Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 10:29

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ παρελεύσεται εἰς Μαγγεδὼ καὶ εἰς Μαχμὰς θήσει τὰ σκεύη αὐτοῦ· καὶ παρελεύσεται φάραγγα καὶ ἥξει εἰς ᾿Αγγαί, φόβος λήψεται Ραμᾶ πόλιν Σαούλ· φεύξεται

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Φόβος λήψεται Ῥάμα πόλιν Σαούλ. Φεύξεται ἡ θυγάτηρ Γαλλὶμ, ἐπακούσεται ἐν Ἀναθώθ· ἐξέστη Μαδεβηνᾶ, καὶ οἱ κατοικοῦντες Γιββεΐρ.> Ἔχει δέ τι τοιοῦτον ἡ τῶν Ἑβραίων παράδοσις. Φασὶ γὰρ ὅτι [δέκα] διασωθέντες μόνοι πρὸς αὐτὸν ὑπενόστησαν ἐκ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ τὸ γεγονὸς ἀπηγγέλκασιν. Εἶτα σὺν ὀλίγοις κομιδῇ πρὸς τὴν ἐνεγκοῦσαν ἀνεκομίζετο, καὶ πάσας τεθορύβηκε τάς τε κώμας καὶ πόλεις, καὶ μόνην αὐτοῦ τὴν ὡς ἐν φυγῇ καὶ δειλίᾳ πάροδον ἀφόρητον ἐποιήσαντο. Ἔνθα δ᾽ ἂν ἐπαμύνῃ Θεὸς καὶ σώζειν ἐθέλῃ, ἐκεῖ τὸ λυποῦν οὐδὲν, ἀλλὰ πᾶσα μὲν ἀτονήσει τῶν πολεμούντων ἡ χεὶρ, ἀπρακτήσει δὲ ἰσχὺς καὶ πολέμων ἐμπειρία, καὶ τέχνη τῶν τακτικῶν. <Παρακαλεῖτε σήμερον ἐν ὁδῷ τοῦ μεῖναι τῇ χειρί. Παρακαλεῖτε τὸ ὄρος τὴν θυγατέρα Σιὼν, καὶ οἱ βουνοὶ οἱ ἐν Ἱερουσαλήμ.> Συνθέντες τὴν λέξιν ἐποίσομεν ἀναγκαίως τὴν τοῦ νοήματος διασάφησιν. Ὦ τοίνυν βουνοὶ, φησὶ, τοῦτ᾽ ἔστιν, οἱ προὔχοντές τε καὶ ὑπερκείμενοι, καὶ τῶν ἄλλων οἱ ὑπερανεστηκότες ἐν τῇ Ἱερουσαλήμ. Σημαίνει δὲ διὰ τούτων ἢ προφήτας ἁγίους, ἢ καὶ αὐτὸν τὸν τῶν ἱερέων χορόν. Παρακαλεῖτε τὸ ὄρος, τοῦτ᾽ ἔστι, τὴν ἐμὴν θυγατέρα Σιών. Παρακαλεῖτε δὲ μονονουχὶ καὶ χειρὶ καταψῶντες, καὶ ἐπαφώμενοι κεφαλῆς, ὥστε ἐμμεῖναι ταύτῃ τῇ ὁδῷ. Ποίᾳ δὲ ταύτῃ;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Φόβος θα καταλάβει τη Ραμά, την πόλη του Σαούλ. Θα τραπεί σε φυγή η θυγατέρα της Γαλλίμ, θα ακουστεί στην Αναθώθ· τρόμαξε η Μαδεβηνά, και οι κάτοικοι της Γιββεΐρ.» Η παράδοση των Εβραίων αναφέρει κάτι τέτοιο. Διότι λένε ότι μόνο δέκα, οι οποίοι διασώθηκαν, επέστρεψαν σε αυτόν από τα Ιεροσόλυμα και ανήγγειλαν το γεγονός. Έπειτα, με ελάχιστους επέστρεφε στην πατρίδα του, και αναστάτωσε όλα τα χωριά και τις πόλεις, και μόνο το πέρασμά του, σε κατάσταση φυγής και δειλίας, το κατέστησαν ανυπόφορο. Εκεί όπου υπερασπίζεται ο Θεός και θέλει να σώσει, εκεί δεν υπάρχει τίποτα το οδυνηρό, αλλά θα παραλύσει κάθε χέρι αυτών που πολεμούν, και θα αχρηστευτεί η ισχύς και η πολεμική εμπειρία, και η τέχνη των τακτικών. «Παρακαλείτε σήμερα στον δρόμο για να σταθεί με το χέρι. Παρακαλείτε το όρος, τη θυγατέρα Σιών, και οι λόφοι που βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ.» Αφού συνθέσουμε το κείμενο, θα παραθέσουμε αναγκαστικά τη διασαφήνιση του νοήματος. Ω, λοιπόν, λόφοι, λέει, δηλαδή, εσείς που προέχετε και βρίσκεστε ψηλά, και όσοι υπερέχετε από τους άλλους στην Ιερουσαλήμ. Υποδηλώνει δε με αυτά είτε τους αγίους προφήτες, είτε και τον ίδιο τον χορό των ιερέων. Παρακαλείτε το όρος, δηλαδή, τη δική μου θυγατέρα Σιών. Να παρακαλείτε δε, σχεδόν χαϊδεύοντας με το χέρι, και αγγίζοντας το κεφάλι της, ώστε να παραμείνει σε αυτήν την οδό. Σε ποια όμως οδό;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Οὖ δὴ γεγονότος ἐναργοῦς, οἱ μὲν ἀπολεῖσθαι προσδοκῶντες ἐχόρευον, ἀνεκόμιζόν τε τῷ διασώσαντι Θεῷ τὰς χαριστηρίους ᾠδὰς λέγοντες τό· «Ἑσπέρας αὐλισθήσεται κλαυθμὸς, καὶ εἰς τὸ πρωῒ ἀγαλλίασις.» Καὶ πρός γε δὴ τούτοις· «Ἔστρεψας τὸν κοπετόν μου εἰς χαρὰν ἐμοὶ, διέῤῥηξας τὸν σάκκον μου, καὶ περιέζωσάς με εὐφροσύνην.» Ὁ δὲ θρασὺς, καὶ ὑπέροπτος, καὶ τὸ μέγα καὶ ἐξίτηλον ἐκεῖνο βοῶν, Τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρὶ, ὡς νοσσιὰν, καὶ ὡς καταλελειμμένα ὠὰ ἀρῶ, καὶ οὐκ ἔστιν, ὃς διαφεύξεταί με, ἢ ἀντείπῃ μοι, μάτην ἐφ᾽ ἑαυτῷ μέγα φρονήσας ἠλέγχετο. Διέδρα γὰρ μόλις, καὶ φυγὰς οἴκοι μεθίστατο τὴν Ἰουδαίαν ἀφείς. Τοιγάρτοι καὶ ἔφασκεν ὁ τῶν ὅλων Θεός· Μὴ φοβοῦ, ὁ λαός μου, οἱ κατοικοῦντες ἐν Σιὼν, ἀπὸ Ἀσσυρίων. Κατεγράφετο δὲ καὶ ὁ τῆς φυγῆς τρόπος, μονονουχὶ πόλεις τε καὶ κώμας κατασείοντος αὐτοῦ τῇ παρόδῳ. Καὶ πάλιν· Φόβος λήψεται Ῥαμὰ πόλιν Σαούλ. Διερμηνεύοντες δὲ τὰ τοιάδε, πεποιήμεθα τὴν ἀφήγησιν ἱστορικωτέραν μὲν, πλὴν οὐκ ἔξω τῆς ἀληθείας. Πᾶσα γάρ πως ἀνάγκη, τῇ τῶν προκειμένων ποιότητι καὶ δυνάμει κατάλληλον τὸν τῆς ἑρμηνείας ἐφαρμόζεσθαι λόγον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αφού λοιπόν αυτό έγινε ολοφάνερο, εκείνοι που περίμεναν ότι θα καταστραφούν χόρευαν από χαρά, και ανέπεμπαν στον Θεό που τους διέσωσε ευχαριστήριες ωδές, λέγοντας το εξής: «Το εσπέρας θα παραμείνει κλαυθμός, και το πρωί αγαλλίαση.» Και επιπλέον αυτών: «Μετέτρεψες τον θρήνο μου σε χαρά για εμένα, έσκισες τον σάκο μου και με έζωσες με ευφροσύνη.» Ο δε θρασύς και υπερόπτης, που φώναζε εκείνο το μεγάλο και αλαζονικό, «Ολόκληρη την οικουμένη θα καταλάβω με το χέρι μου, σαν φωλιά, και σαν εγκαταλελειμμένα αυγά θα την μαζέψω, και δεν υπάρχει κανείς που θα μου ξεφύγει ή θα μου αντιμιλήσει», ελέγχθηκε ότι μάταια υπερηφανεύτηκε για τον εαυτό του. Διότι μόλις και μετά βίας διέφυγε, και ως φυγάς επέστρεψε στην πατρίδα του εγκαταλείποντας την Ιουδαία. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο έλεγε και ο Θεός των όλων: «Μη φοβάσαι, λαέ μου, εσείς που κατοικείτε στη Σιών, τους Ασσυρίους». Καταγράφηκε δε και ο τρόπος της φυγής του, καθώς σχεδόν συγκλόνιζε πόλεις και χωριά στο πέρασμά του. Και πάλι: «Φόβος θα καταλάβει τη Ραμά, την πόλη του Σαούλ». Ερμηνεύοντας δε αυτά, κάναμε την αφήγηση περισσότερο ιστορική, πλην όμως όχι έξω από την αλήθεια. Διότι είναι απολύτως αναγκαίο ο λόγος της ερμηνείας να προσαρμόζεται κατάλληλα προς την ποιότητα και τη δύναμη των προκειμένων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες