Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 24:15

«Γι' αυτό η δόξα του Κυρίου θα είναι στα νησιά της θάλασσας, το όνομα του Κυρίου θα είναι ένδοξο.» Αινιγματωδώς ονομάζει «νερό» και «θάλασσα» το πλήθος των εθνών. Διότι αυτό συνηθίζουν να κάνουν οι άγιοι προφήτες. Έτσι λοιπόν και ο μακάριος Δαβίδ, σχετικά με τη γη και τα όσα βρίσκονται σε αυτήν λέει: «Αυτή η θάλασσα είναι μεγάλη και ευρύχωρη, εκεί υπάρχουν ερπετά των οποίων δεν υπάρχει αριθμός, ζώα μικρά μαζί με μεγάλα· εκεί διαπορεύονται πλοία, και αυτός ο δράκοντας που έπλασες για να παίζει μέσα σε αυτήν.» Και βεβαίως δεν ισχυριζόμαστε ότι ο λόγος του αφορούσε αυτά που κολυμπούν στη θάλασσα, ούτε βέβαια ήθελε να υποδηλώσει τα διάφορα είδη των ψαριών, αλλά ούτε λέμε ότι υπάρχει στα ύδατα της θάλασσας κάποιος σωματικός και αισθητός δράκοντας. Απεναντίας, όπως προείπα, μέσα από αυτά μας φανερώνει την ταραχή αυτού του βίου και τον κλυδωνισμό της ζωής όσων βρίσκονται σε αυτόν· και φυσικά τον δράκοντα, δηλαδή τον Σατανά, ο οποίος περιφέρεται ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους και τριγυρίζει στην οικουμένη μας, επιβουλευόμενος τις ψυχές των αγίων. Επομένως, ονομάζει «νερό της θάλασσας» το πλήθος των εθνών, και «νησιά», ενδεχομένως, τις πόλεις. Και βέβαια αναφέρει ότι θα ταραχθούν όλοι όσοι βρίσκονται σε αυτές, καθώς η θεία οργή θα επιπέσει πάνω τους. Αναφέρει όμως ότι η δόξα του Χριστού θα βρίσκεται κατά κάποιον τρόπο σε όλες αυτές.

Γι' αυτόν τον λόγο λέει: Η δόξα του Κυρίου θα είναι στα νησιά της θάλασσας. Και νησιά, όπως νομίζω, αποκαλεί τις άγιες Εκκλησίες του Θεού, οι οποίες βρισκόμενες σαν μέσα σε θάλασσα σε αυτόν τον κόσμο, αντέχουν και υψώνονται πάνω από την ταραχή του, επειδή ο Χριστός τις διασώζει και δεν επιτρέπει να συντριβούν από τα κύματα των διωγμών. Διότι, επειδή αινιγματωδώς αποκαλεί θάλασσα τα έθνη, ακολουθώντας συνετά αυτήν την τροπή του λόγου, αποκαλεί νησιά τις εκκλησίες, στις οποίες θαυμάζεται η δόξα του Θεού. <Κύριε, ο Θεός του Ισραήλ, από τα πέρατα της γης ακούσαμε θαυμαστά έργα, υπάρχει ελπίδα για τον ευσεβή.> Σε αυτά τα λόγια ο προφήτης εισάγει ενώπιόν μας το πρόσωπο εκείνων που έχουν εναπομείνει στη γη και χαίρονται με τη δόξα του Κυρίου, καθώς και εκείνων που κατοικούν μέσα στα νησιά, εννοώ δηλαδή στις εκκλησίες, οι οποίοι δοξολογούν τον Θεό των όλων και λέγουν: Από τα πέρατα της γης ακούσατε θαυμαστά έργα, και επιπλέον αυτού έχουν πιστέψει ότι θα υπάρξει αγαθή ελπίδα για τους ευσεβείς να δικαιωθούν από Αυτόν, αλλά και να μετάσχουν πλουσιοπάροχα στην ημερότητά Του.

Αυτοί θα ήταν εκείνοι που έχουν αξιωθεί τη μακαριότητα κοντά στον Θεό. Γι' αυτό ο Σύμμαχος προσθέτει στη συνέχεια: «αυτοί δε θα υψώσουν τη φωνή τους, θα αγαλλιάσουν όταν θα ενδοξαστεί ο Κύριος», κατά δε τη μετάφραση των Εβδομήκοντα, εκείνοι μεν που θα παραδοθούν στην κόλαση, έχοντας υποστεί τον έσχατο τρύγο και έχοντας περισυλλεγεί μέχρις ενός, θα βγάλουν φωνές βοώντας καθώς θα κολάζονται, εκείνοι δε που έγιναν μερίδα του Θεού θα ευφρανθούν μαζί με τη δόξα του Κυρίου. Διότι τότε ο ίδιος ο Κύριος θα έλθει «με τη δόξα του Πατέρα του», «με δύναμη και πολλή δόξα». Για αυτήν λοιπόν τη δόξα του Κυρίου τους θα ευφρανθούν όσοι από παλιά είχαν ελπίσει σε αυτόν. Αντί δε του: «θα ταραχθεί το νερό της θάλασσας, ήχησαν τα νερά της θάλασσας», ο Θεοδοτίων μετέφρασε υποδηλώνοντας το μέγεθος της βοής, με την οποία θα εκφραστούν όσοι δοξάζουν τον Κύριό τους· διότι με τον ήχο της θάλασσας θα παρομοιαστεί η φωνή τους. Και η δόξα του Κυρίου θα είναι στα νησιά, δηλαδή στις εκκλησίες, αυτές που παλαιότερα βρίσκονταν ανάμεσα στα άπιστα έθνη, σαν να ήταν αποκλεισμένες στη μέση της θάλασσας, πάνω στις οποίες η δόξα του Κυρίου θα επιλάμψει τότε. Γι' αυτά ο λόγος ανυμνεί και δοξολογεί τον Θεό που δώρισε τη δόξα του στα νησιά.

Γι' αυτό λέει: «Κύριε, ο Θεός του Ισραήλ, από τις πτέρυγες της γης ακούσαμε τέρατα· Ελπίδα στον ευσεβή». Κατά δε τον Σύμμαχο και τον Θεοδοτίωνα: «από τις πτέρυγες της γης ακούσαμε ψαλμούς», και κατά τον Ακύλα: «μελωδίες»· διότι όσοι ανήκουν στη μερίδα του Θεού, θαυμάζοντας τη δίκαιη κρίση του, «ευφραίνονται μαζί με τη δόξα του Κυρίου» και «ευφραινόμενοι» αναπέμπουν σε αυτόν ύμνους και ευχαριστήριες ψαλμωδίες. Αυτό ακριβώς θαυμάζει και ο προφήτης, ότι δηλαδή «από τα πέρατα της γης» και «τα νησιά», που αξιώθηκαν τη δόξα του Κυρίου, ψάλλουν σε αυτόν ύμνους και «ψαλμούς». Πολύ λογικά, λοιπόν, αφού μνημόνευσαν τα «νησιά», εννοώ δηλαδή τις εκκλησίες και τα όσα επιτελούνται σε αυτές, ανέφερε την κατάλληλη στιγμή λέγοντας: «ψαλμούς ακούσαμε». Αν πάλι λέγεται: «ακούσαμε τέρατα», το λέει αυτό αναφερόμενος σε παράδοξα θαύματα· διότι το να ψάλλουν «ψαλμούς» και να υμνούν τον Θεό των προφητών τα αλλόφυλα, τα αλλογενή και τα βάρβαρα έθνη που εκτείνονται «μέχρι τα πέρατα της γης», έχοντας αποστραφεί τους πατρικούς τους θεούς, ήταν κάτι το σπουδαίο και ένα τεράστιο θαύμα. Έπειτα προσθέτει: «Ελπίδα στον ευσεβή»· διότι, αφού διεξήλθε τις απειλές εναντίον των ασεβών, στη συνέχεια πρόσθεσε τα περί της μερίδας του Θεού, ότι δηλαδή «θα ευφρανθούν μαζί με τη δόξα του Κυρίου» και «η δόξα του Κυρίου θα είναι στα νησιά».

ΣΤΟΙΧΕΙΟ Π. ΤΙΤΛΟΣ Αʹ. —Περί πίστεως και ευσέβειας προς τον Θεό. «Ο Αβραάμ πίστεψε στον Θεό, και αυτό του υπολογίστηκε ως δικαιοσύνη.» «Ιδού, η θεοσέβεια είναι σοφία.» «Οι ρίζες των ευσεβών βρίσκονται σε οχυρώματα.» «Ο δίκαιος θα ζήσει εκ πίστεως.» «Κύριε, Θεέ του Ισραήλ, από τα πέρατα της γης ακούσαμε θαυμαστά. Υπάρχει ελπίδα για τον ευσεβή, και θα πουν: Αλίμονο στους αδύναμους.» «Η οδός των ευσεβών είναι ευθεία και προετοιμασμένη.» «Οι ευσεβείς βουλεύθηκαν συνετά· και αυτή η βουλή παραμένει.» «Εάν υπάρχει κάποιος που εφαρμόζει το δίκαιο και αναζητά την πίστη, θα γίνω ίλεως σε αυτόν, λέγει ο Κύριος.» «Η ευσέβεια είναι ισχυρότερη από όλα.» «Δεν θα αμαρτήσουμε, επειδή γνωρίζουμε ότι ανήκουμε σε εσένα.»