Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 14:5

Εξαιτίας Σου και της θείας Σου ανδραγαθίας, όλοι τον καταπατούν και όλοι τον περιπαίζουν. Διότι, αφού Εσύ πρώτος τον ενέπαιξες, έγινε πλέον η αρχή του πλάσματος του Κυρίου, το οποίο έχει δημιουργηθεί για να εμπαίζεται. Και αφού Εσύ τον κατέβαλες, προκάλεσε σε όλους μεγάλη έκπληξη, ώστε να λένε: «Πώς εξέπεσε από τον ουρανό ο Εωσφόρος, αυτός που ανέτειλε το πρωί;» Και αφού Εσύ έλαβες από αυτόν το εναντίον μας χειρόγραφο και το προσήλωσες στον σταυρό, όλοι τον χλευάζουν λέγοντας: «Πώς έπαυσε ο απαιτητής; Και πώς έπαυσε ο καταπιεστής; Συνέτριψε ο Θεός τον ζυγό των αμαρτωλών. Διότι στο εξής από κάτω του στρώνεται σήψη, και το σκέπασμά του γίνεται σκουλήκια», και όλοι πλέον δεν φοβούνται τον δράκοντα, αλλά προσκυνούν Εσένα και δι' Εσού τον Πατέρα.

«Διότι θα πεις», λέγει, «Πώς αναπαύθηκε ο απαιτητής;» Χρησιμοποιεί το «αναπαύθηκε» με εύφημο τρόπο αντί του «έχει καταστραφεί και έχει φτάσει στο τέλος του». Απαιτητή δε και καταπιεστή ονομάζει τον Βαβυλώνιο, ο οποίος από υπερβολικά μεγάλη αλαζονεία, δεν επέβαλλε τον ζυγό της δικής του πλεονεξίας μόνο στους γείτονές του, αλλά στέλνοντας φοροεισπράκτορες σε πολύ μακρινές πόλεις και χώρες, απαιτούσε δασμούς και φόρους. Θαυμάζουν, λοιπόν, πώς ένας τέτοιος εξουσιαστής σταμάτησε, και πώς το χέρι που άρπαζε τα πάντα έπαψε. Και αποδεικνύοντας ότι δεν αγνοούν τις αιτίες της πτώσης του, λέγουν: «Συνέτριψε ο Θεός τον ζυγό των αμαρτωλών, τον ζυγό των αρχόντων». Ακούς πώς τους ονομάζει άρχοντες, αποδίδοντάς τους το αγέρωχο φρόνημα; Διότι επιτίθονταν, όπως είπα, σε όλους σχεδόν τους ανθρώπους σε όλη τη γη, υποτάσσοντάς τους στους δικούς τους ζυγούς. Και ο σκοπός τους ήταν ενίοτε να εξουσιάζουν τα πάντα. «Αλλά επάταξε», λέγει, «ο Θεός το αλαζονικό γένος», δηλαδή πάταξε το έθνος με πληγή ανίατη. Και εκείνος που είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και υπερηφανευόταν, αναπαύθηκε παρά τη θέλησή του, δηλαδή έφτασε στο τέλος που του ταίριαζε απόλυτα, υπομένοντας την ανίατη πληγή του θυμού, χωρίς καμία απολύτως επιείκεια. Αλλά αυτά ακριβώς θα ταίριαζε να τα λέμε και εμείς οι ίδιοι, και να αλαλάζουμε νικητήρια εναντίον του Σατανά, ο οποίος απαιτεί και καταπιέζει, και μάλιστα πολύ σκληρά.

Αλλά ο Σωτήρας συνέτριψε τον ζυγό των αμαρτωλών, αποβάλλοντας μεν εκείνον, και υποβάλλοντάς μας μάλλον στον δικό του ζυγό, και πλήττοντας ένα έθνος με αθεράπευτη πληγή. Ποιο έθνος όμως, παρά οπωσδήποτε αυτό των δαιμόνων, τους οποίους και διέταξε να απέλθουν στην άβυσσο; Και μάλιστα τους επέφερε βαρύτατες τιμωρίες· γι' αυτό άλλωστε κραύγασαν λέγοντας: «Έα, τι σχέση υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και σε σένα, Ιησού Ναζαρηνέ; Ήρθες εδώ πριν από την ώρα μας για να μας καταστρέψεις;». <Όλη η γη βοά με ευφροσύνη, και τα ξύλα του Λιβάνου ευφράνθηκαν για σένα, καθώς και η κέδρος του Λιβάνου, λέγοντας: από τότε που εσύ κοιμήθηκες, δεν ανέβηκε πλέον αυτός που μας κόβει.> Και αυτό αποτελεί μέρος του θρήνου· και όσον αφορά μεν την ιστορική αφήγηση, υπήρξε ευφροσύνη σε όλη τη γη, επειδή πορθήθηκε η χώρα των Ασσυρίων και επειδή εξέλιπε ο καταπιεστής, ο οποίος απαιτούσε από όλους να υποτάσσονται σε αυτόν. Αυτούς ο προφητικός λόγος τους ονομάζει ξύλα του Λιβάνου· παρομοιάζοντας με κέδρους εκείνους που προφανώς κατείχαν τις αρχές και τις εξουσίες των εθνών.

Ήδη, λοιπόν, από αυτό το σημείο το προφητικό Πνεύμα παρέχει διδασκαλία σε εκείνους που πρόκειται να εντρυφήσουν στην προφητική γραφή στα μεταγενέστερα χρόνια, σχετικά με το πώς πρέπει να δοξάζουν και να ευλογούν τον Θεό για τις ευεργεσίες που τους έχει δωρίσει, και πώς πρέπει να θρηνούν τον βασιλιά της Βαβυλώνας. Γι' αυτό λέει: «Και θα πεις εκείνη την ημέρα: Πώς αναπαύθηκε ο απαιτητής;». Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι μέχρι αυτά τα σημεία προχώρησε ο δέκατος έκτος τόμος των εξηγητικών υπομνημάτων του Ωριγένη στον προφήτη. «Θα πεις» λοιπόν, «εκείνη την ημέρα», λέει, «Πώς αναπαύθηκε ο απαιτητής και αναπαύθηκε ο επισπουδαστής;». Αντί αυτού, ο Σύμμαχος μετέφρασε: «πώς... καταλύθηκε η φορολογία» και πρόσθεσε: «Συνέτριψε ο Κύριος τη ράβδο των ασεβών, τη ράβδο των εξουσιαστών», και πάλι, αντί του: «αναπαύθηκε με ασφάλεια όλη η γη», ο Σύμμαχος λέει: «αναπαύθηκε και βρήκε ευστάθεια όλη η γη».