Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 22:12

Αλλά θα ήταν πάρα πολύ καλύτερο να επικαλεστείτε το ακαταμάχητο χέρι, και να ζητήσετε να λάβετε τα αγαθά από την ημερότητα και τη φιλανθρωπία του Θεού, να τον ονομάζετε Σωτήρα και Λυτρωτή, και έχοντας αυτή τη διάθεση να χύσετε το δάκρυ της μετάνοιας. Και κάλεσε ο Κύριος Σαβαώθ εκείνη την ημέρα σε κλάμα και θρήνο, σε ξύρισμα του κεφαλιού και σε ζώσιμο με σάκους, αυτοί όμως παραδόθηκαν σε ευφροσύνη και αγαλλίαση, σφάζοντας μοσχάρια και θυσιάζοντας πρόβατα, για να φάνε κρέας και να πιούν κρασί, λέγοντας: Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε.

Πρέπει λοιπόν εμείς, σε ημέρες οργής, δηλαδή όταν καταπονούμαστε από τους φόβους των πειρασμών, να μην αδιαφορούμε πέφτοντας σε ραθυμία, αλλά μάλλον να πενθούμε και να προσερχόμαστε δακρυσμένοι στον φιλάγαθο Θεό, και ταλαιπωρώντας τους εαυτούς μας με τους κόπους της νηστείας να ζητούμε να ελεηθούμε, ανακράζοντας εκείνον τον λόγο δια της φωνής του Ψαλμωδού: «Δες την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου, και συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες μου». Επειδή δε ο προφήτης αναφέρει σχετικά με αυτά ότι ο Κύριος Σαβαώθ κάλεσε κατά την ημέρα εκείνη σε κλαυθμό και κοπετό, σε ξύρισμα της κεφαλής και σε ζώσιμο με σάκκους, θεώρησα αναγκαίο να συνυφάνω στους λόγους αυτούς τις φωνές του Μιχαίου, ή μάλλον αυτές που προήλθαν από τον Θεό μέσω του προφήτη. Είναι δε γραμμένα ως εξής: «Και τώρα, λέει ο Κύριος ο Θεός μας: Επιστρέψτε σε εμένα με όλη σας την καρδιά, με νηστεία, με κλαυθμό και με κοπετό, και σχίστε τις καρδιές σας και όχι τα ενδύματά σας, και επιστρέψτε στον Κύριο τον Θεό σας, διότι είναι ελεήμων και οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και ανακαλεί την απόφασή του για τις συμφορές. Ποιος γνωρίζει εάν θα επιστρέψει και θα μετανοήσει, και θα αφήσει πίσω του ευλογία, θυσία και σπονδή για τον Κύριο τον Θεό μας;»

«Ανάμεσα στην κρηπίδα και το θυσιαστήριο θα κλάψουν οι ιερείς που λειτουργούν στον Κύριο, και θα πουν: Σπλαχνίσου, Κύριε, τον λαό σου, και μην παραδώσεις την κληρονομιά σου σε ονειδισμό, ώστε να την εξουσιάσουν τα έθνη, για να μην πουν ανάμεσα στα έθνη: Πού είναι ο Θεός τους;» Ενώ λοιπόν ο Θεός εκείνον τον καιρό καλούσε σε κλάμα και θρήνο, και σε ξύρισμα του κεφαλιού και ζώσιμο με σάκκους, αυτοί επιδίδονταν σε διασκεδάσεις, εξάπτοντας εναντίον τους ακόμη περισσότερο σε ακάθεκτη οργή Εκείνον που έχει τη δύναμη και να καταστρέψει και να διασώσει. <Αυτά λέει ο Κύριος Σαβαώθ: Πήγαινε στο παστοφόριο προς τον Σομνά τον ταμία, και πες του: Τι κάνεις εσύ εδώ, και τι δουλειά έχεις εδώ; Διότι λάξευσες για τον εαυτό σου εδώ μνημείο, και έφτιαξες για τον εαυτό σου μνημείο σε ψηλό μέρος, και χάραξες για τον εαυτό σου κατοικία σε πέτρα;>

«Θρηνήστε παντού για το κρασί· έπαψε κάθε ευφροσύνη της γης, και θα εγκαταλειφθούν οι πόλεις έρημες, και τα εγκαταλελειμμένα σπίτια θα καταστραφούν.» Πολλές φορές ο Θεός των όλων κατηγορούσε τον Ισραήλ, επειδή αμάρτησαν ανυπόφορα, και ενώ γνώριζαν εκ των προτέρων ότι εξαιτίας αυτού θα τιμωρηθούν, δεν επέλεξαν ωστόσο να αποκρούσουν την οργή με τους πόνους της μετάνοιας. Διότι είπε ότι: «Και κάλεσε ο Κύριος Σαβαώθ εκείνη την ημέρα σε κλάμα και θρήνο και ξύρισμα του κεφαλιού και ζώσιμο με σάκκους, αυτοί όμως παραδόθηκαν σε ευφροσύνη και αγαλλίαση, σφάζοντας μοσχάρια και θυσιάζοντας πρόβατα, ώστε και να φάνε κρέατα και να πιούν κρασί λέγοντας: Ας φάμε και ας πιούμε, διότι αύριο πεθαίνουμε.» Και βέβαια μέσω άλλου προφήτη, λέει: «Αυτοί που κοιμούνται σε ελεφαντοστέινα κρεβάτια και ζουν τρυφηλά στα στρώματά τους. Αυτοί που τρώνε κατσίκια από τα κοπάδια, και τρυφερά μοσχαράκια γάλακτος μέσα από τις αγέλες, αυτοί που πίνουν διυλισμένο κρασί, και αλείφονται με τα εκλεκτότερα μύρα, και δεν ένιωθαν καθόλου πόνο για τη συντριβή του Ιωσήφ.» Επομένως, έχοντας εκτραπεί σε πάρα πολύ μεγάλη κατάπτωση, ζούσαν τρυφηλά σε ακατάλληλο καιρό, αν και έπρεπε να καταβρέχουν τα μάγουλά τους με ασταμάτητα δάκρυα και να ζητούν συγχώρεση για τα αμαρτήματά τους, για αυτό δίκαια επιβλήθηκαν πάνω τους οι καταστροφές του πολέμου· και εκείνοι που παλαιότερα ζούσαν μέσα στην τρυφή, εντελώς ανέλπιστα περιέπεσαν σε συμφορές.

Αυτοί θα μπορούσαν να είναι «νεανίσκοι και παρθένοι, πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων», και επιπλέον νήπια νεογέννητα και βρέφη που θηλάζουν, αλλά και νυμφίοι και νιόπαντρες κοπέλες, που ίσως τρέχουν έξω από τους νυμφώνες που είναι ακόμη στολισμένοι και απαρνούνται τις συζυγικές κλίνες, περιφρονώντας την τρυφή και τα συμπόσια, και ανταλλάσσοντάς τα με τη σκληραγωγία· έχοντας καταπαύσει τον θόρυβο, με σιωπηλά τα άσματα και τα εγκώμια που συνηθίζεται ορισμένες φορές να απευθύνονται στους νεονύμφους, και θρηνώντας μαζί με τους νυμφίους. Διότι είναι αληθές αυτό που είπε κάποιος από τους δικούς μας σοφούς: «Η μουσική στο πένθος είναι άκαιρη διήγηση». Επειδή λοιπόν επικρέμαται πάνω μας η θεία οργή, είναι αναγκαίο να πενθούμε, και όχι να αρεσκόμαστε να καμαρώνουμε με συμπόσια και τρυφές. Ότι, πράγματι, το να ζει κανείς στην τρυφή σε ακατάλληλο καιρό δεν πρόκειται να μείνει χωρίς μομφή και τιμωρία, το ξεκαθαρίζει ένας από τους αγίους προφήτες λέγοντας για τους Ισραηλίτες: «Και κάλεσε ο Κύριος Σαβαώθ την ημέρα εκείνη σε κλαυθμό και κοπετό και ξύρισμα της κεφαλής και ζώσιμο με σάκους, αλλά αυτοί έκαναν γιορτές, σφάζοντας μοσχάρια και θυσιάζοντας πρόβατα και λέγοντας: Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε». Πρέπει λοιπόν να στραφούμε σε θρήνους και δάκρυα, εφόσον επικρέμαται η οργή, και ας απορριφθεί κάθε συμπόσιο.

Στη συνέχεια αυτών λέγεται: 〈και κάλεσε ο Κύριος Σαβαώθ εκείνη την ημέρα σε κλάμα και οδυρμό και ξύρισμα και ζώσιμο με σάκους, αυτοί όμως παραδόθηκαν σε ευφροσύνη και αγαλλίαση σφάζοντας μοσχάρια και θυσιάζοντας πρόβατα ώστε να φάνε κρέατα και να πιουν κρασί λέγοντας: Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε〉. ⌜Ο Θεός, λοιπόν, για τα μεγάλα τους ανομήματα ‹μη θέλοντας› «τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά τη μετάνοιά του», τους προέτρεπε να θρηνήσουν και να κλάψουν για τη δική τους απώλεια, αυτοί όμως, ευρισκόμενοι σε τέτοια κακά, έχοντας απελπιστεί για τη σωτηρία τους κατέληξαν στην παραφροσύνη, παραδίδοντας τους εαυτούς τους στη μέθη και στην τρυφή, σαν να μην επρόκειτο να τους ακολουθήσει η κρίση του Θεού μετά το τέλος του θνητού βίου.⌝ Από εκεί ο θείος Απόστολος, χρησιμοποιώντας τη δική τους φωνή, γράφει λέγοντας: «Αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε».

ΤΙΤΛΟΣ Γ΄. — Περί γαστριμαργίας και κόρου· ότι η γαστριμαργία προξενεί θάνατο. «Πούλησε ο Ησαύ τα πρωτοτόκια στον Ιακώβ, και ο Ιακώβ έδωσε στον Ησαύ άρτο και μαγειρεμένη φακή· και έφαγε, και ήπιε, και σηκώθηκε και έφυγε, και περιφρόνησε ο Ησαύ τα πρωτοτόκια.» «Κάθισε ο λαός να φάει και να πιει, και σηκώθηκε για να διασκεδάσει. Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή λέγοντας: Πήγαινε και κατέβα γρήγορα από εδώ. Διότι αμάρτησε ο λαός σου, αυτούς που έβγαλα από την Αίγυπτο, και έφτιαξαν χωνευτό μοσχάρι.» «Η δύναμη του Σατανά βρίσκεται στον ομφαλό της κοιλιάς.» «Μην είσαι άπληστος στο τραπέζι, μήπως και σκοντάψεις.» «Η χορτασμένη ψυχή περιπαίζει την κηρήθρα· στην πεινασμένη όμως ψυχή, ακόμη και τα μικρά φαίνονται γλυκά.» «Όποιος σπαταλά από παιδί, θα καταλήξει δούλος.» «Μέσα στην κοιλιά, ο Ιακώβ υποσκέλισε τον αδελφό του.» «Αλίμονο σε εκείνους που σηκώνονται το πρωί και αναζητούν τα μεθυστικά ποτά, σε εκείνους που παραμένουν μέχρι αργά! Διότι το κρασί θα τους κατακάψει.» «Όλοι όσοι πίνουν το κρασί, θα ντροπιαστούν.» «Πλανήθηκαν από τα μεθυστικά ποτά, ιερέας και προφήτης· βγήκαν εκτός εαυτού από το κρασί.» «Στενάζουν όλοι εκείνοι που εύφραιναν την ψυχή τους.» «Κάλεσε ο Κύριος εκείνη την ημέρα σε κλάμα και κοπετό, σε ξύρισμα του κεφαλιού και σε ένδυση με σάκους· αυτοί όμως έστησαν γιορτή, σφάζοντας μοσχάρια και θυσιάζοντας πρόβατα, λέγοντας: Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε.» «