Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 22:1

Βιβλίο ιθ΄. Ησαΐας υιός του Αμώς. Αυτός και ο Ωσηέ, όπως προείπαμε, υπήρξαν σύγχρονοι μεταξύ τους. Διότι και αυτός έδρασε επί Οζίου, Ιωάθαμ, Άχαζ και Εζεκία, των βασιλέων του Ιούδα. Έχοντας δει όραμα, προφητεύει κατά της Ιουδαίας και κατά της Ιερουσαλήμ. Και απευθύνθηκε σε αυτόν λόγος Κυρίου. Το μεγαλύτερο δε μέρος της προφητείας του αποτελείται από ευαγγέλια περί της ένσαρκης παρουσίας του Λόγου του Θεού, και των παθών που υπέμεινε για εμάς. Προφητεύει επίσης και κατά των εξής εθνών: κατά της Βαβυλώνας, κατά των αλλοφύλων, κατά της Δαμασκού· αναφέρει όραμα για την Αίγυπτο, όραμα για την Ιδουμαία, όραμα για τη φάραγγα της Σιών, όραμα για την Τύρο, όραμα για τα τετράποδα στην έρημο. Διηγείται ακόμη την εκστρατεία του Σεναχηρείμ και την αλαζονεία του Ραψάκη, καθώς και την πτώση και τον όλεθρό τους. Αναφέρει επίσης ότι ο Εζεκίας, όταν ασθένησε και επρόκειτο να πεθάνει, προσευχήθηκε και έλαβε παράταση ζωής δεκαπέντε ετών. Προφητεύει, τέλος, για τους ευνούχους, για τα έθνη, και στο τέλος περί της ημέρας της κρίσεως.

ΤΟΜΟΣ Ε'. ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΦΑΡΑΓΓΟΣ ΣΙΩΝ. Αφού ο προφήτης προανήγγειλε την άλωση των Αιγυπτίων, των Ασσυρίων και των Ιδουμαίων, έρχεται στην ίδια την αγία πόλη, δηλαδή την Ιερουσαλήμ. Και προδιηγείται ωφέλιμα τα όσα πρόκειται να της συμβούν κατά καιρούς από τη θεία οργή, ώστε να γνωρίσουν ότι ο Θεός των όλων, ο οποίος είναι ο άρχοντας της δικαιοσύνης, ή μάλλον η ίδια η δικαιοσύνη, δεν τιμά ούτε αποδέχεται, ούτε θεωρεί άξιο φροντίδας απλώς αυτόν που έγινε οικείος Του, επειδή απλώς διαπαιδαγωγήθηκε από τον νόμο. Αντιθέτως, εξετάζει τον βίο που έζησε ο καθένας, και σε όσους είναι αγαθοί ως προς τη διάθεση διανέμει τα αγαθά, ενώ θεωρεί ξένο και με κανέναν τρόπο οικείο Του τον εραστή της φαυλότητας, έστω και αν αυτός τυγχάνει να είναι αγαπητός εξαιτίας των πατέρων του. Νόμιζαν λοιπόν τα πλήθη των Ιουδαίων από πάρα πολύ μεγάλη άγνοια, ότι και θα έμεναν εντελώς απόρθητοι από τους εχθρούς τους, και ότι, χωρίς να τους επιτίθεται απολύτως κανένας, θα διήγαν βίο ήρεμο και μέσα σε πάρα πολύ μεγάλη ευημερία, παρόλο που πρόσκοπταν στον Θεό και είχαν εκτραπεί σε πάρα πολύ μεγάλη ασέβεια.

«Ήδη δε το τσεκούρι κείται στη ρίζα των δέντρων· κάθε δέντρο λοιπόν που δεν κάνει καλό καρπό, κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά.» Επειδή, λοιπόν, ο Ισραήλ είχε αχαλίνωτη την τάση στο να αμαρτάνει, και επειδή ήταν προσκολλημένος, όπως μόλις ανέφερα, στις ψευδολατρείες των ειδώλων, ο Θεός προαναγγέλλει μέσω του προφήτη τη μελλοντική άλωση των Ιεροσολύμων, και λέει: «Τι σου συνέβη τώρα, και ανεβήκατε όλοι στα δώματα μάταια; Η πόλη γέμισε από κραυγάζοντες· οι τραυματίες σου δεν είναι τραυματισμένοι από μαχαίρι, ούτε οι νεκροί σου νεκροί πολέμου.» Φαίνεται, λοιπόν, ότι εδώ εννοεί τη λεηλασία που έγινε στα χρόνια του Ιεχονία. Κατηγορεί όμως σφοδρά τους Ισραηλίτες, διότι ούτε μέσα στα ίδια τα δεινά και σε τόσο ακραίες συμφορές δεν ήξεραν να πράξουν το ωφέλιμο, αυτό δηλαδή που θα γινόταν πρόξενος της άνωθεν εύνοιας. Διότι έπρεπε με κλάματα και οδυρμούς να ανέβουν στον οίκο του Θεού, να εξαγγείλουν τη μετάνοιά τους, να ζητήσουν αμνηστία για όσα αμάρτησαν και να αναζητήσουν τη βοηθητική χείρα μόνο από Αυτόν.

Γι' αυτό λοιπόν λέει: Τι σου συνέβη τώρα, ώστε ανεβήκατε όλοι στα δώματα μάταια; Διότι γιατί, λέει, ακόμη και μέσα σε τόσο ανυπόφορους φόβους, και ενώ ο λόγος και όλος ο αγώνας σας αφορά τα έσχατα, δεν κραυγάσατε προς τον Θεό, αλλά αντίθετα ανεβήκατε στα δώματα, αν και το πράγμα αυτό δεν σας ωφελεί σε τίποτα;

Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, λέει ότι τα δώματα είναι μάταια. Γιατί άραγε γέμισε η πόλη από ανθρώπους που βοούν; Όχι βέβαια προς τον Θεό, αλλά από ανθρώπους που κραυγάζουν άσκοπα, και που σχεδόν οδύρονται σφόδρα για τα δεινά που συνέβησαν πίσω από τις κλειστές πόρτες τους. Έπρεπε ο θρήνος να γίνεται για μετάνοια, έπρεπε το δάκρυ να χύνεται προς τον Θεό. Ιδού, λέει, πριν καν εμπλακούν σε μάχη, πριν πιάσουν τα ξίφη, πριν προετοιμάσουν την αντίστασή τους, η πόλη έχει γεμίσει με νεκρούς.

Αφού ο λόγος ολοκλήρωσε την προφητεία για εκείνον που θα προέλθει ‹από τη ρίζα του Ιεσσαί› ⌜και αφού προφήτευσε όλα όσα επρόκειτο να συμβούν κατά την παρουσία του Χριστού, αρχίζει μια άλλη υπόθεση, αυτήν 〈εναντίον της Βαβυλώνας〉, έπειτα στη συνέχεια παραθέτει μια δεύτερη, την ‹περί των Φιλισταίων› —καθώς έτσι συνηθίζει η Γραφή να ονομάζει τους Παλαιστίνιους—, μετά τους οποίους τρίτο είναι «ο λόγος εναντίον της Μωαβίτιδος», έπειτα και «ο 〈λόγος ο〉 εναντίον της Δαμασκού» και μετά από αυτά η «όραση της Αιγύπτου», ύστερα ως έκτο 〈«το όραμα της ερήμου» και έπειτα〉 «το όραμα της Ιδουμαίας», έπειτα «λήμμα στην Αραβία», το οποίο ακολουθεί «το όραμα της φάραγγας της Σιών» και, τέλος όλων, «ο λόγος για την Τύρο».

Δέκα λοιπόν είναι αυτές οι αλληλένδετες προφητείες περί των αλλοφύλων εθνών, στις οποίες έχει συμπεριλάβει και τη «φάραγγα της Σιών», συγκαταλέγοντας τον ιουδαϊκό λαό μαζί με τους αλλοφύλους. Σε αυτούς ευαγγελίζεται τη γνώση μέσω του Χριστού και τις επαγγελίες των αγαθών, και κηρύττει καθολικά προς όλους τον λόγο περί της κρίσεως του Θεού, προτρέποντας άπαντες τους ανθρώπους να ζουν θεοσεβώς, έχοντας πάντοτε κατά νου το δικαστήριο του Θεού. Αναγκαστικά δε παρέδιδε στους Ιουδαίους τις προφητείες για αυτά ακριβώς τα πράγματα, ώστε από την προαγόρευση των μελλοντικών γεγονότων και από την έκβαση σύμφωνα με τις προρρήσεις, να πεισθούν αληθώς ότι «είναι ο Θεός αυτός που τους μιλάει μέσω των προφητών», ο οποίος προνοεί για αυτούς και τους συμβουλεύει τα ωφέλιμα. Πρώτη, λοιπόν, τοποθετεί την «όραση κατά της Βαβυλώνος», έχοντας προαναγγείλει στην αρχή ολόκληρου του βιβλίου την «όραση κατά της Ιουδαίας και κατά της Ιερουσαλήμ». Διότι, επειδή «δεν υπάρχει προσωποληψία στον Θεό», άρχισε από τους δικούς του (ανθρώπους) και σε αυτούς πάλι θα καταλήξει τον λόγο. Από τα αλλόφυλα έθνη, προτάσσει τη Βαβυλώνα· αυτή δε ήταν η μεγαλύτερη και ισχυρότερη βασιλική πόλη των Ασσυρίων. Λέγεται δε ότι οι Ασσύριοι πρώτοι κυριάρχησαν στην οικουμένη επί χίλια τριακόσια ολόκληρα χρόνια, μέχρι την εποχή εκείνων που πολιόρκησαν την Ιερουσαλήμ και οδήγησαν τον ιουδαϊκό λαό αιχμάλωτο στη δική τους χώρα.

Διότι αυτά έχουν οριστεί και έχουν κριθεί από τον Θεό του Ισραήλ, ώστε να μάθουν εκείνοι που υποδείχθηκαν να μην επιτίθενται περιφρονητικά στον λαό Του και ο σκοπός της προφητείας είναι να περιοριστούν σε λίγους οι προαναφερθέντες. Επειδή «δεν υπάρχει προσωποληψία στον Θεό», για τον λόγο αυτόν, ανάμεσα στους ελέγχους κατά των αλλοφύλων έχει παρεμβληθεί και ο λόγος για τη Σιών· μέσω του οποίου ο Θεός, κατατάσσοντας τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ σαν να βρίσκονται ανάμεσα σε αλλοφύλους, εκφέρει εναντίον τους και την καταδικαστική απόφαση. Έχει ειπωθεί άλλωστε και στο βιβλίο του Αμώς, από το πρόσωπο του Θεού προς τον λαό των Ιουδαίων: «Μήπως δεν είστε για μένα σαν τους γιους των Αιθιόπων; λέει ο Κύριος. Δεν ανέβασα τον Ισραήλ από τη γη της Αιγύπτου, και τους αλλοφύλους από την Καππαδοκία, και τους Σύρους από το βάραθρο; Ιδού, οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι στραμμένοι σε όλα τα βασίλεια της γης». Όμως, ο προκείμενος λόγος για τη «φάραγγα της Σιών» δεν έχει ειπωθεί για την ίδια τη Σιών, αλλά για τη φάραγγα που βρίσκεται δίπλα της. Γι' αυτό, προχωρώντας στη συνέχεια, ο λόγος αναφέρει: «και οι εκλεκτές σου φάραγγες θα γεμίσουν με άρματα, και οι ιππείς θα φράξουν τις πύλες σου». Νομίζω δε ότι μέσα από αυτά ο Θεός, θέλοντας να φανερώσει την αποβολή του Ισραήλ και την έσχατη έκπτωσή τους, τους κατέταξε στην τάξη των αλλοφύλων, συμπεριλαμβάνοντάς τους στο μέσο της Γραφής περί των αλλοφύλων, αλλά επίσης θεωρώ ότι δηλώνεται και η πτώση της Ιερουσαλήμ, με το να ονομάζεται «φάραγγα της Σιών».

Γι' αυτό η προφητεία, υποδηλώνοντας την έσχατη αποβολή τους, κατέγραψε «τον λόγο της φάραγγας της Σιών». Έπειτα, επειδή «μάταια υπερηφανεύονται» βρισκόμενοι στον βυθό της κακίας, λέει προς αυτούς: «Τι σου συνέβη, που ανεβήκατε όλοι σε μάταια δώματα;». Βλέποντας δε με το Πνεύμα ο προφήτης τις κραυγές τους εναντίον του Σωτήρα και τις άθεες δυσφημίες τους εναντίον Του, εξαιτίας των οποίων αποβλήθηκαν, προσθέτει: «Η πόλη γέμισε από αυτούς που κραυγάζουν», και επειδή «υπάρχει αμαρτία που οδηγεί στον θάνατο», σύμφωνα με την οποία «η ψυχή που αμαρτάνει, αυτή θα πεθάνει», υποδηλώνοντας τον θάνατο της ψυχής τους προσθέτει: «οι τραυματίες σου δεν είναι τραυματίες από ρομφαία, ούτε οι νεκροί σου νεκροί πολέμου». Και συμπληρώνει: «όλοι οι άρχοντές σου τράπηκαν σε φυγή ή αναστατώθηκαν» σύμφωνα με τον Σύμμαχο, ενώ σύμφωνα με τον Θεοδοτίωνα: «μετακινήθηκαν». Γι' αυτό πλέον δεν υπάρχει σε αυτούς, όπως στο παρελθόν, ούτε βασιλιάς, ούτε ηγέτες, ούτε αρχιερείς, ούτε προφήτες, αλλά ούτε Φαρισαίοι, ούτε Σαδδουκαίοι, ούτε όσοι στο παρελθόν είχαν τιμηθεί με αξιώματα μεταξύ τους. Διότι όλοι «μετακινήθηκαν», ενώ όσοι έχουν μέχρι και σήμερα «αιχμαλωτιστεί» από τον πολιορκητή αυτών των ψυχών είναι «πικρά δεμένοι», επειδή «ο καθένας σφίγγεται από τα δεσμά των δικών του αμαρτιών».

Επειδή δε οι 〈Ελαμίτες〉 ερμηνεύονται ως αυτοί που παραβλέπουν, εξαιτίας του ότι αδιαφορούν για τη σωτηρία εκείνων που χάνονται και δεν φείδονται κανενός, είναι εύλογο να έχουν ονομαστεί έτσι τα στρατεύματα που τους πολιόρκησαν, τα οποία, αφού παρατάχθηκαν με 〈ίππους〉 και με πλείστη δύναμη στην προαναφερθείσα 〈φάραγγα της Σιών〉, την οδήγησαν σε έσχατη ερήμωση.⌝ Γι' αυτό προστίθεται στη συνέχεια: 〈και οι εκλεκτές φάραγγές σου θα πλησθούν με άρματα, και οι ιππείς θα εμφράξουν τις πύλες του Ιούδα〉 και θα εισέλθουν, ⌜όχι τώρα ούτε κατά τον παρόντα καιρό, αλλά 〈εκείνη την ημέρα〉, δηλαδή στον προφητευόμενο καιρό,⌝ 〈στους οίκους της πόλεως〉, όταν πλέον, πολιορκώντας κάθε τόπο και ερευνώντας κάθε γωνία της πόλεως, 〈θα ανακαλύψουν τα απόκρυφα των οίκων της άκρας του Δαβίδ〉. ⌜Αυτά δε ήσαν τα απόρρητα σύμβολα της βασιλείας ή και εκείνα που φυλάσσονταν στο αγίασμα· τα οποία δεν επιτρεπόταν σε κανέναν παρά ‹μόνο στον αρχιερέα› να τα αντικρίζει, τα οποία ακριβώς λέγει ότι και αυτά θα παραδοθούν στους πολεμίους.⌝ Αντί δε του: 〈και είδαν ότι είναι περισσότεροι〉, ο Σύμμαχος αναφέρει: 〈και τα ρήγματα〉 λέγει 〈του οίκου του Δαβίδ θα δείτε ότι επληθύνθησαν〉. ⌜Εξαιτίας αυτών κατακρίνει όσους βρίσκονται 〈στη φάραγγα της Σιών〉, ότι 〈εξέτρεψαν τα ύδατα της αρχαίας κολυμβήθρας〉 τα οποία υπήρχαν στην πόλη, και επινόησαν άλλο 〈νερό για τον εαυτό τους〉 〈μεταξύ των δύο τειχών.

Αλλά όλα αυτά, λέει, δεν διέφυγαν από τα ώτα του Κυρίου Σαβαώθ. Γι' αυτό, σαν να δεσμεύτηκε η αμαρτία τους με δεσμό του Θεού, εκδόθηκε εναντίον τους απόφαση που έλεγε: «και δεν θα σας συγχωρηθεί αυτή η αμαρτία, μέχρι να πεθάνετε». Δες, λοιπόν, το μέγεθος της απειλής της απόφασης και παρατήρησε ότι πουθενά σε αυτά δεν κατηγόρησε τον λαό για ειδωλολατρία, αλλά για το ότι «ανέβηκαν σε μάταια δώματα» και ότι γέμισαν την πόλη με βοές, και επινόησαν για τον εαυτό τους ξένο νερό, «αποστρεφόμενοι την παλαιά κολυμβήθρα», και επιπλέον τούτων, ότι κατασκεύασαν για τον εαυτό τους τείχος, «αφού κατεδάφισαν τα σπίτια της πόλεως»· και ενώ έπρατταν αυτά, παρέμεναν αναίσθητοι μπροστά στη δική τους καταστροφή. Αλλά ο προφήτης δεν είχε την ίδια διάθεση, αντιθέτως, θρηνώντας τους, έλεγε: «Αφήστε με, θα κλάψω πικρά». Η αιτία, λοιπόν, αυτού του πικρού κλαυθμού ήταν αυτό που ορίστηκε εναντίον τους στο τέλος και η απόφαση που εκδόθηκε από τον Θεό, η οποία έλεγε: «και δεν θα σας συγχωρηθεί αυτή η αμαρτία, μέχρι να πεθάνετε».

Μέσα από αυτά ο λόγος σωφρονίζει και εμάς, παιδεύοντάς μας να μην επαναπαυόμαστε στις ευπραγίες ούτε να υπερηφανευόμαστε για τα αξιώματα, ώστε να λησμονούμε την κρίση του Θεού. Έπειτα, σε ακολουθία με την προηγούμενη προφητεία σχετικά με τη «φάραγγα της Σιών», θα μπορούσε κανείς να συνδέσει τα προκείμενα και να τα αναφέρει στον καιρό του πάθους του Σωτήρος μας· θεωρώντας τον Σομνά, ο οποίος εκπίπτει από την ιερωσύνη, ως εικόνα εκείνων που, σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή, είχαν λάβει σωματικά την ιερωσύνη μεταξύ των Ιουδαίων, για τους οποίους προφητεύει ότι μετά το σωτήριο πάθος θα υποστούν τα προφητευόμενα και θα παύσουν να κατέχουν την ιερωσύνη· ενώ τον Ελιακείμ, του οποίου το όνομα ερμηνεύεται ως «ανάσταση του Θεού», να τον θεωρήσει σύμβολο της νέας και καινής ιερωσύνης, την οποία η ανάσταση του Σωτήρος μας καθίδρυσε στην Εκκλησία Του σε ολόκληρη την οικουμένη. Εάν βέβαια οι προφητείες για τους αλλοφύλους αναφέρονταν αποκλειστικά σε πράγματα που έχουν περάσει προ πολλού και έχουν εκπληρωθεί στην πράξη από μακρού, θα ήταν περιττό να ασχολούμαστε με αυτές, καθώς δεν θα περιείχαν τίποτα το σχετικό με εμάς· τώρα όμως, εκτός από το να προλέγουν τα όσα πρόκειται να συμβούν στα εν λόγω έθνη, σε κάθε προφητεία διατυπώνεται ένας ιδιαίτερος λόγος που αρμόζει στη θεοσέβεια. Και αυτό ακριβώς είναι το αξιοθαύμαστο, το πώς για κάθε έθνος ξεχωριστά προφητεύονται κάποια ιδιαίτερα γεγονότα, και μέσα σε αυτά εκφράζονται πάλι με ιδιαίτερο τρόπο όσα συντείνουν στον λόγο της θεοσέβειας.

«Και μετά ταύτα αποστέλλει ο Σενναχηρείμ, ο βασιλιάς των Ασσυρίων, από τη Λαχίς τους απεσταλμένους του στην Ιερουσαλήμ, προς τον βασιλιά του Ιούδα Εζεκία και προς όλο τον λαό που βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ λέγοντας» τα εξής. Εκτός, λοιπόν, από τα άλλα κατορθώματα του Εζεκία, ο Θεός του προσέφερε ένα πεδίο άσκησης της αρετής και μιαν ευκαιρία να αποδείξει ακόμη μεγαλύτερη θεοσέβεια μέσω της πολεμικής του παράταξης, στην οποία διέπρεψε, αφενός παρατάσσοντας τα πάντα στρατηγικά για τον πόλεμο, αφετέρου αναθέτοντας το παν στον Θεό και μεταδίδοντας θεοσεβή διδασκαλία στα πλήθη των υπηκόων του. Αλλά δεν ήταν τέτοιος ο πατέρας του, ο Άχαζ, ο οποίος άλλοτε μεν υποδούλωνε τον εαυτό του και όλο τον λαό του στον Βαβυλώνιο, άλλοτε δε αιχμαλωτιζόταν από τους Σύρους που κατοικούσαν στη Δαμασκό. Επομένως, ο Θεός παρείχε στον Εζεκία ευκαιρία επίδειξης της αρετής του, επιτρέποντας στον Ασσύριο να πλησιάσει την Ιερουσαλήμ. Πρέπει δε να παρατηρήσουμε ότι τους άνδρες που ονομάζονται σε αυτά, εννοώ τον Ελιακείμ και τον Σομνά, ο προφήτης τους είχε μνημονεύσει και προηγουμένως, «στον λόγο για τη φάραγγα της Σιών», στον οποίο έχει λεχθεί: «Πήγαινε στο παστοφόριο προς τον Σομνά τον ταμία» και τα εξής, «και θα καλέσω τον δούλο μου τον Ελιακείμ, τον γιο του Χελκία». Αυτή η παρατήρηση είναι αναγκαία για εμάς, προκειμένου να προσαρμόσουμε στην προκείμενη ιστορία τους λόγους που αναφέρονται σε εκείνη την προφητεία.

ΗΣΑΪΑΣ ΥΙΟΣ ΑΜΩΣ. Αυτός και ο Ωσηέ, όπως προείπα, υπήρξαν σύγχρονοι μεταξύ τους· διότι και αυτός έζησε επί Οζίου, και Ιωάθαμ, και Άχαζ, και Εζεκίου, των βασιλέων του Ιούδα· και έχοντας δει όραμα, προφητεύει κατά της Ιουδαίας και κατά της Ιερουσαλήμ. Και απευθύνθηκε σε αυτόν λόγος Κυρίου· και το μεγαλύτερο μέρος της προφητείας του αποτελεί ευαγγέλιο περί της ενσάρκου παρουσίας του Λόγου του Θεού, και των όσων καταδέχθηκε να υποστεί πάσχοντας για εμάς. Προφητεύει επίσης και εναντίον των εξής εθνών: κατά της Βαβυλώνος, κατά των αλλοφύλων, κατά της Δαμασκού, όραμα περί της Αιγύπτου, όραμα της Ιδουμαίας, όραμα της φάραγγας της Σιών, όραμα της Τύρου, όραμα των τετραπόδων της ερήμου. Διηγείται επίσης την επιδρομή του Σενναχηρείμ και την αλαζονεία του Ραψάκη, καθώς και την πτώση και την καταστροφή τους· και ότι ο Εζεκίας, όταν αρρώστησε και επρόκειτο να πεθάνει, αφού προσευχήθηκε, έλαβε παράταση ζωής δεκαπέντε ετών. Προφητεύει ακόμη και για τους ευνούχους, και για τα έθνη, στο τέλος, περί της ημέρας της κρίσεως.

Κεφ. λγ'. Τραγωδία της αρχαίας Ιερουσαλήμ· και προφητεία για τα όσα θα υποστούν από τα πιστεύοντα έθνη, επειδή αφενός απέκρυψαν από αυτά τη μετάνοια, και αφετέρου καταφρόνησαν την απειλή του Θεού. Το όραμα της φάραγγας της Σιών.

Τι σου συνέβη τώρα, που ανεβήκατε όλοι σε μάταιες ταράτσες; Η πόλη γέμισε από ανθρώπους που κραυγάζουν, οι τραυματίες σου δεν είναι τραυματίες από μαχαίρι, ούτε οι νεκροί σου νεκροί από πόλεμο. Όλοι οι άρχοντές σου τράπηκαν σε φυγή, και εκείνοι που αιχμαλωτίστηκαν είναι σκληρά δεμένοι, και οι δυνατοί που βρίσκονταν μέσα σου δέθηκαν, όλοι μαζί έφυγαν μακριά. Γι' αυτό είπα: Αφήστε με, θα κλάψω πικρά. Μην επιμένετε να με παρηγορήσετε για τη συντριβή της θυγατέρας του γένους μου, διότι είναι ημέρα ταραχής, καταστροφής και καταπάτησης, και πλάνη που προέρχεται από τον Κύριο Σαβαώθ. Μέσα στην κοιλάδα της Σιών πλανιούνται, από τον μικρό έως τον μεγάλο πλανιούνται στα βουνά. Οι δε Ελαμίτες πήραν φαρέτρες, άνδρες αναβάτες πάνω σε άλογα και συγκέντρωση στρατιωτικής παράταξης. Και οι εκλεκτές σου κοιλάδες θα γεμίσουν από άρματα, ενώ οι ιππείς θα αποκλείσουν τις πύλες σου, και θα αποκαλύψουν τις πύλες του Ιούδα. Και την ημέρα εκείνη θα στρέψουν το βλέμμα τους στους εκλεκτούς οίκους της πόλης, και θα αποκαλύψουν τα κρυφά σημεία των οίκων της ακρόπολης του Δαβίδ. Και είδαν ότι είναι περισσότεροι, και ότι εξέτρεψαν το νερό της αρχαίας δεξαμενής μέσα στην πόλη, και ότι κατεδάφισαν τα σπίτια της Ιερουσαλήμ για να οχυρώσουν το τείχος της πόλης. Και συγκεντρώσατε για τους εαυτούς σας νερό ανάμεσα στα δύο τείχη, εσωτερικά της αρχαίας δεξαμενής, αλλά δεν προσβλέψατε σε Εκείνον που τα δημιούργησε εξαρχής... Και ο Κύριος Σαβαώθ κάλεσε την ημέρα εκείνη σε κλαυθμό...