Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 1:28

Εξαιτίας μεν, λοιπόν, της κρίσεως παραδόθηκε στην αιχμαλωσία, εξαιτίας δε του ελέους ανακλήθηκε. Και θα συντριβούν οι άνομοι και οι αμαρτωλοί μαζί. Αφού πρώτα σωθούν, με κρίση και με έλεος, οι άξιοι της αποκαταστάσεως στην αρχική τους κατάσταση, οι εντελώς άνομοι και όσοι επιμένουν στην αμαρτία θα συντριβούν ταυτόχρονα· οι μεν, επειδή έγιναν μάταιοι στους διαλογισμούς τους, οι δε, επειδή με την παράβαση του νόμου ατιμάζουν τον Θεό.

Γι' αυτόν τον λόγο, θα συντριβούν μαζί οι άνομοι και οι αμαρτωλοί, προκειμένου να πάψουν να είναι ανυπότακτοι και να παρακούουν. Και εκείνοι που εγκατέλειψαν τον Κύριο θα συντελεστούν, σαν να μην πρόκειται να ενεργείται πλέον η αμαρτία της εγκατάλειψης του Κυρίου. Τέτοιο είναι και αυτό που λέγεται στον Ψαλμό: «Ας συντελεστεί η πονηρία των αμαρτωλών». Όπως ακριβώς εάν κάποιος παρακαλούσε έναν ιατρό να συντελεστεί η νόσος των ασθενών, ή να εμποδιστεί η εξάπλωση της σήψης μέσω της ιατρικής τέχνης. Η συντέλεια, εξάλλου, δεν σημαίνει πάντοτε τον παντελή αφανισμό, αλλά την παρεμπόδιση της εκάστοτε ενέργειας εκείνων που την ενεργούν. Διότι και ο Παύλος, προφητεύοντας στους Θεσσαλονικείς για τον υιό της απώλειας, είπε: «Τον οποίο ο Κύριος Ιησούς θα αναλώσει με το πνεύμα του στόματός Του και θα καταργήσει με την επιφάνεια της παρουσίας Του». Διότι, εάν η ανάλωση σημαίνει τον παντελή αφανισμό, πώς καταργείται αυτός που δεν υπάρχει πλέον; Αλλά είναι προφανές ότι το ψεύδος που υπάρχει μέσα στον άνομο εξαφανίζεται με το πνεύμα του στόματος της αλήθειας, και με αυτόν τον τρόπο θα καταργηθεί κατά την επιφάνεια της παρουσίας του Χριστού.

Διότι, κατ' αναλογίαν των βελών που δεχόμαστε από τον πονηρό, θα υποστούμε σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό την καύση. — Και θα κατακαούν οι άνομοι και οι αμαρτωλοί μαζί, και δεν θα υπάρχει εκείνος που θα τους σβήσει. Δύο φορές ήδη ενώθηκαν μεταξύ τους από την προφητεία οι άνομοι και οι αμαρτωλοί· πιο πάνω αφενός λέγοντας: Και θα συντριβούν οι άνομοι και οι αμαρτωλοί· και εδώ αφετέρου: Και θα κατακαούν. — Ας μην εξαπατά κανείς τον εαυτό του με αμαθή λόγια, λέγοντας ότι: «αν και είμαι αμαρτωλός, ωστόσο είμαι Χριστιανός. Δεν θα πέσω λοιπόν στη γέεννα, όπου βρίσκονται οι ειδωλολάτρες· θα με βοηθήσει το ίδιο το όνομα του Χριστιανού, έστω κι αν παρέβην τις Εντολές Του». Διότι, άκουσε ότι: Θα κατακαούν οι άνομοι και οι αμαρτωλοί μαζί. Και για τους δύο συντρέχουν οι αιτίες της καύσεως.

Και αυτό τους το είχε προαναγγείλει ο Σωτήρας: «Όταν δείτε την Ιερουσαλήμ να περικυκλώνεται από στρατόπεδα, τότε θα πείτε στα όρη: Σκεπάστε μας· και στους λόφους: Πέστε πάνω μας.» Είναι φοβερό, λοιπόν, το να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού· όχι διότι είναι σκληρός και αμείλικτος, αφού μάλλον είναι χρηστός και αγαθός, αλλά διότι λυπείται όταν καταφρονείται, και μάλιστα όταν εμείς οι ίδιοι στερούμε από τους εαυτούς μας τα δικά Του χαρίσματα, αν και είναι δυνατόν να τα λάβουμε πλουσίως και να τα απολαύσουμε, εφόσον επιλέξουμε να υποταχθούμε στους νόμους Του. Αποτινάσσοντας δε τους πονηρούς και ανόσιους διδασκάλους της παρούσας ζωής, οι οποίοι σπεύδουν να καταλύσουν την ορθότητα της πίστεως με τα λόγια τους, και οι οποίοι, εκχέοντας τον ιό της δικής τους κακοτροπίας στις ψυχές των πιο ακέραιων ανθρώπων, τις παρεκτρέπουν ώστε να επιλέξουν αναπόφευκτα τα πονηρά. <«Και θα επιφέρω το χέρι μου πάνω σου, και θα σε καθαρίσω με φωτιά, τους δε απειθούντες θα τους καταστρέψω, και θα ταπεινώσω όλους τους υπερήφανους· και θα εγκαταστήσω τους κριτές σου, όπως παλαιότερα, και τους συμβούλους σου όπως εξ αρχής. Και μετά από αυτά θα ονομαστείς πόλη δικαιοσύνης, πιστή μητρόπολη Σιών. Διότι με δίκαιη κρίση θα σωθεί η αιχμαλωσία της, και με ελεημοσύνη. Και θα συντριβούν μαζί οι άνομοι και οι αμαρτωλοί, και όσοι εγκαταλείπουν τον Κύριο θα εξολοθρευτούν.»> Επιφέρει το χέρι Του ο Θεός, ως χτύπημα· διότι τέτοια περίπου είναι πάντοτε η στάση εκείνων που χτυπούν.

Το ότι, όπως ανέφερα, η πύρωση από τον Θεό, δηλαδή η δοκιμασία, δεν έγινε χωρίς διάκριση, αλλά με φροντίδα και με λόγο που συνοδεύεται από δικαιοσύνη, το καθιστά φανερό το γένος που ευδοκίμησε διαμέσου της πίστεως· προσθέτει μάλιστα λέγοντας: «Διότι με δίκαιη κρίση θα σωθεί η αιχμαλωσία της και με ελεημοσύνη, και θα συντριβούν οι άνομοι και οι αμαρτωλοί μαζί, και αυτοί που εγκατέλειψαν τον Κύριο θα εξολοθρευθούν». Αφού λοιπόν έχουν ήδη διαχωριστεί τα γένη, και εκείνο μεν που πίστεψε ευδοκιμεί, όπως είπα, το άλλο δε έχει σε μεγάλο βαθμό προσκρούσει, σώθηκε βέβαια το εκλεκτό μέρος, ενώ εξολοθρεύτηκε καθετί ανάμεσά τους που ήταν βδελυρό και απεχθές, και σύντροφος της απονοίας, και που έζησε με ανόσιο τρόπο, και δεν νοιάστηκε για τον Χριστό, ο οποίος γνωρίζει να σώζει, και να συγχωρεί τα εγκλήματα και να δικαιώνει με τη χάρη Του. <Διότι θα καταισχυνθούν για τα είδωλά τους, τα οποία οι ίδιοι θέλησαν, και ντράπηκαν για τους κήπους τους, τους οποίους επιθύμησαν. Διότι θα γίνουν σαν την τερέβινθο που έχει αποβάλει τα φύλλα της, και σαν παράδεισος που δεν έχει νερό.> Ανέφερα ότι σε αυτά ο λόγος του προφήτη παρουσιάζει διπλή την αφορμή για την αποβολή των Ιουδαίων.

Και θα συντριβούν οι άνομοι και οι αμαρτωλοί μαζί. Τρίτο είδος ευεργεσίας είναι και τούτο, το να μην υπάρχει κανένας που να παρασύρει και να ελκύει προς την απάτη, αλλά να απομακρύνονται οι δάσκαλοι της πονηρίας. Και όσοι εγκαταλείπουν τον Κύριο θα αφανιστούν. Οι δε ασεβείς, αναφέρει, θα απολεστούν.