Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 22:14

«Και αυτά έχουν αποκαλυφθεί στα αφτιά του Κυρίου Σαβαώθ, ότι δεν θα σας συγχωρεθεί αυτή η αμαρτία, μέχρι να πεθάνετε». Είναι αλήθεια, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Όταν ο ασεβής φτάσει στο βάθος των κακών, καταφρονεί (τα πάντα)»· αυτό ακριβώς θα μπορούσε να δει κανείς να έχουν πάθει οι Ισραηλίτες. Διότι, ενώ βρέθηκαν μέσα στον τρόμο κάθε κακού και έβλεπαν να επικρέμαται πάνω τους ο κίνδυνος από την ωμότητα των Ασσυρίων, έπειτα, ενώ έπρεπε να θρηνούν για τη δική τους ραθυμία και να εξευμενίζουν τον Θεό, να χτυπούν το στήθος τους (σε ένδειξη πένθους), να ξυρίσουν τα κεφάλια τους και να ζωθούν με σάκους, καθώς οι καιροί το απαιτούσαν, αυτοί στράφηκαν ακριβώς στο αντίθετο.

Διότι έχοντας τρόπον τινά απηυδήσει, και έχοντας πλέον χάσει κάθε ηθική ευαισθησία, επιδίδονταν στην τρυφηλότητα, και φρόντιζαν να ασχολούνται με διασκεδάσεις, σφάζοντας μοσχάρια και πρόβατα, μεθώντας και κατασπαταλώντας τα πάντα σε υπερβολικές απολαύσεις, και μάλιστα λέγοντας μεταξύ τους λόγια που προέρχονταν από απόγνωση και από νου παράλογο και απερίσκεπτο: «Ας φάμε και ας πιούμε, διότι αύριο πεθαίνουμε». Επειδή νόμισαν, όπως ήταν επόμενο, ότι ο Θεός δεν θα άκουγε τέτοια πράγματα. Όμως αυτά, λέει, είναι αποκαλυμμένα στα αυτιά Του· «και δεν πρόκειται να σας συγχωρεθεί αυτή η αμαρτία, μέχρι να πεθάνετε», δηλαδή, οπωσδήποτε θα καταλήξετε στον θάνατο και στη φθορά, εξαιτίας αυτής της αμαρτίας σας.

Αλλά όλα αυτά, λέει, δεν διέφυγαν από τα ώτα του Κυρίου Σαβαώθ. Γι' αυτό, σαν να δεσμεύτηκε η αμαρτία τους με δεσμό του Θεού, εκδόθηκε εναντίον τους απόφαση που έλεγε: «και δεν θα σας συγχωρηθεί αυτή η αμαρτία, μέχρι να πεθάνετε». Δες, λοιπόν, το μέγεθος της απειλής της απόφασης και παρατήρησε ότι πουθενά σε αυτά δεν κατηγόρησε τον λαό για ειδωλολατρία, αλλά για το ότι «ανέβηκαν σε μάταια δώματα» και ότι γέμισαν την πόλη με βοές, και επινόησαν για τον εαυτό τους ξένο νερό, «αποστρεφόμενοι την παλαιά κολυμβήθρα», και επιπλέον τούτων, ότι κατασκεύασαν για τον εαυτό τους τείχος, «αφού κατεδάφισαν τα σπίτια της πόλεως»· και ενώ έπρατταν αυτά, παρέμεναν αναίσθητοι μπροστά στη δική τους καταστροφή. Αλλά ο προφήτης δεν είχε την ίδια διάθεση, αντιθέτως, θρηνώντας τους, έλεγε: «Αφήστε με, θα κλάψω πικρά». Η αιτία, λοιπόν, αυτού του πικρού κλαυθμού ήταν αυτό που ορίστηκε εναντίον τους στο τέλος και η απόφαση που εκδόθηκε από τον Θεό, η οποία έλεγε: «και δεν θα σας συγχωρηθεί αυτή η αμαρτία, μέχρι να πεθάνετε».

Αυτοί όμως παραδόθηκαν σε ευφροσύνη... λέγοντας: Ας φάμε και ας πιούμε, διότι αύριο πεθαίνουμε. Και αυτά αποκαλύφθηκαν στα αυτιά του Κυρίου Σαβαώθ, ότι δεν θα σας συγχωρεθεί αυτή η αμαρτία, μέχρι να πεθάνετε.

Διότι δεν συμπάσχεις με τους πλησίον σου, δεν ασθενείς μαζί με εκείνους που ασθενούν, δεν κλαις μαζί με εκείνους που κλαίνε, δεν φοβάσαι για αυτούς που δεν έχουν σταθερότητα στην πίστη, μήπως κλονιστούν και πέσουν. Δεν θρηνείς για εκείνους που έπεσαν, δεν απλώνεις το χέρι σε όσους κείτονται, δεν συγκρατείς με εσωτερικούς στεναγμούς εκείνον που γελάει, επειδή λησμόνησε την ετοιμασμένη κόλαση. Δεν ανατρέπει την άκαιρη καλοπέρασή σου η σκέψη του λιγοστού χρόνου, ούτε η έλευση της μελλοντικής φοβερής ημέρας· αλλά έχεις μιμηθεί εκείνους που πίνουν το κρασί τους με κιθάρα και ψαλτήρι, στους οποίους, αντί για ευφροσύνη, ο προφήτης απείλησε το «ουαί». Διότι εγώ βέβαια, λέει, κήρυξα κλαυθμό και οδυρμό και ξύρισμα της κεφαλής και ζώσιμο με σάκκο· αυτοί όμως επιδόθηκαν σε ευφροσύνη και χαρά, λέγοντας: «Ας φάγουμε και ας πιούμε, διότι αύριο πεθαίνουμε»· και αυτά ακούστηκαν ξεκάθαρα στα αυτιά του Κυρίου Σαβαώθ, ότι δηλαδή δεν θα τους συγχωρεθεί αυτή η αμαρτία, έως ότου πεθάνουν.