Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 2:18

Και θα κρύψουν όλα τα χειροποίητα, μεταφέροντάς τα στα σπήλαια, και στις σχισμές των βράχων, και στις τρώγλες της γης, εξαιτίας του φόβου του Κυρίου και της δόξας της ισχύος Του, όταν εγερθεί για να συντρίψει τη γη.

Είναι δύσκολο λοιπόν να ξεφύγει κανείς από την κρίση του Θεού, εναντίον όποιων κι αν αυτή στραφεί. Και είναι ανόητο και ανίερο το να μην προτιμά κανείς να εξαρτά την ελπίδα του από Αυτόν, αλλά αντίθετα να εμπαίζεται από κενούς και ασύνετους λογισμούς νομίζοντας ότι, έστω και ενάντια στο δικό Του θέλημα, θα τους γλιτώσει κάποιος άλλος και η συνδρομή της ανθρώπινης βοήθειας, και ότι αυτή θα υπερισχύσει ποτέ των δικών Του αποφάσεων. Διότι, «εάν Αυτός κλείσει τη θύρα απέναντι σε άνθρωπο», λέει, «ποιος θα την ανοίξει;». Καλό είναι λοιπόν να ελπίζει κανείς στον Κύριο, παρά να ελπίζει σε άνθρωπο, σύμφωνα με τη φωνή του ψαλμωδού. «Και τα χειροποίητα είδωλα όλα θα τα κρύψουν, μεταφέροντάς τα στα σπήλαια, στις σχισμές των βράχων και στις τρύπες της γης, από τον φόβο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος Του, όταν θα εγερθεί για να συντρίψει τη γη». Αποδεικνύει έτσι ότι η σκέψη των Ιουδαίων είναι άξια γέλιου, αφού κρύβουν τους θεούς τους και σπεύδουν να σώσουν αυτούς που οι ίδιοι προσκυνούν. Καίτοι πώς δεν θα έπρεπε να περιμένουν ότι εκείνοι θα τους έσωζαν, εάν πράγματι πίστευαν ότι είναι θεοί; Όμως αυτοί, καταδικάζοντας τις ίδιες τους τις επιλογές και επιβεβαιώνοντας την πλήρη αδυναμία των θεών τους για το οτιδήποτε, σπεύδουν οι ίδιοι να τους υπερασπιστούν.

Έπειτα, επειδή ακριβώς μνημόνευσε στα προηγούμενα πώς «γέμισε η γη από τα βδελύγματα των έργων των χεριών τους, και προσκύνησαν αυτά που έφτιαξαν τα δάχτυλά τους· και έσκυψε ο άνθρωπος, και ταπεινώθηκε ο άνδρας», ακολούθως, μέσω των προκειμένων λόγων, προφητεύει λέγοντας: «και τα χειροποίητα είδωλα θα τα κρύψουν, φέρνοντάς τα μέσα στα σπήλαια και στις σχισμές των βράχων και στις τρύπες της γης», και πάλι: «εκείνη την ημέρα θα πετάξει ο άνθρωπος τα αργυρά και τα χρυσά του βδελύγματα, τα οποία κατασκεύασε για να τα προσκυνά»· διότι τότε, όταν θα έχει φτάσει η ημέρα του Θεού, τις «δοξασίες» τους, τις οποίες είχαν προηγουμένως στην ψυχή τους σχετικά με την πολυθεϊστική πλάνη, «θα τις κρύψουν» μέσα στις διερρηγμένες τους διάνοιες, αλλά και «θα τις αποβάλουν» και θα απορρίψουν από τον λογισμό τους κάθε ψευδή αντίληψη για τα είδωλά τους. Και αυτό θα το πράξουν «από τον φόβο του Κυρίου». Εντούτοις, και κατά την πρώτη παρουσία του Σωτήρος μας, αυτά άρχισαν εν μέρει να συντελούνται μετά το κήρυγμα του ευαγγελικού λόγου σε όλα τα έθνη. Ήδη λοιπόν, στην εποχή μας έχει ελεγχθεί η πλάνη των θεών που άλλοτε θεωρούσαν ως τέτοιους τα έθνη, από το γεγονός ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν ούτε τους εαυτούς τους.

«και όλα τα χειροποίητα θα τα κατακρύψουν, μεταφέροντάς τα στα σπήλαια»· δηλώνοντας σχεδόν την αποστροφή προς τα είδωλα, την οποία επέδειξαν τόσο οι ίδιοι οι Ιουδαίοι όσο και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, έχοντας απορρίψει με αποτροπιασμό κάθε δεισιδαιμονία μετά την επιφάνεια του Σωτήρος μας. «Εκείνη λοιπόν την ημέρα», λέγει, «ο άνθρωπος θα απορρίψει τα χρυσά και τα αργυρά βδελύγματά του, τα οποία κατασκεύασαν για να προσκυνούν τα μάταια», αναφωνώντας αυτά, όπως είναι εύλογο, γενικά και για κάθε άνθρωπο, εξαιτίας της μελλοντικής κλήσεως των εθνών.

Και όλα τα χειροποίητα θα τα κατακρύψουν, μεταφέροντάς τα στα σπήλαια και στις σχισμές των βράχων και στις τρύπες της γης, από το πρόσωπο του φόβου του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν εγερθεί για να συντρίψει τη γη. Διότι τόσο πολύ θα απέχουν οι θεοί τους, λέγει, από το να τους παράσχουν κάποια βοήθεια, ώστε θα έχουν ανάγκη και από την ανθρώπινη προστασία και από ασφαλείς τόπους, για να μην αιχμαλωτιστούν: «Από το πρόσωπο του φόβου του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, όταν εγερθεί για να συντρίψει τη γη». Διότι, για να μην αποδώσει κάποιος τα γεγονότα αυτά σε επιδρομή βαρβάρων, ούτε να νομίσει ότι ο φόβος οφείλεται στη δική τους ισχύ, ανάγει τον λόγο στον Θεό των πάντων, λέγοντας ότι ο ίδιος διευθύνει ως στρατηγός αυτόν τον πόλεμο, και από Εκείνον προέρχεται η δύναμη εν μέσω τόσο μεγάλου κινδύνου εξαιτίας των ήδη διαπραχθέντων αμαρτημάτων.

Και θα κρίνει ανάμεσα σε πολλά έθνη. Διότι εκείνοι που τώρα προσέρχονται στον λόγο της χάριτος και μαθαίνουν το πρέπον, καταδικάζουν την προηγουμένως επικρατούσα απιστία, ερχόμενοι σε επίγνωση από την ίδια την αλήθεια των πραγμάτων, φέροντας από μέσα τους τον έλεγχο για όσα ανόσια είχαν πράξει, και φανερώνοντας οικειοθελώς την καταγραφή των απόκρυφων έργων τους. Και αφού με σύνεση και σωφροσύνη αποστραφούν τον βλαβερό και επικίνδυνο χαρακτήρα τους, με προθυμία μεταστρέφονται προς τα ανώτερα, τα ωφέλιμα και όσα σχετίζονται με τη σωτηρία. Το γεγονός δε ότι οι κόποι και η ελπίδα στα χειροποίητα είδωλα έχουν εξαφανιστεί και η λατρεία των δαιμόνων που τιμώνταν μέσω αυτών έχει καταργηθεί από το πρόσωπο της δόξας της ισχύος του παρόντος Σωτήρος, ο οποίος συντρίβει και καταστρέφει τα γήινα και χοϊκά φρονήματα όσων είναι προσκολλημένοι στα είδωλα, το δηλώνουν όσα αναφέρονται λίγο αργότερα από τον θεοφόρο. Λέει, δηλαδή: «Και θα κρύψουν όλα τα χειροποίητα, μεταφέροντάς τα μέσα στα σπήλαια, στις σχισμές των βράχων και στις τρύπες της γης, εξαιτίας του φόβου του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος Του, όταν εγερθεί για να συντρίψει τη γη». Διότι μέσω αυτών έχει ήδη καταστεί σαφής σε όλους όσοι επιλέγουν να φρονούν ορθά, η καθαίρεση και η εξαφάνιση των δαιμονικών αγαλμάτων. Ομοίως δε, και τα όσα ακολουθούν έχουν το ίδιο νόημα.