Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 17:11

Όταν, λοιπόν, είμαστε με τον Θεό, δηλαδή όταν φροντίζουμε να σκεφτόμαστε τα δικά Του και έχουμε επιλέξει να πράττουμε όσα είναι αγαπητά σε Αυτόν, τότε, οπωσδήποτε, θα γίνουμε ανώτεροι από τους εχθρούς μας, και θα καταπατήσουμε τις αρχές και τις εξουσίες, και τους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου, τα πνεύματα της πονηρίας, τότε θα επικρατήσουμε, και μάλιστα πολύ γρήγορα, στις άτοπες ηδονές και στα κινήματα της σάρκας· τότε θα νικήσουμε τους πονηρούς λογισμούς, και τα πνεύματα εκείνου που ασκεί εξουσία δεν θα βρουν τόπο μέσα μας. Αν, όμως, αμελήσουμε να προσκολληθούμε στον Θεό, αδύναμοι και άνανδροι καθώς θα είμαστε, θα βρεθούμε κάτω από τα πόδια των εχθρών, και δεν θα υπάρχει κανένας τρόπος να ανακόψει τον Σατανά που θα πλεονεκτεί εις βάρος μας. <Γι' αυτό θα φυτέψεις φύτευμα άπιστο, και σπέρμα άπιστο. Την ημέρα, όμως, που θα φυτέψεις, θα πλανηθείς. Και το πρωί αν σπείρεις, θα ανθίσει για τον θερισμό, όποια ημέρα και αν λάβεις κληρονομιά, και ως πατέρας ανθρώπου θα κληροδοτήσεις τους γιους σου.> Επειδή το νόημα του προκειμένου εδαφίου καλύπτεται από πολλή ασάφεια, θα προσπαθήσω να το αποσαφηνίσω όσο είναι δυνατόν. Αυτό, λοιπόν, που λέει είναι το εξής: Προηγουμένως είπα ότι οι Ισραηλίτες, παραπλανώντας και παραπλανώμενοι, και έχοντας αθέμιτα φρονήματα (δηλαδή ο Εφραίμ, για να εννοήσεις τις δέκα φυλές που είχαν μετοικήσει στη Σαμάρεια), είχαν υπεροπτικό ύφος, και νόμιζαν ότι κανένας απολύτως από τους εχθρούς δεν θα μπορούσε να υπερισχύσει της δικής τους δυνάμεως, εξαιτίας του ότι ήταν αναρίθμητοι και πάρα πολλοί.

Κάτι τέτοιο διδάσκει και τώρα ο λόγος, παρουσιάζοντας σαν ένα αίνιγμα για το σιτάρι και τα στάχυα. Επειδή, λέει, δεν θυμήθηκες τον Κύριο τον Θεό σου, για αυτή την αιτία θα είναι αναξιόπιστο και όχι ασφαλές προς διατήρηση οποιοδήποτε φύτευμα και αν φυτέψεις, δηλαδή ο σπόρος και το γένος που προέρχεται από εσένα. Όταν όμως φυτέψεις και δεις ότι έχει πληθύνει, τότε θα πλανηθείς. Διότι θα νομίσεις, λέει, παίρνοντας θάρρος από το πλήθος, αλλά δεν θα σκεφτείς τα αληθινά. Επειδή θα πέσουν σαν τα στάχυα, και θα βρεις εντελώς ανώφελη την ελπίδα σου σε αυτά. Αν όμως σπείρεις το πρωί, δηλαδή, έχοντας βρεθεί στο φως και έχοντας πλέον αποκτήσει επίγνωση του κατά φύση και αληθινού Δεσπότη, ο οποίος σώζει εύκολα και έχει τη δύναμη να βοηθά· τότε το φυτεμένο, ή το σπαρμένο, θα ανθίσει μέχρι τον θερισμό, δηλαδή θα καρποφορήσει πλήρως· διότι το να καταστρέφεται πρόωρα το στάχυ προκαλεί ζημιά και στους κόπους και στην ελπίδα σε όσους συνηθίζουν να καλλιεργούν τη γη· ενώ το να φτάσει στον θερισμό, δίνει την πληρέστατη ελπίδα για τα αγαθά. Θα ανθίσει λοιπόν μέχρι τον θερισμό, δηλαδή θα καρποφορήσει το φύτευμά σου, όταν γίνει για σένα πρωί, δηλαδή όταν βρεθείς σαν να είσαι στο φως και στην ημέρα και στην επίγνωση του Θεού. Τότε και ως πατέρας ανθρώπου θα αφήσεις κληρονομιά στους υιούς σου. Διότι θα μεταβιβάσεις στους υιούς σου, σαν κάποιον κλήρο, την ευθυμία και τη μέθεξη της άνωθεν βοήθειας. <Αλίμονο στο πλήθος πολλών εθνών!

Και αυτή ήταν η αιτία για την οποία ειπώθηκε ότι πρόκειται να τους συμβούν όλα τα προλεχθέντα, 〈διότι εγκατέλειψαν τον Θεό τον σωτήρα τους και τον Κύριο που ήταν〉 πάντοτε 〈ο βοηθός τους δεν θυμήθηκαν〉.⌝ Το πώς δε Αυτός υπήρξε πάντοτε 〈βοηθός〉 τους, το διδάσκει στα Ευαγγέλια λέγοντας: «πόσες φορές θέλησα να επισυνάξω τα τέκνα σου, όπως η όρνιθα συνάγει τα πουλιά της κάτω από τις φτερούγες της, και δεν θελήσατε». Διδάσκει επίσης ότι θα υποστούν τα προλεχθέντα και για άλλη αιτία, διότι 〈φύτεψαν φυτεία άπιστη και σπέρμα άπιστο〉, ⌜το οποίο έγκειται ακριβώς στο ότι δεν πίστεψαν στον Χριστό του Θεού, ο οποίος έλαμψε πρώτα σε αυτούς. Όταν λοιπόν, λέει, το 〈σπέρμα〉 αυτό το 〈άπιστο〉 και τη 〈φυτεία〉 την 〈άπιστη〉 σπείρεις στη δική σου ψυχή, τότε 〈θα πλανηθείς〉. Αν όμως, στρεφόμενος προς την 〈αυγή〉 του ευαγγελικού φωτός που ανέτειλε στον κόσμο, εναποθέσεις άλλο 〈σπέρμα〉 στη διάνοιά σου, για το οποίο έχει ειπωθεί στα Ευαγγέλια: «εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει» και: «ομοιώθηκε η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπο που έσπειρε καλό σπέρμα στον αγρό του».

Και όταν βρεθείς στο φως της πρωινής ανατολής του ήλιου της δικαιοσύνης, θα ανθίσει μέσα σου προς θερισμό, ώστε να μεταδώσεις καλή κληρονομιά και στα δικά σου παιδιά, τα οποία θα γεννηθούν κατά Θεόν μέσω της σωτήριας διδασκαλίας. Τόσα πολλά συμπεριέλαβε η προφητεία στον λόγο περί της Δαμασκού, ανάγοντας την έκβαση όσων έχουν ειπωθεί για τον Ισραήλ στον χρόνο που αναφέρθηκε για τη Δαμασκό. Αφού ο λόγος προφήτευσε περί της επιστροφής των εθνών στον Θεό και περί της απιστίας του ιουδαϊκού έθνους προς τον Χριστό, μεταβαίνει στα πλήθη των εθνών, τα οποία παρέμειναν στην απιστία τόσο στην ίδια τη Δαμασκό όσο και στις υπόλοιπες χώρες, και τα οποία πρόκειται να διώξουν και να πολιορκήσουν την εκκλησία του Θεού. Υποδηλώνει, λοιπόν, ότι αυτοί θα κλονιστούν σαν τρικυμισμένη θάλασσα και θα ταραχθούν, νιώθοντας έκπληξη απέναντι στο ευαγγελικό κήρυγμα, εφόσον αυτό καταλύει την ειδωλολατρική πλάνη.

Γι' αυτό θα φυτέψεις φύτευμα άπιστο και σπόρο άπιστο· την ημέρα δε που θα φυτέψεις, θα πλανηθείς· και εάν σπείρεις το πρωί, θα ανθίσει για θερισμό κατά την ημέρα που θα λάβεις την κληρονομιά σου, και όπως ένας πατέρας ανθρώπου θα την κληροδοτήσεις στους γιους σου.