Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 17:14

Τους ονομάζει εδώ «νώτα πολλών εθνών», επειδή πολλά έθνη καταδιώχθηκαν από αυτούς. Διότι οι διώκτες τρέχουν πάντα και με κάθε τρόπο πίσω από τα νώτα εκείνων που φεύγουν. Έπειτα τι ακολουθεί; Θα τον αποδιώξει, λέει, δηλαδή θα τον στείλει πίσω, και θα τον κυνηγήσει μακριά, σαν το χνούδι του άχυρου εκείνων που λιχνίζουν απέναντι στον άνεμο, και σαν τη σκόνη από τροχό που σηκώνει η καταιγίδα. Διότι τι είναι τόσο εύκολο να διασκορπιστεί, όσο το χώμα από τον τροχό και το αλώνι, όταν φυσάει σφοδρός άνεμος; Και ότι ο Σενναχειρείμ έφυγε ως φυγάς, το βεβαιώνει ο Θεός των όλων λέγοντας προς αυτόν δια της φωνής του Ησαΐα: «Και θα βάλω φίμωτρο στη μύτη σου και χαλινάρι στα χείλη σου, και θα σε στρέψω πίσω στον δρόμο από τον οποίο ήρθες.» <Προς το βράδυ θα υπάρξει πένθος, πριν το πρωί, και έπειτα δεν θα υπάρχει. Αυτή είναι η μερίδα εκείνων που σας λεηλάτησαν, και η κληρονομιά εκείνων που σας κατακυρίευσαν.> Όπως προείπα, ο Ραψάκης, αφού περικύκλωσε τα Ιεροσόλυμα με τον στρατό του και απείλησε ότι δεν θα αργήσει να τα κυριεύσει, καταστράφηκε με όλο του τον στρατό πριν από την αυγή και το ξημέρωμα. Επομένως θα υπάρξει πένθος, λέει, προς το βράδυ, επειδή οπωσδήποτε εκείνοι στα Ιεροσόλυμα περίμεναν ότι το πρωί θα γινόταν η πολεμική επίθεση, αλλά αυτή σταμάτησε πριν από την αυγή.

Γι' αυτό λέει: Θα υπάρξει πένθος προς το βράδυ· δεν θα υπάρχει όμως πριν έρθει το πρωί, δηλαδή, θα σταματήσει και θα λήξει το δάκρυ· και μαζί με τους φόβους εξαιτίας των παθημάτων θα εξαφανιστεί, με τη βοήθεια του Θεού, ο οποίος εξολόθρευσε παραδόξως τις φάλαγγες των εχθρών και επιπλέον εξεδίωξε τον αρχηγό τους από τη γη των Ιουδαίων. Αυτό το εξηγεί και ο μακάριος Δαβίδ λέγοντας: «Το βράδυ θα εγκατασταθεί κλάμα, και το πρωί αγαλλίαση». Αλλά αυτός, λέει, είναι ο κλήρος· αυτό είναι και το μερίδιο εκείνων που σας λεηλάτησαν και σας άρπαξαν ως δικό τους κλήρο. Ελέγχει αυστηρά με αυτά τα λόγια τους Ισραηλίτες, επειδή οι ίδιοι έπραξαν αυτά για τα οποία ήταν αναμενόμενο να καταστραφεί σύρριζα το έθνος, όμως Εκείνος τους σπλαχνίζεται και πάλι, και τιμωρεί με θάνατο αυτούς που διαρπάζουν τον λαό που Του δόθηκε ως μερίδιο. «Διότι όταν», λέει, «διαμέριζε ο Ύψιστος τα έθνη, καθώς διέσπειρε τους γιους του Αδάμ, καθόρισε τα όρια των εθνών σύμφωνα με τον αριθμό των αγγέλων του Θεού· και έγινε μερίδιο του Κυρίου ο λαός Του, ο Ιακώβ, σχοίνισμα της κληρονομιάς Του ο Ισραήλ». Αλλά μαζί με αυτά, παρατήρησε προσεκτικά και εκείνο, και ξεκινώντας από τα ιστορικά γεγονότα, προχώρησε στις βαθύτερες έννοιες.

Έπειτα, στη συνέχεια προσθέτει: «το εσπέρας θα υπάρξει πένθος, και πριν από το πρωί δεν θα υπάρχουν πλέον»· διότι σε εκείνους που, σαν «κυματισμένη θάλασσα», υψώθηκαν αλαζονικά εναντίον της Εκκλησίας, προς τη δύση του βίου τους και στο ίδιο το τέλος τους, «θα υπάρξει πένθος», διότι δεν θα υφίστανται πλέον στον μέλλοντα αιώνα, όταν το νέο φως της ανατολής και της «πρωίας» θα αναλάμψει τότε για τους δικαίους. Αυτό εννοεί λέγοντας: «και αυτή είναι η μερίδα» και ολόκληρος ο κλήρος «εκείνων που σας λεηλάτησαν». Ποιους όμως εννοεί λέγοντας «εσάς», αν όχι προφανώς εκείνους που έχουν καταφύγει στην Εκκλησία του Θεού; Στις Πράξεις των Αποστόλων, όταν ο Παύλος έφτασε κάποτε στη Ρώμη και συζήτησε με τους άρχοντες των Ιουδαίων για την πίστη στον Χριστό, έχει καταγραφεί ότι του είπαν: «Εμείς ούτε επιστολές λάβαμε για σένα από την Ιουδαία, ούτε ήρθε κάποιος από τους αδελφούς να μας αναγγείλει ή να πει κάτι κακό για σένα. Αξιώνουμε όμως να ακούσουμε από σένα αυτά που φρονείς· διότι σχετικά με αυτή την αίρεση, μας είναι γνωστό ότι παντού συναντά αντιλογίες». Λέγοντας δε αυτό, φανέρωσαν ότι, πριν φτάσει ο Παύλος στη Ρώμη, τους είχε παραγγελθεί να μην αποδεχθούν το κήρυγμα περί του Χριστού, και ότι δεν είχαν λάβει αυτή την παραγγελία μόνο οι ίδιοι, αλλά και οι Ιουδαίοι σε ολόκληρη τη γη.