Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 22:17

«Ιδού, ο Κύριος Σαβαώθ θα εκδιώξει και θα συντρίψει άνδρα, και θα αφαιρέσει τη στολή σου, και το ένδοξο στεφάνι σου, και θα σε ρίξει σε χώρα μεγάλη και αχανή, και εκεί θα πεθάνεις· και θα παραδώσει το ωραίο σου άρμα σε ατιμία, και τον οίκο του άρχοντά σου σε καταπάτηση, και θα καθαιρεθείς από το αξίωμα του οικονόμου και από τη θέση σου.» Ο Σομνάς έγινε ταμίας χρημάτων, και ποιών ακριβώς δεν είναι ακόμη σαφές, εάν δηλαδή των ιερών, που είχαν αφιερωθεί στον ναό, ή των βασιλικών. Φαίνεται όμως μάλλον ότι ήταν υπεύθυνος για τη συγκέντρωση των ιερών χρημάτων, καθώς και για εκείνα που ξοδεύονταν αναγκαία και όπου χρειαζόταν ενίοτε για την επισκευή των ιερών σκευών. Λένε μάλιστα ότι αυτός, ορμώμενος από το αίμα του Λευί, διέπρεπε με τα καυχήματα της αρχιερωσύνης. Ήταν όμως άνθρωπος υπερόπτης και πάρα πολύ αλαζόνας, σκληρός σε όσους τον δυσαρεστούσαν, έρρεπε προς τις πλεονεξίες, υποκύπτοντας σε αισχρά κέρδη, εραστής της επίδειξης και κυνηγώντας πάντοτε τις ανθρώπινες τιμές. Εξαιτίας αυτών, και πολύ δικαιολογημένα, ήταν μισητός στον Θεό, κι ενώ η Ιουδαία επρόκειτο από στιγμή σε στιγμή να λεηλατηθεί και να αλωθεί η ίδια η Ιερουσαλήμ –τότε που οι Βαβυλώνιοι, αφού νίκησαν, μετέφεραν αιχμάλωτο τον Ισραήλ στη χώρα τους– ο Σομνάς κατασκεύαζε για τον εαυτό του ένα περίλαμπρο μνημείο, προσδίδοντάς του πολυτελέστατη κατασκευή. Με αυτό το ύφος λοιπόν απευθύνθηκε σε αυτόν ο λόγος του Θεού. Διότι τι λέει στον προφήτη;

Τι άραγε θα συμβεί; Και ποια είναι η απειλή που επικρέμαται; Ή ποιες συμφορές, λέει, θα αντιμετωπίσεις; Ιδού, ο Κύριος Σαβαώθ θα εκδιώξει και θα συντρίψει τον άνδρα. Διότι, όπως είπα, οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία μαζί με το πλήθος των απλών ανθρώπων οι ισχυρότεροι και εκείνοι που κατείχαν ξεχωριστή υπεροχή έναντι των άλλων.

Το ότι δε, στη θέση των λίθων που αφαιρέθηκαν, εισάγονται πάλι άλλοι λίθοι, καθαροί και λαξευμένοι, δηλώνει ότι κατά καιρούς αναδεικνύονται ορισμένοι με το θέλημα του Θεού, οι οποίοι στηρίζουν τον οίκο του Ισραήλ και τον συγκρατούν σε άφθαρτη κατάσταση, δηλαδή είτε βασιλείς, είτε προφήτες, είτε άγιοι. Όπως ακριβώς ειπώθηκε από τον Θεό προς τον μακάριο Ησαΐα: «Αυτά λέγει ο Κύριος Σαβαώθ: Πήγαινε στο παστοφόριο, προς τον ταμία Ομνά, και πες του: Τι γυρεύεις εσύ εδώ; Και τι δουλειά έχεις εδώ; Διότι λατόμησες εδώ μνημείο για τον εαυτό σου, και έφτιαξες για τον εαυτό σου μνημείο σε υψηλό μέρος, και λάξευσες στον βράχο κατοικία για τον εαυτό σου. Ιδού, ο Κύριος Σαβαώθ θα σε εκβάλει για να σε συντρίψει ως άνθρωπο, και θα αφαιρέσει τη στολή σου και το ένδοξο στεφάνι σου, και θα σε ρίξει σε χώρα μεγάλη και αχανή, και εκεί θα πεθάνεις».

Επειδή ο Σομνάς και ο Ελιακείμ, οι οποίοι αναφέρονται στο προκείμενο χωρίο, υπήρξαν σύγχρονοι του βασιλιά Εζεκία, όπως μαρτυρεί η ιστορική διήγηση, αλλά και ο ίδιος ο προκείμενος προφήτης, διδάσκοντας μέσω των όσων παρατίθενται στη συνέχεια, ότι όταν ο Ασσύριος έφτασε στην πόλη και «στεκόταν μπροστά στο υδραγωγείο της άνω δεξαμενής, στον δρόμο του αγρού του γναφέα, βγήκαν προς αυτόν ο Ελιακείμ, ο γιος του Χελκία, ο οικονόμος, και ο Σομνάς ο γραμματέας», είναι επόμενο να εφαρμόσουμε τα προκείμενα στην ιστορία. Έλεγε λοιπόν ο Εβραίος ότι ο Σομνάς είχε γίνει αρχιερέας, ένας άνθρωπος τρυφηλός και με άσεμνο βίο· ότι μάλιστα πρόδωσε τον λαό και αυτομόλησε στον Σενναχειρείμ, τον βασιλιά των Ασσυρίων, προς τον οποίο διατάσσεται να μεταβεί ο προφήτης «στο παστοφόριο», ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «προς αυτόν που κατασκευάζει σκηνή», ή σύμφωνα με τον Ακύλα: «προς αυτόν που κατοικεί σε σκηνή» —διότι έτσι ερμήνευσαν αυτοί το «παστοφόριο»— και να του πει: Μάταια, άνθρωπέ μου, και περιττά λατόμησες εδώ για τον εαυτό σου μνημείο στον «υψηλό βράχο», χαράσσοντας σε αυτό με γράμματα τα σύμβολα της δικής σου μνήμης, αγνοώντας ότι έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον σου από τον «Κύριο Σαβαώθ», η οποία διατάσσει, αφού καθαιρεθείς από το αξίωμα το οποίο απολαμβάνεις επί του παρόντος, και αφού απογυμνωθείς από τη «στολή» που σε περιβάλλει, «από το στεφάνι» και από την υπόλοιπη δόξα, να πεθάνεις πολύ μακριά από τη γη αυτή, σε κάποια ξένη και πολύ απομακρυσμένη «χώρα».