Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 15:9

Πάλι, αποκαλεί το νερό διδασκαλία, το οποίο αναφέρει ότι είναι γεμάτο αίμα, επειδή όσοι καθοδηγούν εσφαλμένα καθίστανται ένοχοι για τον θάνατο των διδασκομένων. Επομένως, επίκαιρα σχετικά με τους ολέθριους λόγους που καταστρέφουν τις ψυχές, θα χρησιμοποιήσεις κάποτε το προφητικό ρητό που λέει: «Το δε νερό της Δεηβών θα γεμίσει από αίμα· διότι θα επιφέρω εναντίον της Δεηβών Άραβες, και θα εξολοθρεύσω το σπέρμα του Μωάβ, το οποίο δεν μεταβαίνει προς το καλύτερο, αλλά παρέμεινε ανάμεσα σε αυτούς που δεν εισέρχονται στην Εκκλησία του Κυρίου».

Εξαιτίας της θείας οργής, λοιπόν, λέγει, εξαιτίας της επιδρομής των εχθρών, θα μείνει έρημη και από νερά και από χλωρό χορτάρι. Όταν δε συμβεί αυτό, θα ατονήσει οπωσδήποτε η πολεμική εμπειρία των στρατηγών, αφού τα άλογά τους θα έχουν εξοντωθεί από πριν και θα έχουν χαθεί από την πείνα. Αλλά εάν συμβεί αυτό, λέγει, μήπως άραγε θα υπερηφανεύεται και υπό αυτές τις συνθήκες για τον εαυτό της; Μήπως, αφού συμβεί αυτό, πρόκειται να σωθεί και να ξεφύγει από τα χέρια των εχθρών; Αφού λοιπόν η δύναμή τους έχει καταστραφεί από πριν, ποια άραγε θα είναι πλέον η ελπίδα της σωτηρίας; «Διότι θα επιφέρω στη φάραγγα Άραβες και θα την κυριεύσουν. Η βοή έφτασε στα όρια της Μωαβίτιδος, της Αγαλλείμ, και ο θρήνος της έως το φρέαρ του Ελείμ. Και το νερό της Ρεμμώρ θα γεμίσει με αίμα· διότι θα επιφέρω στη Ρεμμώρ Άραβες. Και θα εξαλείψω το σπέρμα του Μωάβ και τον Αριήλ, και το υπόλοιπο της Αδαμά θα το αποστείλω σαν ερπετά πάνω στη γη». Τα νοτιότερα μέρη των Δαμασκηνών λέγεται ότι τα νέμονται τα αναρίθμητα γένη των λεγομένων Σαρακηνών, τα οποία εκτείνονται μέχρι και την ίδια τη χώρα των Περσών.

Ονομάζει δε, όπως είναι φυσικό, φάραγγα τη Νεβρίμ, επειδή βρίσκεται σε κοίλο τόπο. Και τούτο μολονότι οι άλλες πόλεις βρίσκονταν σε υψόμετρο και πάνω σε βουνά. Επειδή όμως δεν ήταν μόνο ένα μέρος της χώρας των Μωαβιτών που συντρίφθηκε από τον πόλεμο, αλλά ολόκληρη η χώρα συγκλονίστηκε βαθύτατα και σαλεύτηκε σαν τον μεθυσμένο, για τον λόγο αυτόν λέει ότι η βοή θα ενωθεί από τη μία άκρη έως την άλλη, η βοή προφανώς αυτών που οδύρονται και οι οποίοι συνηθίζουν να προετοιμάζουν τον θρήνο για όσους πρόκειται να πεθάνουν. Διότι λέει: Η βοή συνέδεσε τα σύνορα της Μωαβίτιδος, έως την Αγαλλείμ, και ο οδυρμός της έφτασε έως το φρέαρ του Ελείμ. Ονομάζει δε τις εξωτερικές πόλεις, εκείνες που βρίσκονται στα ίδια τα σύνορα, εννοώ δηλαδή την Αγαλλείμ και το φρέαρ του Ελείμ. Διαβεβαιώνοντας δε, όπως είπα, ότι ο θρήνος έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη χώρα τους, έπειτα λέει ότι: Το ύδωρ της Ρεμμών θα γεμίσει με αίμα.

Λέγεται μάλιστα ότι η Ρεμμών είναι περιοχή με άφθονα νερά. Αλλά θα γεμίσει, λέει, από αίμα, θέλοντας να πει περίπου το εξής, ότι το αίμα όσων θα πέσουν κατά τον καιρό του πολέμου θα ανταγωνιστεί την αφθονία των υδάτων· και οι ποταμοί θα φανούν βαμμένοι κόκκινοι, και θα διασκορπιστεί πάνω στη γη το νερό, χωρίς να είναι πλέον καθαρό, ούτε καν να έχει όψη νερού, αλλά έχοντας διαφορετικό χρώμα και όμοιο με αίμα.

Λέει δε ότι και αυτή θα κυριευθεί από τους Άραβες, ώστε όλο το σπέρμα του Μωάβ και ο Αριήλ να εξολοθρευθούν, δηλαδή να καταστραφούν και να αναλωθούν. Το υπόλοιπο όμως που έχει απομείνει θα το αποστείλω, λέει, σαν τα ερπετά πάνω στη γη. Διότι, όντας πάντα πικραμένοι, θα οδεύουν προς την αιχμαλωσία, σαν κάποια φίδια που έχουν μαγευτεί από τις επωδούς κάποιων, και σαν να έχουν ναρκωθεί, περιέρχονται σε μια ασυνήθιστη ημερότητα. Διότι το να λέει «Θα αποστείλω», σημαίνει την εκδίωξη. Επειδή είναι συνήθεια σε όσους κυριεύουν μια χώρα ή πόλη, μερικές φορές να μην τους εξολοθρεύουν όλους ολοσχερώς, αλλά, αφού αναλωθεί το πιο μαχητικό πλήθος, να κατατάσσουν τους εναπομείναντες στη θέση των αιχμαλώτων πολέμου. Εάν όμως πρέπει κανείς να εφαρμόσει κάποια αναγκαία ερμηνεία και σε αυτές τις ιστορίες, πρέπει να γνωρίζει ότι η ψυχή που είναι περιτειχισμένη με τον θείο φόβο είναι και ισχυρή και δυσάλωτη, και υπερισχύει της δύναμης εκείνων που την πολεμούν. Διότι νικά τις αρχές και τις εξουσίες και τους κοσμοκράτορες αυτού του σκότους, τα πνευματικά της πονηρίας στα επουράνια. Εάν όμως εκτραπεί προς εκείνα που δεν πρέπει, και βγει έξω από την ευθεία οδό, και, παραβλέποντας το θέλημα του Θεού, καταπέσει στα πάθη αυτού του κόσμου και αποτινάξει τον ζυγό της υπακοής, τότε απογυμνώνεται από κάθε βοήθεια, παρουσιάζεται σαν ατείχιστη, καθίσταται ευάλωτη απέναντι στους πολεμίους της, και διευκολύνονται οι επιθέσεις των παθών εναντίον της, ώστε με κανέναν τρόπο να μην μπορέσει να διαφύγει.

Αυτά βεβαίως εκπληρώθηκαν ιστορικά κατά την επίθεση των Ασσυρίων και των Βαβυλωνίων, καθώς και επί εκείνων που στους μετέπειτα χρόνους κυριάρχησαν στη χώρα των Αράβων, κατά τους οποίους ο Θεός απειλεί ότι 〈θα επιφέρει τους Άραβες〉 εναντίον τους, υπονοώντας ίσως τους γειτονικούς 〈Άραβες〉 ή και τους Σαρακηνούς που βρίσκονται στα ενδότερα αυτών, στους οποίους, όπως αναφέρει ο Λόγος, θα παραδώσει τον Μωάβ. Επομένως, δεν είναι αναγκαίο να εξετάζουμε διεξοδικά όσα συνέβησαν στις υπόλοιπες πόλεις που βρίσκονται γύρω από τη Μωαβίτιδα, ούτε να ερευνούμε περιττά τα χωριά και τις περιοχές που αναφέρονται στην προφητεία, εννοώ δηλαδή τη 〈Ναβαύ〉 ή την 〈Εσεβών〉 ή την 〈Ελεάλη〉 ή την 〈Ιασσά〉 ή τη 〈Δηβών〉 ή τη 〈Λουήθ ή την οδό των Αράβων〉, στην οποία βρίσκεται 〈το ύδωρ της Νενηρείμ〉, ή την 〈Αγαλλείμ ή το πηγάδι στην Ελήμ ή το ύδωρ της Δηβών〉 ή την 〈Αριήλ〉 και την 〈Αδαμά〉 ή τον τόπο που ονομάζεται 〈Αρνών〉. Διότι, εφόσον αυτοί οι τόποι και τα χωριά εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να είναι γνωστά γύρω από την περιοχή της νυν ονομαζόμενης Αρεοπόλεως, είναι περιττό να ερευνούμε τις απειλές που διατυπώθηκαν γι' αυτά, από τη στιγμή που έχουν ήδη εκπληρωθεί κατά γράμμα κατά τους χρόνους της πολιορκίας τους. Νομίζω δε ότι και η αλληγορική ερμηνεία επ' αυτών είναι βεβιασμένη, όπως ακριβώς και στην περίπτωση των Βαβυλωνίων προφήτευε ο Λόγος ότι θα εγερθούν οι ‹Μήδοι› εναντίον της Βαβυλώνας.

Έτσι και τώρα, ο Θεός λέει στους Μωαβίτες ότι θα επιφέρει τους Άραβες, λέγοντας: «διότι θα φέρω επί της φάραγγας Άραβες», και πάλι: «το δε ύδωρ της Δηβών θα γεμίσει με αίμα· διότι θα φέρω επί της Δηβών Άραβες». Και λένε ότι η Αριήλ, μια πολύ μεγάλη κώμη, φαίνεται ακόμη και σήμερα στην περιοχή των Αρεοπολιτών, όπως ακριβώς και η Σιώρ και η Εσεβώρ και οι υπόλοιπες, εκτός εάν κάποια με το πέρασμα του μακρού χρόνου έχει γίνει εντελώς αφανής. Προς τι λοιπόν να περιεργαζόμαστε αυτά σε τέτοιο βαθμό, εφόσον οφείλουμε να ωφελούμαστε από την προφητεία, η οποία προαναγγέλλει την καταστροφή και την ερήμωση της ειδωλολατρίας τους, και τους προφητεύει τη γνώση του επί πάντων Θεού, με αποτέλεσμα να συγκροτηθούν εκκλησίες ανάμεσά τους, αφού εκδιωχθούν οι παλαιοί νομιζόμενοι θεοί τους, γεγονός από το οποίο τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο παράδοξο. Αυτά προφητεύει μέσω τούτων ο λόγος: «διότι θα καταστραφεί και η Δηβών· όπου βρίσκεται ο βωμός σας», και πάλι: «διότι απομακρύνθηκε η συμμαχία σου, και καταστράφηκε ο άρχων που καταπατά επί της γης»· διότι με αυτά υποδηλώνει τον πονηρό δαίμονα που παραμονεύει στο έθνος ή τον άρχοντα του έθνους, όπως ήταν ο άρχων του βασιλείου των Περσών και ο άρχων του βασιλείου των Ελλήνων και ο άρχων των Βαβυλωνίων.

Διότι, μετά από όσα πρόκειται να συμβούν, δεν θα σας επιτρέψει πλέον «να συγκεντρώσετε γεννήματα», ώστε να τρέφεστε με ασφάλεια και ειρήνη· «διότι θα θλίψω την Αριήλ», δηλαδή την Ιερουσαλήμ. Αντί δε του χωρίου: «και θα είναι δική μου η ισχύς και ο πλούτος της», ο Σύμμαχος αναφέρει: «και θα είναι», λέει, «περίλυπη και οδυνωμένη και θα γίνει για εμένα σαν την Αριήλ», και ο Ακύλας παρομοίως: «και θα είναι», λέει, «θλιβερή και λυπημένη η Αριήλ». Επειδή όμως στην προφητεία για τον Μωάβ αναφερόταν κάποια πόλη των Μωαβιτών με το όνομα «Αριήλ», για την οποία είχε λεχθεί: «και θα αφανίσω το σπέρμα του Μωάβ και της Αριήλ», ευλόγως λέει και για την Ιερουσαλήμ ότι θα γίνει για εμένα όμοια με εκείνη την «Αριήλ» των αλλοφύλων.