Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 18:4

Διότι στέκονται σε βουνό εκείνοι που συνηθίζουν να το πράττουν αυτό, και μάλιστα σε όλους όσοι βρίσκονται στη μάχη είναι ακουστός και σαφής ο ήχος των σαλπίγγων. Έτσι λοιπόν, λέει, η συμφορά των Αιγυπτίων θα γίνει τόσο πολύ γνωστή στους πανταχού, ώστε να παρομοιάζεται με σημείο που έχει υψωθεί σε κάποιο από τα βουνά· και τόσο ξακουστή, ακριβώς όπως είναι ο ήχος των σαλπίγγων. Από τέτοια περιστατικά, λοιπόν, θα γνωρίσουμε εκείνο, και θα είναι προς μεγάλη μας ωφέλεια, το να μην παροξύνουμε με κανέναν τρόπο σε οργή την ακήρατη φύση του Θεού· ούτε, πράττοντας με κάθε τρόπο και εντελώς αυτά που δεν είναι θεμιτά και αρνούμενοι τη λατρεία προς Αυτόν, δηλαδή συντασσόμενοι με αποστάτες και συμμορφώνοντας τον τρόπο ζωής μας με εκείνους που βρίσκονται υπό τη θεία οργή, να συμμεριζόμαστε μαζί τους τη συμφορά και να υφιστάμεθα την ίδια τιμωρία από τον Θεό. Αυτό ακριβώς θα μπορούσε κανείς να δει ότι έπαθαν οι κάτοικοι της Αιγύπτου. Διότι, επειδή οι Ισραηλίτες είχαν προσκρούσει στον Θεό, και έπειτα εκείνοι τους υπόσχονταν να τους σώσουν, ακόμη κι αν δεν το ήθελε ο Θεός, παραδίδονται στους εχθρούς για όλεθρο και απώλεια. <Διότι έτσι μου είπε ο Κύριος: Ασφάλεια θα υπάρχει στην πόλη μου, όπως το φως του καύσωνος το μεσημέρι, και όπως η νέφωση της δροσιάς την ημέρα του θέρους θα είναι πριν από τον θερισμό.> Το νόημα της ιστορίας είναι μεν σαφές· ωστόσο θα το πούμε συνοπτικά. Διότι ο Θεός έσωσε τα Ιεροσόλυμα, όταν τα πολιορκούσε ο Ραψάκης και είχε παρατάξει γύρω τους το αναρίθμητο πλήθος των Ασσυρίων· πώς όμως τα έσωσε; «

«Διότι εξήλθε άγγελος Κυρίου», λέει, «και θανάτωσε από το στρατόπεδο των Ασσυρίων σε μία νύχτα εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες». Θα υπάρξει λοιπόν, λέει, ασφάλεια στην πόλη μου. Και το ότι εγώ έγινα βοηθός σε αυτούς που κινδύνευαν, θα γίνει τόσο φανερό σε όλους παντού, όσο λαμπρό και ισχυρότατο είναι το φως το μεσημέρι. Διότι, όταν ο ήλιος μεσουρανεί και στέλνει από ψηλά την πιο δυνατή ακτίνα του στους κατοίκους της γης, τα πάντα καταυγάζονται με το πιο πλούσιο φως. Έτσι λοιπόν, λέει, θα είναι η χάρη και η ασφάλεια που θα δοθεί τότε από εμένα σε αυτούς που κινδυνεύουν, σαν νέφος δροσιάς κατά τις ημέρες του θέρους πριν από τον θερισμό. Και τι άραγε θέλει να δηλώσει, θα το πω πάλι: Είναι συνήθεια σε εκείνους που θερίζουν να μην βάζουν το δρεπάνι (τον σίδηρο) στα στάχυα, αν δεν πέσει προηγουμένως δροσιά, ώστε να κάνει το καλάμι πιο εύκολο στην κοπή. Αποτελεί λοιπόν αντικείμενο προσευχής γι' αυτούς αυτό το πράγμα, εννοώ το να σταλεί η δροσιά από τον Θεό. Έτσι, τριπόθητη έγινε για τους κατοίκους των Ιεροσολύμων η ασφάλεια από τον Θεό, όπως ακριβώς και η δροσιά που πέφτει τις ημέρες του θέρους πριν από τον θερισμό. <Όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος του σταχυού, και η αγουρίδα ανθίσει βγάζοντας άνθος. Και θα κόψει τα μικρά τσαμπιά με τα δρεπάνια, και θα αφαιρέσει τις κληματίδες, και θα τις κατακόψει και θα τις εγκαταλείψει στα πετεινά του ουρανού και στα θηρία της γης.

Αυτό δε θα τους το προσπορίσει το σημείο του Χριστού, το οποίο έτσι θα γίνει γνωστό ή και θα είναι φανερό σε όλους, σαν να υψωνόταν σημείο από υψηλό όρος ή σαν φωνή σάλπιγγας που ηχεί δυνατά· διότι με τον ίδιο τρόπο και το δικό σας κήρυγμα θα γίνει έκδηλο και περίβλεπτο και ξακουστό σε όλους τους ανθρώπους. Το πώς δε θα μπορέσουν οι ποταμοί και η προαναφερθείσα χώρα τους να κατοικούνται ατάραχα, το διδάσκει αναγκαίως λέγοντας: «διότι έτσι μου είπε ο Κύριος: Ασφάλεια θα υπάρχει στη δική μου πόλη». Η δε προαναφερθείσα χώρα είναι δική μου πόλη, του Κυρίου· γι' αυτό θα υπάρχει ασφάλεια σε αυτήν, καθώς εγώ θα τη φυλάττω και θα την ασφαλίζω από παντού, ώστε δικαίως να λέγεται για αυτήν: «Δεδοξασμένα ελαλήθησαν περί σου, η πόλις του Θεού», και: «Του ποταμού τα ορμήματα ευφραίνουν την πόλη του Θεού». Έτσι δε συνηθίζει ο λόγος να ονομάζει την κατά Θεόν πολιτεία, στην οποία, αφού είπε ότι θα υπάρξει ασφάλεια, προσθέτει ότι θα υπάρξει και φως στην ίδια πόλη, όχι κάποιο τυχαίο, αλλά τέτοιο που θα μπορούσε κανείς να παραβάλει με το ακμαίο και μεσημβρινό φέγγος του ήλιου. Ενώ δε θα υπάρχει τέτοιο φως και οιονεί μεσημβρινό καύμα στη δική μου πόλη, δεν θα υπάρξει, λέει, βλάβη ούτε λύπη σε όσους καταυγάζονται από ένα τέτοιο φως. Γιατί ... με το ... το το ... το και νεφέλ...

κατά την οποία ... 〈όπως στις ημέρες του θερισμού〉 θα τους επισκιάζει. ⌜〈Φως〉, λοιπόν, είναι ο ίδιος ο Λόγος του Θεού, ο οποίος ‹φωτίζει› διαρκώς την εκκλησία του, και 〈νεφέλη δρόσου〉 είναι το Άγιο Πνεύμα, το οποίο επισκιάζει την ύψιστη θεολογία του Μονογενούς Υιού του Θεού για εκείνους που δεν είναι ικανοί να τη χωρέσουν, έτσι ώστε να καθίσταται συγκερασμένο το άφθονο και άκρατο της θεολογίας περί του Χριστού μέσω της παρεμβολής του Αγίου Πνεύματος ωσάν μιας 〈νεφέλης〉.

Θα είναι λοιπόν το μεν 〈φως〉 της θεότητας του Λόγου άκρατο σαν ακμαίο και 〈μεσημβρινό στην πόλη〉 Του· επειδή όμως δεν είναι δυνατόν να χωρέσει αυτό από τους ανθρώπους, παρεμβαίνοντας η 〈νεφέλη〉 του Αγίου Πνεύματος, γεμάτη από 〈δρόσο〉, θα επισκιάσει την ίδια 〈πόλη〉, ώστε, σαν 〈σε ημέρες θερισμού〉 〈πριν από τον θερισμό〉, και το 〈φως〉 να εκλάμπει και η 〈νεφέλη〉 να την επισκιάζει. Και αυτά μεν θα συμβαίνουν πριν από τη συντέλεια και 〈πριν από τον θερισμό〉 γύρω από την 〈πόλη〉 του Θεού, μετά όμως τον 〈θερισμό〉 και τη συντέλεια του παρόντος βίου, της ίδιας της άκρατης θεότητας του Λόγου θα μετάσχουν όσοι πρόκειται να αξιωθούν εκείνου του τέλους, όταν, με την έλευση της συντέλειας, η καρποφορία της εκκλησίας του Θεού θα παραβληθεί με άλλη εικόνα, δια της οποίας εικόνας παρουσιάζει τη διάκριση που γίνεται μεταξύ όσων συνάγονται στην εκκλησία του Θεού. Διότι, όπως λέει, στα αμπέλια, όταν οι 〈βότρυες〉 είναι 〈άγουροι〉, επεμβαίνοντας ο γεωργός 〈εκκόπτει〉 όχι μόνο τα περιττά και άχρηστα 〈κλήματα〉, αλλά και τα ατελεσφόρητα και τρόπον τινά νεκρά από τα 〈σταφύλια〉· διότι και αυτά, ως μη αναγκαία και μη έχοντας καλή ελπίδα για την ωρίμανση του καρπού, τα αφαιρεί με γεωργική επιστήμη, για να μη βλάψουν τα περιττά και άχρηστα τους υγιείς 〈βότρυες〉.