Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 10:13

ΣΤΗ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ, {και στα υπολειπόμενα της προλεχθείσας ομιλίας περί ευχαριστίας.} Το θέμα της εκκλησιαστικής μας συνάξεως είναι το κήρυγμα που γίνεται προς τιμήν της μακαρίας μάρτυρος. Διότι σας προαναγγείλαμε αυτή την ημέρα ως ημέρα που φέρει την ανάμνηση της μεγάλης αθλήσεως, την οποία με γυναικείο σώμα διεξήγαγε η μακαριωτάτη μεταξύ των γυναικών Ιουλίττα με τρόπο ανδρειότατο, προκαλώντας τεράστια έκπληξη στους τότε παρόντες στο θέαμα, αλλά και σε όσους μεταγενέστερα την άκουσαν από τις διηγήσεις των αυτοπτών μαρτύρων· αν βέβαια είναι πρέπον να ονομάζουμε γυναίκα αυτήν που με το μεγαλείο της ψυχής της απέκρυψε την ασθένεια της γυναικείας φύσεως. Από αυτήν νομίζω ότι πλήχθηκε καίρια ο κοινός μας αντίπαλος, μην αντέχοντας την ήττα από γυναίκες. Αυτός, που υπερηφανευόταν για τα μεγάλα εκείνα κατορθώματα, ότι δηλαδή θα συνταράξει ολόκληρη την οικουμένη, και ότι θα την καταλάβει σαν φωλιά πουλιών, και θα την αρπάξει σαν εγκαταλελειμμένα αυγά, και ότι θα ερημώσει πόλεις, φάνηκε να νικιέται από τη γυναικεία αρετή. Την οποία, όταν επιχείρησε στον καιρό του πειρασμού να δοκιμάσει, θεωρώντας ότι δεν θα μπορέσει λόγω της φυσικής της ασθένειας να διατηρήσει μέχρι τέλους την ευσέβειά της προς τον Θεό, διαπίστωσε στην πράξη ότι αναδείχθηκε πιο ανδρεία από τη φύση της, και τόσο πολύ περιγέλασε τις απειλές του, όσο ακριβώς εκείνος προσδοκούσε ότι αυτή θα πτοηθεί μπροστά στα μαρτύρια.

Διότι το γεγονός ότι η Γραφή πολλές φορές εκλαμβάνει τον Ασσύριο ως τον αντίδικο, δηλώνεται στα εξής από τον ίδιο αυτόν Προφήτη: «Διότι θα συμβεί (λέγει), όταν ο Κύριος ολοκληρώσει όλα όσα επιτελεί στο όρος Σιών και στην Ιερουσαλήμ, θα επιφέρει τιμωρία στον μεγάλο νου, στον άρχοντα των Ασσυρίων, και στο ύψος της δόξας των οφθαλμών του. Διότι αυτός είπε: Με την ισχύ μου θα ενεργήσω και με τη σοφία της συνέσεώς μου θα καταργήσω τα όρια των εθνών, και την ισχύ τους θα λαφυραγωγήσω και θα συνταράξω κατοικημένες πόλεις, και ολόκληρη την οικουμένη θα την καταλάβω με το χέρι μου σαν φωλιά, και θα την πάρω σαν εγκαταλελειμμένα αυγά· και δεν υπάρχει κανείς που θα μου ξεφύγει, ή που θα μου αντείπει».

Τώρα ερμηνεύει σαφώς για ποιον λόγο τον αποκάλεσε μεγάλο νου και γιατί στο ύψος της δόξας των οφθαλμών του απειλεί να επιφέρει τις τιμωρίες, εξαιτίας του κομπασμού των λόγων του, τον οποίο χρησιμοποιεί εναντίον των κατωτέρων, απειλώντας τους με κάθε είδους αφανισμό με απόλυτη σκληρότητα και υποστηρίζοντας ότι η δύναμή του είναι ακαταμάχητη και αήττητη. Διότι κομπορρημονούσε με αυτόν τον τρόπο, έχοντας την πεποίθηση ότι είναι απόλυτος κύριος όσων επιθυμεί και ότι θα εκπληρώσει οπωσδήποτε τις προθέσεις του. «Επειδή», λέγει, «διαθέτω μεγάλη δύναμη ιππικού και πεζικού και δεν υπάρχει κανείς που να μου αντιστέκεται, και επειδή κατέχω απρόσιτη σοφία στα στρατηγικά ζητήματα και αλάνθαστη σύνεση, για τον λόγο αυτό: “Θα αφαιρέσω τα όρια των εθνών και θα λεηλατήσω την ισχύ τους”». Διότι, έχοντας εξαναγκάσει όλα τα έθνη να υποκύψουν στη δική μου βασιλεία, καθιστώ για όλα ένα μόνο όριο: τη δική μου επικράτεια. Διότι τώρα το κάθε έθνος διαχωρίζεται από το άλλο με τα δικά του σύνορα· αφού λοιπόν αφαιρέσω τα όριά τους, θα τα εξαναγκάσω όλα να τεθούν υπό το ένα σκήπτρο της δικής μου βασιλείας.

«Και την ισχύ τους θα προνομεύσω». Προνομή ονομάζεται η διανομή στους νικητές όσων έχουν κυριευθεί κατά τον πόλεμο, όταν οι νικητές μοιράζουν μεταξύ τους είτε αιχμαλώτους, είτε κάποια από τα ζώα, είτε οποιαδήποτε άλλα αγαθά του βίου.

Και ο καθένας, αναλόγως της υπεροχής που διαθέτει, αξιούμενος του προνομίου εκ των λαφύρων, με αυτόν τον τρόπο μετέχει στα κέρδη του πολέμου. —Και τις πόλεις, λέγει, που είναι τώρα σταθερά θεμελιωμένες, θα τις σείσω και θα τις κλονίσω με τη δική μου δύναμη και ολόκληρη την οικουμένη θα την συλλάβω με το χέρι μου, σαν φωλιά. —Διότι, ποιος κόπος απαιτείται για να πιάσει κανείς με το χέρι άπτερους νεοσσούς που θερμαίνονται στη φωλιά από τα πτηνά που τους τρέφουν, εφόσον δεν δύνανται να χρησιμοποιήσουν ούτε τα φτερά ούτε τα πόδια τους για να διαφύγουν; —Έπειτα, επιτείνοντας την περιφρόνηση προς τους ανθρώπους και εξυψώνοντας τη δική του δύναμη, ούτε καν σαν φωλιά, λέγει, θα πάρω την οικουμένη, αλλά, λέγει, όπως τα εγκαταλελειμμένα ωά, έτσι θα την λάβω. —Και δεν υπάρχει κανείς που θα με διαφύγει ή που θα μου αντισταθεί.

Αυτή είναι η αντιμισθία της άλογης υπερηφάνειας. Επειδή, καυχώμενος για τον εαυτό σου, έλεγες ότι διαθέτεις μεγάλο νου και αγαλλιούσες με το ύψος της δόξας των οφθαλμών σου, ο Κύριος θα αποστείλει ατιμία στην τιμή σου, και πυρ στη δόξα σου. Διότι, επειδή απειλούσες να καταργήσεις τα όρια των εθνών και να σείσεις κατοικημένες πόλεις και να καταλάβεις ολόκληρη την οικουμένη σαν μια φωλιά και να τη μαζέψεις σαν εγκαταλελειμμένα αυγά, χωρίς να ξεφύγει κανείς ούτε να υπάρξει κάποιος που να φέρει αντίρρηση, γι' αυτό θα ανάψει πυρ καιόμενο και το φως του Ισραήλ θα μεταβληθεί σε πυρ. — Θα αντιστραφεί, λέει, η κατάσταση των πραγμάτων, και ο Ισραήλ θα βρεθεί, λέει, μέσα σε λαμπρότητα (αυτός που τώρα είναι ταπεινωμένος και έχει παραδοθεί σε εσένα προς τιμωρία εξαιτίας της αμαρτίας του).

«Διότι είπε: Με τη δύναμή μου θα ενεργήσω, και με τη σοφία της συνέσεώς μου, θα καταργήσω τα σύνορα των εθνών, και θα λεηλατήσω τη δύναμή τους· και θα συγκλονίσω κατοικημένες πόλεις, και με το χέρι μου θα καταλάβω ολόκληρη την οικουμένη σαν φωλιά πουλιών, και θα την πάρω όπως μαζεύει κανείς εγκαταλελειμμένα αυγά· και δεν υπάρχει κανείς που θα μου ξεφύγει, ή που θα μου φέρει αντίρρηση». Λέει, λοιπόν, ότι ο Ασσύριος, που έχει τόσο υπερφίαλα φρονήματα, δεν θα μείνει έξω από την κοινή μοίρα. Διότι ο Κύριος αντιτάσσεται στους υπερήφανους, σύμφωνα με τα γεγραμμένα, και από όσους νοσούν από την αλαζονεία απαιτεί πάντοτε να δώσουν λόγο για τα αδικήματά της, και τους καθιστά οικτρούς και καταβεβλημένους, για να μάθουν να μην υψώνουν ψηλά το κέρας τους, σύμφωνα με τα γεγραμμένα· αλλά μάλλον να αποκτούν επίγνωση της δικής τους φύσης και αδυναμίας. Διότι, όταν, λέει, συντελέσει ο Κύριος όλα όσα κάνει στο όρος Σιών και στην Ιερουσαλήμ, δηλαδή όταν φτάσει στο τέλος της η οργή Του εναντίον τους, τότε θα επιφέρει το χέρι Του, και την τιμωρητική ράβδο, στον υπερήφανο νου, στον άρχοντα των Ασσυρίων.

Τον ονόμασε δε μεγάλο νου, όχι θέτοντας το πράγμα αυτό προς έπαινό του, αλλά μάλλον κατακρίνοντάς τον, επειδή δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μόνο θεομίσητη αλαζονεία. Διότι δεν σκέφτηκε τίποτα το ανθρώπινο, αλλά όσα ίσως και υπερβαίνουν ολόκληρη τη δημιουργημένη φύση. Θα επιφέρει λοιπόν ποινή στο ύψος της δόξας των οφθαλμών του· και λέγοντας εδώ οφθαλμούς, εννοεί τις σκέψεις, δηλαδή τους διαλογισμούς. Διότι υψηλοί, όπως είπα, και υπεροπτικοί είναι αυτοί. Επειδή όμως είναι Θεός και βλέπει την καρδιά και τα νεφρά, και γνωρίζει τα κρυπτά, τα καθιστά και σε εμάς φανερά και λέει: Διότι είπε: «Με την ισχύ μου θα ενεργήσω, και με τη σοφία της συνέσεώς μου θα καταργήσω τα όρια των εθνών, και θα λεηλατήσω την ισχύ τους, και θα συγκλονίσω κατοικημένες πόλεις». Πρόσεξε λοιπόν πώς, σαν να μην είχε ανάγκη από την άνωθεν βοήθεια, αποδίδει αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις το ότι μπορεί να πράττει τα πάντα, όσα θα ήθελε· και νομίζει ότι είναι και τόσο σοφός και ικανός στρατηγός, ώστε μπορεί πολύ εύκολα να μεταθέτει υπέρ αυτού τα όρια των εθνών, να συντρίβει τη δύναμή τους, να τα καθιστά λεία του και να κατασείει πόλεις, όχι απροστάτευτες και έρημες, αλλά ακόμη κι αν έχουν πάρα πολλούς και αναρίθμητους κατοίκους. Και η αλαζονεία του δεν περιορίζεται μέχρι εδώ.

Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να επαινέσει το τσεκούρι, ότι τάχα έχει τη δύναμη να το κάνει αυτό, δίχως εκείνον που κόβει με αυτό; Και τι θα μπορούσε να πετύχει από μόνο του το πριόνι, αν κάποιος δεν το τραβούσε και δεν το έσπρωχνε πάλι; Το ίδιο δεν θα συμβεί και με οποιοδήποτε ραβδί ή ξύλο; Διότι το ραβδί θα κείτεται στη γη, και το ξύλο θα είναι πεταμένο, αλλά αν κάποιος το πάρει και το χτυπήσει πάνω σε κάποιους, τότε βεβαίως θα παραχθεί έργο μέσω αυτών. Γιατί λοιπόν, λέει, υπερηφανεύεσαι; Και γιατί ανασηκώνεις το φρύδι; Νομίζεις ότι με τη δική σου δύναμη κατόρθωσες ο ίδιος να κυριεύσεις τις πόλεις, έχοντας ληφθεί ως όργανο από το χέρι που τα πράττει αυτά, δηλαδή το θείο χέρι; Επομένως, δεν είναι δική σου η δόξα, αλλά μάλλον του Θεού, ο οποίος κατευθύνει τη δική σου σκληρότητα, σαν κάποιο τσεκούρι ή ραβδί ή ξύλο, εναντίον εκείνων που έχουν αμαρτήσει απέναντί του. Δεν θα είσαι λοιπόν έτσι, λέει, όπως νόμισες. Ούτε πρόκειται να παραμείνεις στην ίδια δόξα, αλλά ούτε και θα εντρυφήσεις σε τόσο πολυτελείς τιμές. Δεν θα ενεργήσεις με τη δύναμή σου, ούτε με τη σοφία της συνέσεώς σου θα καταργήσεις τα όρια των εθνών. Δεν θα καταλάβεις την οικουμένη σαν εγκαταλελειμμένα αυγά. Αλλά θα στείλει ο Κύριος Σαβαώθ ατιμία στην τιμή σου, και στη δόξα σου θα ανάψει φλεγόμενο πυρ.

Και καθόρισε τα όσα αναφέρονται στις προφητείες και τα όσα είναι γραμμένα στις ιερές γραφές σχετικά με αυτά που συνέβησαν στους τόπους, λέγοντας ότι τότε 〈θα επιφέρει τιμωρία στον μεγάλο νου〉, ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο: 〈θα επισκεφθώ〉, λέει, 〈τον καρπό της ευφροσύνης της καρδιάς του βασιλιά των Ασσυρίων και το καύχημα της υπεροψίας των οφθαλμών του〉. ⌜Διότι και αυτός, μη δίνοντας δόξα στον Θεό και μη αναλογιζόμενος ότι ο Θεός των όλων ήταν αυτός που του παρέδωσε και τον Ισραήλ και τον Ιούδα και όλους όσοι ήταν άξιοι τιμωρίας, υπερηφανεύτηκε στις σκέψεις του και είπε στον εαυτό του, σύμφωνα με τον Σύμμαχο: 〈Με τη δύναμη του χεριού μου ενήργησα,⌜ διότι είμαι συνετός, και μετακίνησα τα όρια των λαών, και προκάλεσα σύγχυση στους βασιλείς τους και καθαίρεσα ως 〈δυνατός〉 τους κατοίκους. Και βρήκε σαν φωλιά το χέρι μου όλη τη δύναμη των λαών, και όπως συγκεντρώνονται τα εγκαταλελειμμένα αυγά, έτσι εγώ συγκέντρωσα όλη τη γη〉. ⌜Προς αυτόν, λοιπόν, τον υπερήφανο λογισμό, είτε επρόκειτο για κάποια αντίπαλη δύναμη, όπως ‹ο άρχων της βασιλείας των Περσών και ο άρχων της βασιλείας των Μήδων και ο άρχων της βασιλείας των Ελλήνων›· διότι έτσι θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπήρξε και κάποιος άρχοντας της βασιλείας των Ασσυρίων που αλαζονεύτηκε και εκστόμισε αυτά τα λόγια.

Και έτσι μεν είχαν τα πράγματα· τα όσα όμως αφορούσαν την αντίπαλη και αποστατική δύναμη, είτε δαιμόνων είτε άλλων χειρότερων πνευμάτων, τα οποία διαφοροποιούνται στην κακία κατά το μάλλον και ήττον, καθώς και του άρχοντα όλων αυτών, κάποιου φοβερού μεγαλοδαίμονα —οι οποίοι πρώτοι, αφού κλονίστηκαν στην ευσέβειά τους προς το θείο, εξέπεσαν από την οικεία τους τάξη—, από φθόνο για τη σωτηρία των ανθρώπων κινούνταν προς την αντίθετη κατεύθυνση, επιβουλευόμενα με κάθε λογής μηχανεύματα κακίας όλα τα έθνη και τον ίδιο τον κλήρο του Κυρίου, από φθόνο για τα αγαθά. Αυτόν λοιπόν τον άθεο και ασεβή λογισμό του μεγαλοδαίμονα το προφητικό πνεύμα στο βιβλίο του Ησαΐα τον ελέγχει κάπως έτσι, λέγοντας: «Διότι είπε: με τη δύναμή μου θα ενεργήσω, και με τη σοφία της συνέσεώς μου θα καταργήσω τα όρια των εθνών, και θα λεηλατήσω τη δύναμή τους· και θα συγκλονίσω κατοικημένες πόλεις. Και θα καταλάβω ολόκληρη την οικουμένη με το χέρι μου σαν να ήταν φωλιά πουλιών, και θα την μαζέψω σαν εγκαταλελειμμένα αυγά· και δεν θα υπάρξει κανείς που θα μου ξεφύγει ή θα μου αντιμιλήσει». Αυτά είναι τα λόγια του θεομάχου, ο οποίος καυχιέται για τη δύναμη της κακίας του, και απειλεί να διαρπάξει και να ανατρέψει τα όρια των εθνών που παραδόθηκαν στους αγγέλους από τον Ύψιστο, και με θράσος διατείνεται ότι θα λεηλατήσει την οικουμένη, θα συνταράξει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και θα το μετακινήσει από την πρότερη ευταξία του.

Ας ακούσουμε, λοιπόν, από τη φωνή του προφήτη ποια ήταν εκείνα που αυτή η καρδιά της γης μηχανεύτηκε εναντίον των πάντων, όταν άνοιξε το στόμα της εναντίον της σάρκας του Κυρίου. Τι του λέει ο Ησαΐας, ελέγχοντας τους συλλογισμούς του; «Εσύ είπες στην καρδιά σου: Στον ουρανό θα αναβώ, πάνω από τα άστρα του ουρανού θα στήσω τον θρόνο μου, θα καθίσω σε όρος υψηλό, θα αναβώ πάνω από τα νέφη και θα γίνω όμοιος με τον Ύψιστο». Αυτά μηχανεύτηκε μέσα της η πονηρή καρδιά. Και ακόμη πριν από αυτά, ο μέγας στην κακία νους, ο πονηρός Ασσύριος, τι λογιζόταν μέσα του ας ακούσουμε πάλι από τη φωνή του Ησαΐα, εκείνα που είπε: «Με την ισχύ του χεριού μου θα ενεργήσω και με τη σοφία της συνέσεώς μου θα καταργήσω τα όρια των εθνών και την ισχύ τους θα λεηλατήσω και θα συνταράξω κατοικημένες πόλεις και θα καταλάβω ολόκληρη την οικουμένη σαν φωλιά πουλιών και σαν εγκαταλελειμμένα αυγά θα την μαζέψω και δεν υπάρχει κανείς που θα με αποφύγει ή θα μου αντιμιλήσει». Με αυτήν την ελπίδα δέχεται μέσα του Εκείνον που από φιλανθρωπία κατήλθε σε αυτούς που βρίσκονταν κάτω. Τι όμως του συνέβη αντί αυτών που ήλπιζε, το διηγείται με σαφήνεια η προφητεία, αναφερόμενη στο πάθημα που τον βρήκε, λέγοντας: «Πώς εξέπεσε από τον ουρανό ο εωσφόρος; Πώς συνετρίβη στη γη αυτός, κάτω από τον οποίο στρώθηκε η σήψη, και του οποίου ένδυμα γίνεται το περιτύλιγμα των σκουληκιών;» Και όσα άλλα εξιστορεί για τον αφανισμό του, τα οποία μπορεί όποιος επιθυμεί να τα μάθει με ακρίβεια από τα ίδια τα γεγραμμένα.

Πώς εκείνος, για τον οποίο λέγονται τόσο μεγάλα πράγματα, ο ανθρωποκτόνος, ο δυνατός στην κακία, του οποίου η γλώσσα είναι σαν ακονισμένο ξυράφι, για τον οποίο λέει ο προφήτης ότι «τα βέλη του δυνατού είναι ακονισμένα μαζί με τα ερημικά κάρβουνα», και «ενεδρεύει σαν λιοντάρι στη φωλιά του», ο μέγας δράκοντας, ο αποστάτης, ο άδης που ανοίγει διάπλατα το στόμα του, ο κοσμοκράτορας της εξουσίας του σκότους, αυτός που έχει το κράτος του θανάτου, και όσα εκ μέρους του διηγείται η προφητεία, αυτός που αφαιρεί τα όρια των εθνών τα οποία έστησε (δηλαδή ο Ύψιστος) σύμφωνα με τον αριθμό των αγγέλων του, αυτός που καταλαμβάνει την οικουμένη σαν φωλιά και την αρπάζει σαν εγκαταλελειμμένα αυγά, αυτός που λέει ότι θα τοποθετήσει τον θρόνο του πάνω από τα σύννεφα και θα γίνει όμοιος με τον Ύψιστο, και όσα φοβερά και φρικτά αναπτύσσει για αυτόν ο λόγος στο βιβλίο του Ιώβ, του οποίου τα πλευρά είναι χάλκινα, η ράχη του από χυτό σίδηρο και τα σπλάχνα του σμυρίτης λίθος, και όλα τα παρόμοια, με τα οποία ο λόγος περιγράφει εκείνη τη φοβερή φύση, αυτός λοιπόν, ο τόσο σπουδαίος και τέτοιας λογής, ο στρατηγός των δαιμονικών λεγεώνων, πώς ονομάζεται από την αληθινή και μόνη Δύναμη; Μικρό αλωπέκιο. Και όλοι όσοι τον περιστοιχίζουν, η υποταγμένη σε αυτόν στρατιά, όλοι εξίσου εξευτελισμένοι κατονομάζονται από Εκείνον που παροτρύνει τους θηρευτές προς την άγρα τους.

Αλίμονο στους Ασσυρίους, που αποτελούν τη ράβδο του θυμού μου και την οργή στα χέρια τους. Θα αποστείλω την οργή μου εναντίον ενός άνομου έθνους, και θα διατάξω εναντίον του λαού μου να πάρουν λάφυρα και λεία, να καταπατήσουν τις πόλεις και να τις κάνουν σκόνη. Όμως αυτός δεν το σκέφτηκε κατ' αυτόν τον τρόπο και η ψυχή του δεν το θεώρησε έτσι, αλλά ο νους του θα παρεκκλίνει με σκοπό να εξολοθρεύσει όχι λίγα έθνη. Και αν του πουν, «Δεν είσαι εσύ ο μόνος άρχοντας», εκείνος θα πει, «Δεν κυρίευσα τη χώρα πάνω από τη Βαβυλώνα και τη Χαλάνη, όπου οικοδομήθηκε ο πύργος, και δεν έλαβα την Αραβία, τη Δαμασκό και τη Σαμάρεια; Όπως τις κατέλαβα με τα χέρια μου, θα καταλάβω και όλες τις χώρες... Διότι όπως έπραξα στη Σαμάρεια και στα χειροποίητα είδωλά της, έτσι θα πράξω και στην Ιερουσαλήμ και στα είδωλά της». Και θα συμβεί, όταν ο Κύριος ολοκληρώσει όλα όσα κάνει στο όρος Σιών και στην Ιερουσαλήμ, θα επιφέρει την τιμωρία στον υπερήφανο νου του άρχοντα των Ασσυρίων και στην αλαζονεία των οφθαλμών του. Διότι είπε: «Με τη δύναμή μου θα ενεργήσω και με τη σοφία της συνέσεώς μου θα καταργήσω τα όρια των εθνών και θα λεηλατήσω τη δύναμή τους· θα σείσω κατοικημένες πόλεις και θα κυριεύσω με το χέρι μου ολόκληρη την οικουμένη σαν να ήταν φωλιά πουλιών, και θα την μαζέψω σαν εγκαταλελειμμένα αυγά»... Μήπως θα καυχηθεί το τσεκούρι χωρίς εκείνον που κόβει με αυτό; Ή θα υπερηφανευτεί το πριόνι χωρίς εκείνον που το κινεί; Παρομοίως αν κάποιος σηκώσει ράβδο ή ξύλο, δεν συμβαίνει έτσι;

Διότι έπρεπε αυτός που μεγαλορρημονούσε να χλευασθεί ως ανόητος, λέγοντας: «Με τη δύναμή μου θα ενεργήσω, και με τη σύνεση των χεριών μου θα αφαιρέσω τα όρια των εθνών· και ολόκληρη την οικουμένη θα την καταλάβω σαν φωλιά, και σαν εγκαταλειμμένα αυγά θα την αρπάξω, και δεν θα υπάρξει κανείς που να μου αντισταθεί». Έπρεπε λοιπόν να εμπαιχθεί αυτός, καθώς και οι δαίμονες, για να αποδείξει ότι εκείνοι που καυχώνται για τέτοια πράγματα είναι πιο ανόητοι και από τα παιδιά.