Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 15:7

Διότι το «Θα καταστραφεί η Μωαβίτις», και το «Μέσα στη νύχτα θα καταστραφεί», καθώς και όσα άλλα έχουν λεχθεί, έχουν την αναφορά τους στο εξής: ότι αυτά γίνονται προκειμένου αυτή να σωθεί. —«Διότι θα επιφέρω Άραβες στη φάραγγα». Επειδή οι μεν πρώτοι θα σωθούν μέσω του κλαυθμού, ενώ οι άλλοι, που έχουν αμετανόητη καρδιά, μέσω της πληγής που επιφέρεται από τους Άραβες. Ως «Άραβες» δε νοούνται οι Εσπέριοι. Ή ίσως εδώ ονομάζονται «Άραβες» οι δυνάμεις που προσομοιάζουν στο σκότος, μέσω των οποίων αποστέλλονται οι παιδευτικές πληγές σε όσους έχουν αμετανόητη καρδιά.

Διότι έχουν προαναγγείλει μεγαλοφώνως τα δεινά που πρόκειται να συμβούν εξαιτίας του πολέμου, ο οποίος σχεδόν τα συγκλονίζει όλα, πόλεις και οίκους, και συντρίβει όσους κατοικούν σε αυτά. <Το νερό της Νεβρείμ θα ερημωθεί, και το χορτάρι της θα εκλείψει· διότι χλωρό χορτάρι δεν θα υπάρχει, μήπως και έτσι πρόκειται να σωθεί;> Λένε ότι η Νεβρείμ είναι μια πόλη χτισμένη στις εσχατιές της χώρας, η οποία γειτονεύει με την Ερυθρά Θάλασσα, και είναι τόσο εύυδρη και διαθέτει τόσο καλά βοσκοτόπια, ώστε οι κάτοικοί της να μπορούν να συντηρούν μεγάλο αριθμό αλόγων· γι' αυτό τον λόγο, άλλωστε, είναι και εξαιρετικά μαχητικοί, και διαθέτουν ιππικό έμπειρο στον πόλεμο.

Αυτοί εξοπλίζονταν μαζί με τους Βαβυλωνίους και λεηλατούσαν τη χώρα των Μωαβιτών· διότι τους ακολουθούσαν και αυτοί, αν και ίσως ήταν συγγενείς κατά το γένος και γείτονες της χώρας των Μωαβιτών. Διότι και αυτοί ονομάζονταν Άραβες. Λέει, λοιπόν, ότι θα κυριευθεί η Νεβρείμ· «Διότι θα φέρω στην κοιλάδα Άραβες, και θα την κυριεύσουν».

Αυτά βεβαίως εκπληρώθηκαν ιστορικά κατά την επίθεση των Ασσυρίων και των Βαβυλωνίων, καθώς και επί εκείνων που στους μετέπειτα χρόνους κυριάρχησαν στη χώρα των Αράβων, κατά τους οποίους ο Θεός απειλεί ότι 〈θα επιφέρει τους Άραβες〉 εναντίον τους, υπονοώντας ίσως τους γειτονικούς 〈Άραβες〉 ή και τους Σαρακηνούς που βρίσκονται στα ενδότερα αυτών, στους οποίους, όπως αναφέρει ο Λόγος, θα παραδώσει τον Μωάβ. Επομένως, δεν είναι αναγκαίο να εξετάζουμε διεξοδικά όσα συνέβησαν στις υπόλοιπες πόλεις που βρίσκονται γύρω από τη Μωαβίτιδα, ούτε να ερευνούμε περιττά τα χωριά και τις περιοχές που αναφέρονται στην προφητεία, εννοώ δηλαδή τη 〈Ναβαύ〉 ή την 〈Εσεβών〉 ή την 〈Ελεάλη〉 ή την 〈Ιασσά〉 ή τη 〈Δηβών〉 ή τη 〈Λουήθ ή την οδό των Αράβων〉, στην οποία βρίσκεται 〈το ύδωρ της Νενηρείμ〉, ή την 〈Αγαλλείμ ή το πηγάδι στην Ελήμ ή το ύδωρ της Δηβών〉 ή την 〈Αριήλ〉 και την 〈Αδαμά〉 ή τον τόπο που ονομάζεται 〈Αρνών〉. Διότι, εφόσον αυτοί οι τόποι και τα χωριά εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να είναι γνωστά γύρω από την περιοχή της νυν ονομαζόμενης Αρεοπόλεως, είναι περιττό να ερευνούμε τις απειλές που διατυπώθηκαν γι' αυτά, από τη στιγμή που έχουν ήδη εκπληρωθεί κατά γράμμα κατά τους χρόνους της πολιορκίας τους. Νομίζω δε ότι και η αλληγορική ερμηνεία επ' αυτών είναι βεβιασμένη, όπως ακριβώς και στην περίπτωση των Βαβυλωνίων προφήτευε ο Λόγος ότι θα εγερθούν οι ‹Μήδοι› εναντίον της Βαβυλώνας.

Έτσι και τώρα, ο Θεός λέει στους Μωαβίτες ότι θα επιφέρει τους Άραβες, λέγοντας: «διότι θα φέρω επί της φάραγγας Άραβες», και πάλι: «το δε ύδωρ της Δηβών θα γεμίσει με αίμα· διότι θα φέρω επί της Δηβών Άραβες». Και λένε ότι η Αριήλ, μια πολύ μεγάλη κώμη, φαίνεται ακόμη και σήμερα στην περιοχή των Αρεοπολιτών, όπως ακριβώς και η Σιώρ και η Εσεβώρ και οι υπόλοιπες, εκτός εάν κάποια με το πέρασμα του μακρού χρόνου έχει γίνει εντελώς αφανής. Προς τι λοιπόν να περιεργαζόμαστε αυτά σε τέτοιο βαθμό, εφόσον οφείλουμε να ωφελούμαστε από την προφητεία, η οποία προαναγγέλλει την καταστροφή και την ερήμωση της ειδωλολατρίας τους, και τους προφητεύει τη γνώση του επί πάντων Θεού, με αποτέλεσμα να συγκροτηθούν εκκλησίες ανάμεσά τους, αφού εκδιωχθούν οι παλαιοί νομιζόμενοι θεοί τους, γεγονός από το οποίο τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο παράδοξο. Αυτά προφητεύει μέσω τούτων ο λόγος: «διότι θα καταστραφεί και η Δηβών· όπου βρίσκεται ο βωμός σας», και πάλι: «διότι απομακρύνθηκε η συμμαχία σου, και καταστράφηκε ο άρχων που καταπατά επί της γης»· διότι με αυτά υποδηλώνει τον πονηρό δαίμονα που παραμονεύει στο έθνος ή τον άρχοντα του έθνους, όπως ήταν ο άρχων του βασιλείου των Περσών και ο άρχων του βασιλείου των Ελλήνων και ο άρχων των Βαβυλωνίων.