Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 23:15

Και η αφορμή του γεγονότος έχει εξηγηθεί σαφώς μέσα από όσα ήδη έχουν προηγηθεί. <Και θα συμβεί εκείνη την ημέρα να εγκαταλειφθεί η Τύρος για εβδομήντα έτη, ίσα με τον χρόνο ενός βασιλιά, ίσα με τον χρόνο ενός ανθρώπου.> Η Τύρος χλεύαζε τα ίδια τα Ιεροσόλυμα, επειδή είχαν πορθηθεί, και τις αιτίες της συμφοράς δεν τις απέδιδε τόσο στην αδιαφορία των Ιουδαίων, ότι δηλαδή προσέκρουσαν στον Θεό μέσω της προσβολής προς τον νόμο και το θέλημά Του, αλλά αντίθετα θεώρησε ότι ο προστάτης τους, δηλαδή ο Θεός των πάντων, δεν μπόρεσε να τους σώσει. Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, αλώθηκε και αυτή, και υπέμεινε ερήμωση ισόχρονη με την αιχμαλωσία των Ισραηλιτών. Διότι διήνυσαν εβδομήντα έτη ανάμεσα στους Χαλδαίους, σηκώνοντας τον δυσβάσταχτο ζυγό της δουλείας. Εκείνον τον καιρό, λοιπόν, θα εγκαταλειφθεί, δηλαδή θα ερημωθεί η Τύρος, και θα παραμείνει έρημη από κατοίκους, και αυτό θα παραταθεί για τόσο χρονικό διάστημα ώστε να φαίνεται πως ισούται με τον χρόνο της ζωής ενός ανθρώπου, ή μιας βασιλείας, δηλαδή εβδομήντα έτη, όπως ακριβώς ψάλλει και ο μακάριος Δαβίδ: «Οι ημέρες των ετών της ζωής μας φτάνουν τα εβδομήντα έτη, και εάν υπάρχει ευρωστία τα ογδόντα έτη, και το μεγαλύτερο μέρος τους είναι κόπος και πόνος.» <Και θα συμβεί μετά από εβδομήντα έτη, η Τύρος να γίνει σαν το άσμα της πόρνης.>

Διότι θα γίνει σαν άσμα λησμονημένης πόρνης, μη διατηρώντας πλέον το αρχικό της στολίδι. Θα αποτελεί ωδή και μέλος για πολλούς. Διότι θα θυμούνται τα όσα παλαιότερα κατείχε. Εσύ δε, ω Τύρο, σαν γερασμένη πόρνη που έχασε τη νεότητά της, πάρε την κιθάρα, περιπλανήσου ως πόλη που έχει καταντήσει σαν κάποια λησμονημένη πόρνη. Διότι όταν μαραίνεται, όπως είπα, η γυναικεία ομορφιά, τη λησμονούν ακόμη και εκείνοι που κάποτε είχαν συναρπαστεί και είχαν γίνει εραστές της. Παίξε, λοιπόν, καλά την κιθάρα και τραγούδησε πολλά, ώστε τουλάχιστον να σε θυμηθούν. <Και μετά από εβδομήντα χρόνια, ο Θεός θα επισκεφθεί την Τύρο, και θα αποκατασταθεί πάλι στην αρχική της κατάσταση, και θα γίνει εμπορικό κέντρο για όλα τα βασίλεια της οικουμένης. Και το εμπόριό της και ο μισθός της θα είναι άγια στον Κύριο, και δεν θα συγκεντρωθούν για τους ίδιους, αλλά για εκείνους που κατοικούν ενώπιον του Κυρίου· όλο το εμπόριό της θα είναι για να φάνε και να πιουν και να χορτάσουν σε πλησμονή, ως μνημόσυνο ενώπιον του Κυρίου.> Με δίκαιη απόφαση ο Θεός, όπως είπα, έκανε την ερήμωση των Τυρίων ισόχρονη με την αιχμαλωσία των Ισραηλιτών. Όταν δε ο Κύρος, μαζί με τους Πέρσες και τους Μήδους, κατέλαβε κατά κράτος την πόλη των Βαβυλωνίων και λεηλάτησε ολόκληρη τη χώρα των Χαλδαίων, ο Ισραήλ ελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία, επέστρεψε πάλι στην πατρίδα του και κατοίκησε την αγία πόλη.

Εύλογα, λοιπόν, η προφητεία προαναγγέλλει και τα όσα πρόκειται να επέλθουν στην Τύρο, και αναφέρει ότι ο χρόνος της ερήμωσης της Τύρου θα είναι τόσος, όσος υπήρξε και ο χρόνος της ερήμωσης της Ιερουσαλήμ. Λέει, πράγματι: «Και θα εγκαταλειφθεί η Τύρος για εβδομήντα έτη, ως χρόνος ενός βασιλιά και ως χρόνος ενός ανθρώπου». ⌜Κατά τον καιρό εκείνο, λοιπόν, κατά τον οποίο η πόλη των Τυρίων υπέμεινε τόσο μεγάλη ερήμωση, ήταν φυσικό αυτοί να μην ασκούν πλέον το συνηθισμένο τους εμπόριο, όντας ναυτικοί και ασχολούμενοι αποκλειστικά με τις δια θαλάσσης εμπορικές επιχειρήσεις.⌝ Γι' αυτό έχει λεχθεί: 〈Ολολύξτε, πλοία της Καρχηδόνας, διότι καταστράφηκε, και δεν έρχονται πλέον〉.

Όμως δεν θα σου επιτρέπεται πλέον να πράττεις αυτά ούτε εις βάρος άλλων ούτε εις βάρος της γειτονικής σου Σιδώνας, την οποία και αυτήν επιχείρησες να αδικήσεις.⌝ Αλλά 〈ακόμη και αν αναχωρήσεις για το Κίτιο〉, την προαναφερθείσα πόλη των Κυπρίων, ως προς μια γνώριμη και από παλιά οικεία και φίλη, 〈ούτε εκεί〉 θα υπάρξει 〈για σένα〉 ανάπαυση από εκείνον που σε καταδιώκει από παντού και σε αποκλείει. Εάν πάλι θελήσεις να αυτομολήσεις 〈ακόμη και στη γη των Χαλδαίων〉, μάθε ότι και η δική τους βασιλική πόλη, η Βαβυλώνα, θα γίνει έρημη εξαιτίας των ασεβών και υπερήφανων ανδρών που την κατοίκησαν, εξ ου και το 〈τείχος της έπεσε〉, ⌜εννοώ δηλαδή τη βασιλική δύναμη, με την οποία στο παρελθόν είχε οχυρωθεί.⌝ Ποιο άλλο καταφύγιο, λοιπόν, θα έχεις ή από πού θα ποριστείς για τον εαυτό σου ελπίδα σωτηρίας; Γι' αυτό, είναι εύλογο να θρηνούν οι δικοί σας άποικοι, εννοώ τους Καρχηδόνιους, εσένα που κάποτε είχες γίνει το δικό τους 〈οχύρωμα της Τύρου〉, ⌜και όλα όσα προφητεύονται κατά της Τύρου θα συντελεστούν μέσα σε λίγα χρόνια, σε όσα ακριβώς και η αφιερωμένη στον Θεό πόλη Ιερουσαλήμ κατέστη έρημη. Διότι ο Θεός έκρινε να καθορίσει 〈χρόνο〉 ζωής 〈ενός ανθρώπου〉, δηλαδή 〈εβδομήκοντα έτη〉, για την ερήμωση που πρόκειται να καταλάβει την Τύρο, ή και την πολυετή 〈εξουσία ενός βασιλιά.〉⌝ ⌜Μέσα σε αυτά τα 〈εβδομήκοντα έτη〉, ωδή και άσμα για την ερήμωσή σου θα ψάλλουν όλοι οι άνθρωποι που σε γνώριζαν καλά στο παρελθόν, σαν για γυναίκα που εξέπεσε από την ίδια της την τιμή.

Θρηνήστε ολολύζοντας, πλοία της Καρχηδόνας, διότι καταστράφηκε το οχυρό σας. Και θα συμβεί εκείνη την ημέρα, να εγκαταλειφθεί η Τύρος για εβδομήντα χρόνια, όσο διαρκεί ο χρόνος ενός βασιλιά... και μετά από εβδομήντα χρόνια, η Τύρος θα γίνει σαν το άσμα της πόρνης. Πάρε κιθάρα, περιπλανήσου, πόλη πόρνη ξεχασμένη, παίξε καλά την κιθάρα, τραγούδησε πολλά, για να σε θυμηθούν πάλι. Και μετά από εβδομήντα χρόνια, ο Θεός θα επισκεφθεί την Τύρο και θα αποκατασταθεί πάλι στην αρχαία της κατάσταση... Και το εμπόριό της και ο μισθός της θα είναι άγια αφιερωμένα στον Κύριο, δεν θα συγκεντρωθούν για τους ίδιους ούτε θα αποθηκευτούν σε θησαυροφυλάκιο, αλλά θα δοθούν σε όσους κατοικούν ενώπιον του Κυρίου, όλο το εμπόριό της για να φάνε και να πιουν και να χορτάσουν, ως συμβολή και μνημόσυνο ενώπιον του Κυρίου.

Τον πολλαπλασιασμό αυτών των δύο αριθμών, του επτά, εννοώ, και του δέκα, φανερώνουν ομοίως τα ιερά κείμενα· για παράδειγμα, ο Μωυσής μαζί με τον λαό βρήκε στην έρημο εβδομήντα φοίνικες· και μετά από αυτό αναδεικνύει εβδομήντα πρεσβυτέρους· και ο Κύριος επίσης, μετά τους δώδεκα, ανέδειξε και πάλι άλλους εβδομήντα μαθητές· και εβδομήντα εβδομάδες ορίστηκαν από την καταστροφή του ναού και τον εμπρησμό των Ιεροσολύμων μέχρι την έλευση του Χριστού ως ηγουμένου, για να μιλήσουμε σύμφωνα με τον μακάριο Δανιήλ· και εβδομήντα έτη παρήλθαν έως την επιστροφή από τη Βαβυλώνα στην Ιερουσαλήμ· αλλά και για την Τύρο λέει ο Ησαΐας ότι θα εγκαταλειφθεί από τον Κύριο για εβδομήντα έτη· και πάλι μετά από τέτοιον αριθμό ετών θα την επισκεφθεί ο Κύριος και θα αποκατασταθεί σε αυτό που ήταν εξαρχής· και ο ίδιος ο Κύριος, όντας ο εβδομηκοστός έβδομος από τον παλαιό Αδάμ, ο νέος Αδάμ, ήλθε στην επίγεια ζωή μας· και προσέταξε να συγχωρούμε εβδομήντα φορές το επτά, και να αφήνουμε τα αμαρτήματα των αδελφών που μετανοούν· και θα ήταν χρονοβόρο για την παρούσα μελέτη να σταχυολογήσουμε τις σχετικές με αυτά μαρτυρίες από τη Γραφή· διότι ολόκληρη είναι γεμάτη από αυτά, και κηρύσσει σαφώς τον μυστικό και τέλειο χαρακτήρα αυτών των αριθμών.