Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 22:18

«Ιδού, ο Κύριος Σαβαώθ θα εκδιώξει και θα συντρίψει άνδρα, και θα αφαιρέσει τη στολή σου, και το ένδοξο στεφάνι σου, και θα σε ρίξει σε χώρα μεγάλη και αχανή, και εκεί θα πεθάνεις· και θα παραδώσει το ωραίο σου άρμα σε ατιμία, και τον οίκο του άρχοντά σου σε καταπάτηση, και θα καθαιρεθείς από το αξίωμα του οικονόμου και από τη θέση σου.» Ο Σομνάς έγινε ταμίας χρημάτων, και ποιών ακριβώς δεν είναι ακόμη σαφές, εάν δηλαδή των ιερών, που είχαν αφιερωθεί στον ναό, ή των βασιλικών. Φαίνεται όμως μάλλον ότι ήταν υπεύθυνος για τη συγκέντρωση των ιερών χρημάτων, καθώς και για εκείνα που ξοδεύονταν αναγκαία και όπου χρειαζόταν ενίοτε για την επισκευή των ιερών σκευών. Λένε μάλιστα ότι αυτός, ορμώμενος από το αίμα του Λευί, διέπρεπε με τα καυχήματα της αρχιερωσύνης. Ήταν όμως άνθρωπος υπερόπτης και πάρα πολύ αλαζόνας, σκληρός σε όσους τον δυσαρεστούσαν, έρρεπε προς τις πλεονεξίες, υποκύπτοντας σε αισχρά κέρδη, εραστής της επίδειξης και κυνηγώντας πάντοτε τις ανθρώπινες τιμές. Εξαιτίας αυτών, και πολύ δικαιολογημένα, ήταν μισητός στον Θεό, κι ενώ η Ιουδαία επρόκειτο από στιγμή σε στιγμή να λεηλατηθεί και να αλωθεί η ίδια η Ιερουσαλήμ –τότε που οι Βαβυλώνιοι, αφού νίκησαν, μετέφεραν αιχμάλωτο τον Ισραήλ στη χώρα τους– ο Σομνάς κατασκεύαζε για τον εαυτό του ένα περίλαμπρο μνημείο, προσδίδοντάς του πολυτελέστατη κατασκευή. Με αυτό το ύφος λοιπόν απευθύνθηκε σε αυτόν ο λόγος του Θεού. Διότι τι λέει στον προφήτη;

Επειδή δε οδηγήθηκε και ο ίδιος στην αιχμαλωσία, του αφαιρέθηκε μεν το στέμμα της αρχιερωσύνης του, και πετάχτηκε σαν άχρηστο σκεύος σε μια απέραντη γη, για να πεθάνει εκεί χωρίς κανένα έλεος, χωρίς πλέον να επιβαίνει σε λαμπρά οχήματα όπως πρωτύτερα, αλλά μάλλον έχοντας κλονιστεί και εκδιωχθεί εντελώς από τη διακονία που του είχε ανατεθεί και από τη θέση του, δηλαδή, από το να παρίσταται και να λειτουργεί στον Θεό. <Και θα συμβεί εκείνη την ημέρα, θα καλέσω τον δούλο μου Ελιακείμ, τον γιο του Χελκία, και θα τον ντύσω με τη στολή σου, και θα δώσω σε αυτόν το στέμμα σου, και την εξουσία και τη διαχείριση θα δώσω στα χέρια του· και θα είναι σαν πατέρας για τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ και για τους κατοίκους του Ιούδα, και θα του δώσω τη δόξα του Δαβίδ, και θα εξουσιάζει και δεν θα υπάρχει κανείς που να του αντιλέγει· και θα τον εγκαταστήσω άρχοντα σε τόπο ασφαλή, και θα είναι ως θρόνος δόξας του πατρικού του οίκου, και θα έχει πεποίθηση σε αυτόν κάθε ένδοξος στον οίκο του πατέρα του, από μικρό έως μεγάλο, και θα εξαρτώνται από αυτόν εκείνη την ημέρα.> Το αφήγημα δεν απομακρύνεται ακόμη από την ιστορία, διότι στρέφεται ακόμη εναντίον του Σομνά του ταμία, ο οποίος έλαβε μεν τη δόξα της ιερωσύνης, αλλά την καταχράστηκε με τέτοιο τρόπο και επιτέθηκε σε κάθε υποταγμένο του, ώστε να πλεονεκτεί αβάσταχτα και, με μια λέξη, να μην έχει αφήσει κανένα ατόπημα αμεταχείριστο.

Επειδή ο Σομνάς και ο Ελιακείμ, οι οποίοι αναφέρονται στο προκείμενο χωρίο, υπήρξαν σύγχρονοι του βασιλιά Εζεκία, όπως μαρτυρεί η ιστορική διήγηση, αλλά και ο ίδιος ο προκείμενος προφήτης, διδάσκοντας μέσω των όσων παρατίθενται στη συνέχεια, ότι όταν ο Ασσύριος έφτασε στην πόλη και «στεκόταν μπροστά στο υδραγωγείο της άνω δεξαμενής, στον δρόμο του αγρού του γναφέα, βγήκαν προς αυτόν ο Ελιακείμ, ο γιος του Χελκία, ο οικονόμος, και ο Σομνάς ο γραμματέας», είναι επόμενο να εφαρμόσουμε τα προκείμενα στην ιστορία. Έλεγε λοιπόν ο Εβραίος ότι ο Σομνάς είχε γίνει αρχιερέας, ένας άνθρωπος τρυφηλός και με άσεμνο βίο· ότι μάλιστα πρόδωσε τον λαό και αυτομόλησε στον Σενναχειρείμ, τον βασιλιά των Ασσυρίων, προς τον οποίο διατάσσεται να μεταβεί ο προφήτης «στο παστοφόριο», ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «προς αυτόν που κατασκευάζει σκηνή», ή σύμφωνα με τον Ακύλα: «προς αυτόν που κατοικεί σε σκηνή» —διότι έτσι ερμήνευσαν αυτοί το «παστοφόριο»— και να του πει: Μάταια, άνθρωπέ μου, και περιττά λατόμησες εδώ για τον εαυτό σου μνημείο στον «υψηλό βράχο», χαράσσοντας σε αυτό με γράμματα τα σύμβολα της δικής σου μνήμης, αγνοώντας ότι έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον σου από τον «Κύριο Σαβαώθ», η οποία διατάσσει, αφού καθαιρεθείς από το αξίωμα το οποίο απολαμβάνεις επί του παρόντος, και αφού απογυμνωθείς από τη «στολή» που σε περιβάλλει, «από το στεφάνι» και από την υπόλοιπη δόξα, να πεθάνεις πολύ μακριά από τη γη αυτή, σε κάποια ξένη και πολύ απομακρυσμένη «χώρα».