δωρητή και πρύτανη κάθε ευθυμίας τους, ούτε βέβαια τον τίμησαν με τις πρέπουσες ευχαριστίες, επειδή, μέσα στο εύρος της ευημερίας τους τον αγνόησαν, θα τον μάθουν λοιπόν, όταν πάθουν αυτά που πρέπει, και καταλήγοντας στο πικρό και απευκταίο τέλος της δικής τους κακοβουλίας, θα κραυγάσουν και θα τον επικαλεστούν με δυσκολία, έχοντας περιπέσει σε δεινές και ανήκεστες συμφορές. Και παίρνοντας ως σύμβουλο, τρόπον τινά, την ίδια την πείρα των δεινών, θα κατηγορήσουν τότε τη δική τους ανοησία, λέγοντας αυτό ακριβώς: Ο Ισραήλ αποστράφηκε τα αγαθά. Διότι, ενώ μπορούσαν να τα έχουν, και μάλιστα πλουσιοπάροχα, παραμένοντας σταθερά προσκολλημένοι στον Θεό και προσπαθώντας με ζήλο να εκπληρώνουν όσα του είναι αρεστά, κατεδίωξαν εχθρό, δηλαδή σχεδόν μόνοι τους και με τη θέλησή τους έτρεξαν προς τους εχθρούς και έπεσαν στα χέρια αυτών που τους μισούσαν, αφού λύπησαν με τις αποστασίες τους τον Θεό, που πάντοτε τους σώζει και τους καθιστά ανώτερους από εκείνους που τους αντιτάσσονται.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες