Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 14:6

«Συνέτριψε ο Θεός τον ζυγό των αμαρτωλών, τον ζυγό των αρχόντων· πάταξε έθνος με θυμό, με πληγή ανίατη, χτυπώντας έθνος με πληγή θυμού, και δεν το λυπήθηκε, αναπαύθηκε έχοντας πεποίθηση». Λέει ότι οι συμφορές του πολέμου έφτασαν σε τέτοιο σημείο σκληρότητας για τους Βαβυλωνίους, καθώς και για τον ίδιο τον Ναβουχοδονόσορα, ώστε να προκαλούν τον οίκτο των εχθρών τους, και εκείνοι που ήταν φυσικό, έχοντας υποφέρει αφόρητα δεινά, σχεδόν να χορεύουν πάνω στον πεσμένο, αυτοί αντίθετα ένιωσαν πόνο πλέον, και από το πλήθος των όσων τους συνέβησαν έφτασαν να τους σπλαχνιστούν, ή μάλλον με άλλο τρόπο να θρηνήσουν εκείνους που έπεσαν, και όχι βέβαια πάντοτε από οίκτο, αλλά μάλλον χαιρέκακα, χλευάζοντας αυτούς που τους βρήκαν τα αναπάντεχα. Συνθέτει δε γι' αυτούς τον θρήνο και δίνει ένα άσμα που ταιριάζει σε όσα συνέβησαν.

«Διότι θα πεις», λέγει, «Πώς αναπαύθηκε ο απαιτητής;» Χρησιμοποιεί το «αναπαύθηκε» με εύφημο τρόπο αντί του «έχει καταστραφεί και έχει φτάσει στο τέλος του». Απαιτητή δε και καταπιεστή ονομάζει τον Βαβυλώνιο, ο οποίος από υπερβολικά μεγάλη αλαζονεία, δεν επέβαλλε τον ζυγό της δικής του πλεονεξίας μόνο στους γείτονές του, αλλά στέλνοντας φοροεισπράκτορες σε πολύ μακρινές πόλεις και χώρες, απαιτούσε δασμούς και φόρους. Θαυμάζουν, λοιπόν, πώς ένας τέτοιος εξουσιαστής σταμάτησε, και πώς το χέρι που άρπαζε τα πάντα έπαψε. Και αποδεικνύοντας ότι δεν αγνοούν τις αιτίες της πτώσης του, λέγουν: «Συνέτριψε ο Θεός τον ζυγό των αμαρτωλών, τον ζυγό των αρχόντων». Ακούς πώς τους ονομάζει άρχοντες, αποδίδοντάς τους το αγέρωχο φρόνημα; Διότι επιτίθονταν, όπως είπα, σε όλους σχεδόν τους ανθρώπους σε όλη τη γη, υποτάσσοντάς τους στους δικούς τους ζυγούς. Και ο σκοπός τους ήταν ενίοτε να εξουσιάζουν τα πάντα. «Αλλά επάταξε», λέγει, «ο Θεός το αλαζονικό γένος», δηλαδή πάταξε το έθνος με πληγή ανίατη. Και εκείνος που είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και υπερηφανευόταν, αναπαύθηκε παρά τη θέλησή του, δηλαδή έφτασε στο τέλος που του ταίριαζε απόλυτα, υπομένοντας την ανίατη πληγή του θυμού, χωρίς καμία απολύτως επιείκεια. Αλλά αυτά ακριβώς θα ταίριαζε να τα λέμε και εμείς οι ίδιοι, και να αλαλάζουμε νικητήρια εναντίον του Σατανά, ο οποίος απαιτεί και καταπιέζει, και μάλιστα πολύ σκληρά.

Αλλά ο Σωτήρας συνέτριψε τον ζυγό των αμαρτωλών, αποβάλλοντας μεν εκείνον, και υποβάλλοντάς μας μάλλον στον δικό του ζυγό, και πλήττοντας ένα έθνος με αθεράπευτη πληγή. Ποιο έθνος όμως, παρά οπωσδήποτε αυτό των δαιμόνων, τους οποίους και διέταξε να απέλθουν στην άβυσσο; Και μάλιστα τους επέφερε βαρύτατες τιμωρίες· γι' αυτό άλλωστε κραύγασαν λέγοντας: «Έα, τι σχέση υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και σε σένα, Ιησού Ναζαρηνέ; Ήρθες εδώ πριν από την ώρα μας για να μας καταστρέψεις;». <Όλη η γη βοά με ευφροσύνη, και τα ξύλα του Λιβάνου ευφράνθηκαν για σένα, καθώς και η κέδρος του Λιβάνου, λέγοντας: από τότε που εσύ κοιμήθηκες, δεν ανέβηκε πλέον αυτός που μας κόβει.> Και αυτό αποτελεί μέρος του θρήνου· και όσον αφορά μεν την ιστορική αφήγηση, υπήρξε ευφροσύνη σε όλη τη γη, επειδή πορθήθηκε η χώρα των Ασσυρίων και επειδή εξέλιπε ο καταπιεστής, ο οποίος απαιτούσε από όλους να υποτάσσονται σε αυτόν. Αυτούς ο προφητικός λόγος τους ονομάζει ξύλα του Λιβάνου· παρομοιάζοντας με κέδρους εκείνους που προφανώς κατείχαν τις αρχές και τις εξουσίες των εθνών.

Αλλά θα στείλει ο Κύριος Αδωναΐ στην τιμή σου ατιμία, και στη δόξα σου φωτιά που καίει θα αναφλεγεί· και το φως του Ισραήλ θα γίνει φωτιά, και θα τον αγιάσει μέσα σε φλόγα και θα καταφάει την ύλη σαν χορτάρι. Και πάλι σε άλλο σημείο λέει: «Πώς ησύχασε αυτός που απαιτούσε, και πώς ησύχασε ο καταπιεστής; Συνέτριψε ο Θεός τον ζυγό των αρχόντων· αφού χτύπησε το έθνος με θυμό, με πληγή ανίατη, χτυπώντας το έθνος με πληγή οργής, η οποία δεν το λυπήθηκε· αναπαύθηκε με πεποίθηση. Όλη η γη φωνάζει με ευφροσύνη· τα δέντρα του Λιβάνου ευφράνθηκαν για σένα, καθώς και η κέδρος του Λιβάνου· από τότε που εσύ κοιμήθηκες, δεν ανέβηκε αυτός που μας κόβει. Ο Άδης κάτω πικράθηκε όταν σε συνάντησε, ξεσηκώθηκαν μαζί σου όλοι οι γίγαντες, εκείνοι που εξουσίασαν τη γη, εκείνοι που σηκώνουν από τους θρόνους τους όλους τους βασιλιάδες των εθνών. Όλοι θα αποκριθούν και θα σου πουν: Και εσύ αλώθηκες όπως και εμείς, και συγκαταλέχθηκες ανάμεσά μας. Κατέβηκε στον Άδη η δόξα σου, η πολλή ευφροσύνη σου· από κάτω σου θα στρώσουν σήψη, και το σκέπασμά σου θα είναι σκουλήκι. Πώς έπεσε από τον ουρανό ο εωσφόρος που ανέτελλε το πρωί; Συνετρίβη στη γη αυτός που έστελνε μηνύματα σε όλα τα έθνη. Εσύ όμως είπες στη διάνοιά σου: Θα ανεβώ στον ουρανό, πάνω από τα άστρα του ουρανού θα στήσω τον θρόνο μου, θα καθίσω σε όρος υψηλό, στα ψηλά βουνά προς τον βορρά, θα ανεβώ πάνω από τα σύννεφα, θα γίνω όμοιος με τον Ύψιστο.»