Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 15:5

Γι’ αυτό η οσφύς της Μωαβίτιδος βοά. Η λέξη «οσφύς» σε πολλά σημεία λαμβάνεται αντί των γεννητικών οργάνων. Διότι «βρισκόταν ακόμη στην οσφύ του πατέρα του» (δηλαδή ο Λευί του Αβραάμ), «όταν τον συνάντησε ο Μελχισεδέκ». Και το: «Ας είναι οι οσφύες σας περιεζωσμένες». Κατανοούμε, δηλαδή, ότι υπονοεί την περιστολή των επιθυμιών που υπηρετούν την αναπαραγωγή. Επομένως, το πένθος που επικρέμαται στη Μωαβίτιδα, το οποίο γίνεται αιτία σώφρονος βίου, βοά μαζί με την κραυγή της Εσεβών και της Ελεαλή και της Ιασσά. —Η ψυχή της (αναφέρει) θα γνωρίσει. Ήδη ο λόγος φανερώνει την προκοπή εκείνων που έχουν πράξει τα προειρημένα με σκοπό τη μετάνοια, Και «η καρδιά της Μωαβίτιδος βοά μέσα της έως τη Σηγώρ».

Κραυγάζει, λοιπόν, η καρδιά της Μωαβίτιδος έως τη Σηγώρ, η οποία βρίσκεται ήδη στα όρια της Παλαιστίνης. Ο λόγος, επομένως, θέλοντας να καταδείξει την ισχυρή και έντονη μετάνοια ή τον βαρύ θρήνο που προέρχεται από την πληγή των κακών της πράξεων, μας φανερώνει την απόσταση μέχρι την οποία γίνεται ακουστή η κραυγή της Μωάβ. Η μετάνοια, εξάλλου, απαιτεί από κάποιον πρώτα να κραυγάσει μέσα του και να συντρίψει την καρδιά του· έπειτα, προκειμένου να γίνει αγαθό υπόδειγμα και για τους άλλους, να καταστήσει τον εαυτό του ευρέως ακουστό και να φανερώσει τον τρόπο της μετάνοιας.

Διότι η δαμάλα είναι τριετής, δηλαδή είναι τέλεια ως προς την ηλικία. Επειδή η τριετής δαμάλα έχει ήδη τη δύναμη και να γεννά και να υποβάλλει τον τράχηλό της στον ζυγό. Για να δείξει, λοιπόν, ότι αποτελεί ίδιον γνώρισμα εκείνων που μπορούν να επιστρέψουν (να μετανοήσουν), το να έχουν μεν τελειωθεί σύμφωνα με την ηλικία του ανθρώπου, να διαθέτουν δε τον λόγο ικανό να υποταχθεί στον ζυγό της αλήθειας, μίλησε για τριετή δαμάλα. Διότι από εκείνον που δεν έχει ακόμη φθάσει, λόγω ηλικίας, στην ανθρώπινη τελειότητα, ούτε έχει τον νου πλήρως διαμορφωμένο, αλλά είναι ατελής λόγω της μικρής του ηλικίας, δεν απαιτούνται τα έργα της μετάνοιας. Γι' αυτό και στη Γένεση, όταν ο Αβραάμ ζητούσε σημείο από τον Θεό και έλεγε: «Δέσποτα Κύριε, πώς θα γνωρίσω ότι θα κληρονομήσω τη γη;» —ο Θεός είπε: «Λάβε μου μια δαμάλα τριετή και έναν κριό τριετή», επιλέγοντας με τα τρία έτη το τέλειο των ζώων και το κατάλληλο προς αναπαραγωγή.

Το τρυγόνι όμως και το περιστέρι δεν τα περιόρισε χρονικά, διότι τα ζώα αυτά αρχίζουν αμέσως την αναπαραγωγή τους. Στην ανάβαση της Λουίθ, θα αναβαίνουν κλαίγοντας. Αρχή της ευφροσύνης είναι το να κλαίει κανείς ορθά, και αρχή ανάβασης και προκοπής προς τα άνω είναι η κατά Θεόν λύπη. Γι' αυτό και ο Απόστολος χαίρεται με εκείνους που λυπούνται, βλέποντας ότι οι λόγοι του τους οδηγούν σε συναίσθηση, και ότι κατεργάζονται σε αυτούς την κατά Θεόν λύπη, δηλαδή μετάνοια προς σωτηρία αμεταμέλητη. Διότι εκείνοι που κλαίνε για τα κακά τους έργα και τις κακές τους διανοήσεις, δεν θα κατέβουν πλέον, ούτε θα εισέλθουν στα κατώτατα της γης· αλλά θα αναβούν, χρησιμοποιώντας την κατά Θεόν λύπη σαν καθοδηγητή για την ανύψωσή τους προς τα άνω.

Αντηχεί δε σύντριψη και συγκλονισμός. Διότι ο λόγος που ελέγχει και επιτιμά συντρίβει το πονηρό φρόνημα και προκαλεί ένα είδος σάλου στους λογισμούς που έχουν κακώς εμφυτευθεί, με σκοπό οι μεν να εκριζωθούν, και στη θέση τους να εισαχθούν οι υγιείς λόγοι.

Λέει λοιπόν ότι αυτές είναι οι πιο μαχητικές πόλεις της Μωαβίτιδας. Αλλά, ακόμη κι αν έχουν έτσι τα πράγματα, λέει, θα υψώσουν τέτοιο θρήνο, ώστε να μην κλαίνε στα κρυφά, ούτε σε απόμερο μέρος, αλλά μάλλον να γίνει ακουστή η φωνή τους και να οδύρονται ολοφάνερα, αφού όσοι βρίσκονται σε αυτές θα έχουν εγκαταλείψει τη συνήθη τους ανδρεία, και θα έχουν συντριβεί τόσο πολύ, ώστε να στερούνται παντελώς κάθε δύναμη και θάρρος, καθώς και τις σκέψεις και τις επιχειρήσεις για άμυνα. <Η οσφύς της Μωαβίτιδας βοά· η ψυχή της θα το κατανοήσει, και η καρδιά της Μωαβίτιδας βοά μέσα της, έως τη Σηγώρ· διότι είναι δαμάλι τριών ετών.

Κατά δε την ανάβαση προς εσένα, θα ανέβουν κλαίγοντας στην οδό της Αρωνιείμ· κραυγάζει συντριβή και σεισμός. Πάντοτε επιτίθενται οι οξείες λύπες των ανίατων συμφορών, και οι εξαιρετικά σκληρές αθυμίες, και η έφοδος των φόβων, η οποία είναι ικανότατη να κατασυντρίψει ακόμη και την πιο τολμηρή καρδιά. Εξαιτίας αυτού, νομίζω, τα πρόσωπα κάποιων γίνονται σκυθρωπά, και αναδύονται στεναγμοί σαν από τα βάθη, που φανερώνουν τον αναβρασμό της εσωτερικής φλόγας. Η οσφύς λοιπόν της Μωαβίτιδος βοά· δηλαδή, βρίσκεται σε ωδίνες και έχει κρυμμένους τους πόνους της, τρομοκρατημένη προκαταβολικά βέβαια από τις φήμες, και αναλογιζόμενη τον πόλεμο που δεν έχει ακόμη φτάσει. Διότι αυτό το αντιλήφθηκε η ψυχή της.

Γι' αυτήν ακριβώς την αιτία θρηνεί και κραυγάζει σε αυτήν μέχρι τη Σηγώρ, δηλαδή σε ολόκληρη τη χώρα των Μωαβιτών, μέχρι και τα ίδια τα σύνορά της. Διότι λένε ότι η Σηγώρ βρίσκεται ακριβώς στα σύνορα των Μωαβιτών. Για ποιο λόγο λοιπόν θα της συμβεί να τα πάθει αυτά; Επειδή είναι δαμάλι τριών ετών. Το τρίτο έτος επαρκεί για τα άλογα ζώα ώστε να φτάσουν στην ακμή τους, και για να ενεργοποιηθεί η σφριγηλή δύναμή τους. Επομένως, και ο κατάλληλος καιρός για να δαμαστούν είναι εκείνος. Όσο λοιπόν το δαμάλι δεν έχει γνωρίσει ζυγό, είναι σφριγηλό και νέο, και βγάζει καινούργια κέρατα, σκιρτώντας με ορμή χοροπηδάει συχνά πάνω από τις αυλές και τα μαντριά· τέτοια περίπου έχει γίνει η χώρα των Μωαβιτών, καθώς επιτίθεται στους γείτονές της και καταπατά τους πιο αδύναμους. Λένε δε ότι αυτή η ονομαζόμενη Αρωνιείμ είναι υπερυψωμένη και αποτελεί ένα είδος λεωφόρου, και ότι ανεβάζει σε αυτήν όσους έρχονται από άλλες πόλεις ή χώρες. Πάνω λοιπόν στην ίδια την ανάβαση της Αρωνιείμ, λέει, θα ανεβαίνουν κλαίγοντας. Και η φωνή αυτών που κλαίνε είναι συντριβή και συγκλονισμός.

Αυτά βεβαίως εκπληρώθηκαν ιστορικά κατά την επίθεση των Ασσυρίων και των Βαβυλωνίων, καθώς και επί εκείνων που στους μετέπειτα χρόνους κυριάρχησαν στη χώρα των Αράβων, κατά τους οποίους ο Θεός απειλεί ότι 〈θα επιφέρει τους Άραβες〉 εναντίον τους, υπονοώντας ίσως τους γειτονικούς 〈Άραβες〉 ή και τους Σαρακηνούς που βρίσκονται στα ενδότερα αυτών, στους οποίους, όπως αναφέρει ο Λόγος, θα παραδώσει τον Μωάβ. Επομένως, δεν είναι αναγκαίο να εξετάζουμε διεξοδικά όσα συνέβησαν στις υπόλοιπες πόλεις που βρίσκονται γύρω από τη Μωαβίτιδα, ούτε να ερευνούμε περιττά τα χωριά και τις περιοχές που αναφέρονται στην προφητεία, εννοώ δηλαδή τη 〈Ναβαύ〉 ή την 〈Εσεβών〉 ή την 〈Ελεάλη〉 ή την 〈Ιασσά〉 ή τη 〈Δηβών〉 ή τη 〈Λουήθ ή την οδό των Αράβων〉, στην οποία βρίσκεται 〈το ύδωρ της Νενηρείμ〉, ή την 〈Αγαλλείμ ή το πηγάδι στην Ελήμ ή το ύδωρ της Δηβών〉 ή την 〈Αριήλ〉 και την 〈Αδαμά〉 ή τον τόπο που ονομάζεται 〈Αρνών〉. Διότι, εφόσον αυτοί οι τόποι και τα χωριά εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να είναι γνωστά γύρω από την περιοχή της νυν ονομαζόμενης Αρεοπόλεως, είναι περιττό να ερευνούμε τις απειλές που διατυπώθηκαν γι' αυτά, από τη στιγμή που έχουν ήδη εκπληρωθεί κατά γράμμα κατά τους χρόνους της πολιορκίας τους. Νομίζω δε ότι και η αλληγορική ερμηνεία επ' αυτών είναι βεβιασμένη, όπως ακριβώς και στην περίπτωση των Βαβυλωνίων προφήτευε ο Λόγος ότι θα εγερθούν οι ‹Μήδοι› εναντίον της Βαβυλώνας.

Αρωνιείμ (Ησ. 15, 5). Οδός. Ησαΐας. Α΄ Ορωναΐμ, 〈Σ΄〉 Αραννείμ. Στο όραμα «κατά της Μωαβίτιδος». 〈Αγαλλείμ (Ησ. 15, 8). Ο Ησαΐας στο όραμα «κατά της Μωαβίτιδος».〉 Και σήμερα υπάρχει η κώμη Αιγαλλείμ προς νότο της Αρεοπόλεως, σε απόσταση οκτώ μιλίων.