Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 22:20

Επειδή δε οδηγήθηκε και ο ίδιος στην αιχμαλωσία, του αφαιρέθηκε μεν το στέμμα της αρχιερωσύνης του, και πετάχτηκε σαν άχρηστο σκεύος σε μια απέραντη γη, για να πεθάνει εκεί χωρίς κανένα έλεος, χωρίς πλέον να επιβαίνει σε λαμπρά οχήματα όπως πρωτύτερα, αλλά μάλλον έχοντας κλονιστεί και εκδιωχθεί εντελώς από τη διακονία που του είχε ανατεθεί και από τη θέση του, δηλαδή, από το να παρίσταται και να λειτουργεί στον Θεό. <Και θα συμβεί εκείνη την ημέρα, θα καλέσω τον δούλο μου Ελιακείμ, τον γιο του Χελκία, και θα τον ντύσω με τη στολή σου, και θα δώσω σε αυτόν το στέμμα σου, και την εξουσία και τη διαχείριση θα δώσω στα χέρια του· και θα είναι σαν πατέρας για τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ και για τους κατοίκους του Ιούδα, και θα του δώσω τη δόξα του Δαβίδ, και θα εξουσιάζει και δεν θα υπάρχει κανείς που να του αντιλέγει· και θα τον εγκαταστήσω άρχοντα σε τόπο ασφαλή, και θα είναι ως θρόνος δόξας του πατρικού του οίκου, και θα έχει πεποίθηση σε αυτόν κάθε ένδοξος στον οίκο του πατέρα του, από μικρό έως μεγάλο, και θα εξαρτώνται από αυτόν εκείνη την ημέρα.> Το αφήγημα δεν απομακρύνεται ακόμη από την ιστορία, διότι στρέφεται ακόμη εναντίον του Σομνά του ταμία, ο οποίος έλαβε μεν τη δόξα της ιερωσύνης, αλλά την καταχράστηκε με τέτοιο τρόπο και επιτέθηκε σε κάθε υποταγμένο του, ώστε να πλεονεκτεί αβάσταχτα και, με μια λέξη, να μην έχει αφήσει κανένα ατόπημα αμεταχείριστο.

Αφού λοιπόν εκείνος απορρίφθηκε, δηλαδή απομακρύνθηκε σε χώρα μακρινή και απέραντη, «Θα καλέσω», λέει, «εκείνο τον καιρό τον δούλο μου τον Ελιακείμ, τον γιο του Χελκία». Αποκαλώντας τον δικό του δούλο, έδωσε μαρτυρία για την υπακοή του. Και το ότι θα του χαρίσει τη δόξα της ιερωσύνης το καθιστά φανερό, υποσχόμενος ότι θα τον στεφανώσει και λέγοντας ότι θα του δώσει και στολή, και την οικονομία και την ισχύ, δηλαδή τη δυνατότητα να εξουσιάζει τους λαούς που βρίσκονται υπό την εξουσία του. Μαρτύρησε δε εκτός από αυτά, ότι θα είναι και χρηστός, όχι υπερόπτης όπως ο Σομνάς, αλλά σαν πατέρας, πιστός και αγαθός. Για τον λόγο αυτόν θα είναι και στηριγμένος σε τόπο σταθερό, δηλαδή θα διασώζεται ασφαλώς και θα παραμένει, έτσι ώστε κάθε ένδοξος και επιφανής σχεδόν να προτιμά να εναποθέτει την ελπίδα του σε αυτόν, όχι σαν σε Θεό, κάθε άλλο, αλλά σαν σε πατέρα χρηστό. Διότι θα προΐσταται και θα υπερασπίζεται μικρό και μεγάλο, λέει. Θα αγαπηθεί δε τόσο πολύ, ώστε να φαίνεται πως οι λαοί που είναι υπό την εξουσία του εξαρτώνται απολύτως από αυτόν. Και αυτά μεν, όπως είπα, μας τα παρουσιάζει η ιστορική αφήγηση.

Μάταια, λοιπόν, φρόντιζες να καλλωπίζεσαι, συγκεντρώνοντας εκείνον τον πολύ πλούτο και 〈τα άρματα〉 και την υπόλοιπη ματαιοδοξία, με την οποία ακόμη και τώρα είσαι περιβεβλημένος. ⌝ Διότι όλα αυτά θα γίνουν 〈καταπάτημα〉, όταν καθαιρεθείς και αποβληθείς από την αρχιερωσύνη, της οποίας αποδείχθηκες ανάξιος, εφόσον ο Θεός είναι δίκαιος κριτής και απονέμει στον καθένα το πρέπον σύμφωνα με την αξία του. ⌜ Σε εσένα μεν θα επιφέρει αυτά, ενώ τον άλλον, τον 〈παίδα Ελιακείμ〉 και 〈δούλο〉, αφού δοκίμασε ότι είναι αγαθός δούλος Του, 〈θα τον ντύσει με τη δική σου στολή και με το στέμμα〉 της αρχιερωσύνης θα τον τιμήσει, παραδίδοντάς του την οικονομία, την οποία μέχρι τώρα, επί του παρόντος, έχεις εσύ αναλάβει· διότι ο άνδρας αυτός είναι άξιος αυτών. Επειδή, αν και προήχθη από τον Θεό, δεν θα γίνει σαν εσένα υπερήφανος και αλαζόνας. Αλλά θα επέχει θέση πατέρα απέναντι σε όλους εκείνους που πρόκειται να διοικούνται από αυτόν· γι' αυτό, ως σε ήπιο και πράο, 〈θα του δώσει τη δόξα του Δαβίδ〉, του πραότατου και δικαιότατου βασιλιά, ώστε 〈να άρχει〉 του λαού με πολλή εξουσία, και έτσι 〈κανείς να μην αντιλέγει〉 σε όσα πράττονται από αυτόν. Θα είναι δε ριζωμένος και στηλωμένος και σταθερά θεμελιωμένος στη λειτουργία του, ώστε κανένας 〈ένδοξος〉 μέσα στον λαό να μην αγωνιά, ούτε να υποψιάζεται πως θα προέλθει ποτέ από αυτόν φθόνος ή βασκανία, αλλά 〈να έχει εμπιστοσύνη σε αυτόν〉 όπως σε πατέρα.

«Και μετά ταύτα αποστέλλει ο Σενναχηρείμ, ο βασιλιάς των Ασσυρίων, από τη Λαχίς τους απεσταλμένους του στην Ιερουσαλήμ, προς τον βασιλιά του Ιούδα Εζεκία και προς όλο τον λαό που βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ λέγοντας» τα εξής. Εκτός, λοιπόν, από τα άλλα κατορθώματα του Εζεκία, ο Θεός του προσέφερε ένα πεδίο άσκησης της αρετής και μιαν ευκαιρία να αποδείξει ακόμη μεγαλύτερη θεοσέβεια μέσω της πολεμικής του παράταξης, στην οποία διέπρεψε, αφενός παρατάσσοντας τα πάντα στρατηγικά για τον πόλεμο, αφετέρου αναθέτοντας το παν στον Θεό και μεταδίδοντας θεοσεβή διδασκαλία στα πλήθη των υπηκόων του. Αλλά δεν ήταν τέτοιος ο πατέρας του, ο Άχαζ, ο οποίος άλλοτε μεν υποδούλωνε τον εαυτό του και όλο τον λαό του στον Βαβυλώνιο, άλλοτε δε αιχμαλωτιζόταν από τους Σύρους που κατοικούσαν στη Δαμασκό. Επομένως, ο Θεός παρείχε στον Εζεκία ευκαιρία επίδειξης της αρετής του, επιτρέποντας στον Ασσύριο να πλησιάσει την Ιερουσαλήμ. Πρέπει δε να παρατηρήσουμε ότι τους άνδρες που ονομάζονται σε αυτά, εννοώ τον Ελιακείμ και τον Σομνά, ο προφήτης τους είχε μνημονεύσει και προηγουμένως, «στον λόγο για τη φάραγγα της Σιών», στον οποίο έχει λεχθεί: «Πήγαινε στο παστοφόριο προς τον Σομνά τον ταμία» και τα εξής, «και θα καλέσω τον δούλο μου τον Ελιακείμ, τον γιο του Χελκία». Αυτή η παρατήρηση είναι αναγκαία για εμάς, προκειμένου να προσαρμόσουμε στην προκείμενη ιστορία τους λόγους που αναφέρονται σε εκείνη την προφητεία.