Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 21:3

Εκείνος που αθετεί, αθετεί, και εκείνος που ανομεί, ανομεί. Ανεξέλεγκτο, λέει, είναι το θράσος εκείνων που επιτίθενται. Διότι δεν συγκινούνται από ανθρώπινους συλλογισμούς ώστε να γίνουν ήμεροι· αλλά ούτε και κανείς από αυτούς αναλογίζεται κάτι από τα πρέποντα· απεναντίας ανομούν ακάθεκτα και αθετούν κατά το δοκούν, χωρίς να υπάρχει καθόλου οίκτος. Διότι δεν αποβλέπουν στο έλεος, αλλά το κύριο μέλημά τους, λέει, θα είναι το να ανομούν και να αθετούν. Είπε κάτι παρόμοιο και μέσω της φωνής του ίδιου, προς τους κατοίκους της Ασσυρίας: Ιδού, εγώ επιφέρω εναντίον σας τους Μήδους, οι οποίοι δεν υπολογίζουν το ασήμι, ούτε έχουν ανάγκη από χρυσάφι. Θα συντρίψουν τα βέλη των νέων. Διότι, όταν ο Θεός επιφέρει οργή σε εκείνους που σφάλλουν, δεν θα υπάρξει τίποτα που να μπορεί να βοηθήσει. Αντιθέτως, ένας θηριώδης νους εμφωλεύει σε όσους θέλουν να καταστρέψουν εκείνους εναντίον των οποίων ορμούν. <Εναντίον μου έρχονται οι Ελαμίτες, και οι πρέσβεις των Περσών έρχονται εναντίον μου. Τώρα θα στενάξω και θα παρηγορήσω τον εαυτό μου. Γι' αυτό η οσφύς μου γέμισε από παραλυσία, και με έπιασαν πόνοι, σαν τη γυναίκα που γεννά· αδίκησα με το να μην ακούσω, έσπευσα στο να μη βλέπω. Η καρδιά μου πλανάται, και η ανομία με βυθίζει, η ψυχή μου κυριεύτηκε από φόβο.> Σε αυτά τα λόγια υπάρχει η δύναμη της προσωποποιίας.

Διότι παρουσιάζεται ο Ασσύριος να φοβάται την επιδρομή και να μην αγνοεί τις εχθρικές φάλαγγες, ούτε εναντίον ποιων στρέφεται ο πολεμικός τους σκοπός. Διότι, λέει, οι Ελαμίτες και οι άριστοι των Περσών δεν έχουν ορμήσει εναντίον κάποιων άλλων, αλλά εναντίον μου. Θα στενάξω λοιπόν και θα παρηγορήσω τον εαυτό μου. Διότι σε αυτούς που έχουν περιέλθει σε έσχατη συμφορά, φαίνεται ότι υπάρχει κάποιος τρόπος παρηγοριάς: το να θρηνούν και να οδύρονται. Διότι το δάκρυ αναβλύζει από την οδύνη. Είναι όμως παράδοξο πράγμα να θρηνούν οι Ασσύριοι, οι οποίοι υπήρξαν πάντοτε σκληροί και αγέρωχοι, υπερβολικά υπερόπτες απέναντι σε όλα τα έθνη, και θεωρούσαν ότι η αντίστασή τους είναι ανίκητη. Αλλά αυτοί που ήταν τόσο θρασείς και επαιρόντουσαν με φρονήματα πάνω από τα ανθρώπινα, δέχονται πλέον το δάκρυ που προσιδιάζει σε γυναίκες και ετοιμάζουν θρήνο για τον εαυτό τους, λυγίζοντας από αδυναμία πριν καν δοκιμάσουν τον πόλεμο. «Διότι η οσφύς μου γέμισε από παράλυση, και με έπιασαν ωδίνες σαν της γυναίκας που γεννά». Αλλά για ποιον λόγο, λέει, θα σου συμβούν τέτοια πράγματα, ω Ασσύριε; Θα το έλεγες σε αυτόν που σε ρωτά; Ναι, λέει· διότι γνωρίζω ότι έχω εξοργίσει εξαιτίας της πολλής μου αμαρτίας τον παντοκράτορα Θεό. Αδίκησα με το να μην ακούσω, έδειξα ζήλο στο να μη βλέπω. Σε αυτό, λέει, αδίκησα τον εαυτό μου, στο ότι εξασκήθηκα πολύ στην ανυπακοή, και έθεσα ως έργο μεγάλης σπουδής το να μη βλέπω, δηλαδή το ποιος είναι εκ φύσεως και αληθινά ο Θεός.

Επειδή με κατέλαβε η είδηση για όσα λέχθηκαν, εξαιτίας της οποίας «η οσφύς μου γέμισε παράλυση», αν και παλαιότερα ήταν σφιγμένη και γεμάτη νεανική ρώμη, οδύνη και πόνοι με κατέλαβαν, ώστε εγώ, η Βαβυλώνα, που άλλοτε ήμουν φοβερή στους άλλους, να μη διαφέρω σε τίποτα από γυναίκα «που γεννά». Αυτά δε μου συνέβησαν, επειδή ομολογώ ότι «αδίκησα», όταν δεν «άκουγα» κανέναν από όσους με συμβούλευαν και όταν φρόντιζα με σπουδή να μη «βλέπω» τίποτα το ορθό. Γι' αυτό λέει, τώρα εξομολογούμενη ομολογώ: «Αδίκησα με το να μην ακούσω, σπούδασα το να μη βλέπω. Πλανάται η καρδιά μου, και η ανομία μου με καταποντίζει, η καρδιά μου κυριεύθηκε από φόβο». Αντί γι' αυτού, ο Σύμμαχος απέδωσε: «Πλανήθηκε η ψυχή μου, ταράχθηκε η καρδιά μου, με θορύβησε η αταραξία της ευαρέσκειάς μου, με έφερε σε έκσταση». Αυτά λοιπόν νομίζω ότι λέχθηκαν από τον προφήτη προσωποποιώντας τη Βαβυλώνα, και ότι τα λεγόμενα παρουσιάζονται να προέρχονται από την ίδια ή και από το έθνος που κατοικεί σε αυτήν. Το προφητικό πνεύμα απευθύνεται προς τους Μήδους και τους Ελαμίτες και προς τους πρέσβεις των Περσών, εγείροντας και παρορμώντας τους στον πόλεμο εναντίον των Βαβυλωνίων. Γι' αυτό, απευθυνόμενο προς αυτούς λέει: «Ετοίμασε την τράπεζα· φάγετε, πιείτε· σηκωθείτε οι άρχοντες, ετοιμάστε τους θυρεούς».

Όπως η καταιγίδα διέρχεται μέσα από την έρημο, ερχόμενη από την έρημο, από τη γη, φοβερό και σκληρό όραμα μου αναγγέλθηκε. Εκείνος που αθετεί, αθετεί, και εκείνος που ανομεί, ανομεί. Εναντίον μου έρχονται οι Ελαμίτες και οι πρέσβεις των Περσών εναντίον μου έρχονται. Τώρα θα στενάξω και θα παρηγορήσω τον εαυτό μου. Εξαιτίας αυτού γέμισε η οσφύς μου από παράλυση, και με έπιασαν ωδίνες σαν της γυναίκας που γεννά. Αδίκησα τον εαυτό μου με το να μην ακούσω, έσπευσα ώστε να μη βλέπω. Η καρδιά μου πλανάται, και η ανομία με βυθίζει, η ψυχή μου έχει περιέλθει σε φόβο. Στήσε σκοπιά, ετοίμασε το τραπέζι, πιείτε, φάγετε. Σηκωθείτε οι άρχοντες, ετοιμάστε τις ασπίδες σας, διότι έτσι μου είπε ο Κύριος: Πήγαινε και στήσε σκοπό για τον εαυτό σου, ... και είδα δύο ιππείς αναβάτες, έναν αναβάτη όνου και έναν αναβάτη καμήλας. Άκουσε με πολλή προσοχή, και κάλεσε τον Ουρία στη σκοπιά του Κυρίου. Και είπε: Στάθηκα διαρκώς όλη την ημέρα και στο στρατόπεδο στάθηκα όλη τη νύχτα, και ιδού αυτός έρχεται, αναβάτης άρματος. Και αποκρίθηκε και είπε: Έπεσε η Βαβυλώνα, και όλα τα αγάλματά της και τα χειροποίητα είδωλά της συνετρίβησαν στη γη. Ακούστε οι εγκαταλελειμμένοι και οδυνώμενοι, ακούστε αυτά που άκουσα από τον Κύριο Σαβαώθ, ο Θεός του Ισραήλ τα ανήγγειλε σε εμάς.