Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 24:21

Οι θυρίδες, λέει, του ουρανού άνοιξαν, δηλαδή, επισκέφθηκε ο Θεός αυτούς που βρίσκονται πάνω στη γη. Διότι, όσο μακροθυμεί προς εκείνους που έχουν συνηθίσει να αμαρτάνουν, φαίνεται κατά κάποιον τρόπο σαν να μην επιβλέπει, και μάλλον ότι ο ουρανός είναι κλειστός. Επειδή όμως παρατηρεί τις οδούς των ανθρώπων στη γη, τότε ακριβώς, σαν να έχουν ανοίξει θυρίδες, θέτει ενώπιον των οφθαλμών του αυτούς που βρίσκονται πάνω στη γη· και επιφέροντας τις ποινές ανάλογα με τα παραπτώματα του καθενός, γεμίζει τα πάντα με ταραχή και δέος, και σαν από μέθη όλοι οι κάτοικοι της γης ρίχνονται σε κάθε είδους συμφορές. Και έχει προστεθεί ωφέλιμα το να ειπωθεί ότι η γη κλονίστηκε σαν κάποιο από τα φυλάκια των οπωρώνων στους αγρούς· (αυτό σημαίνει) ότι επικράτησε πάνω της η ανομία. Διότι, όσο αμαρτάνουν οι κάτοικοί της σε υποφερτό βαθμό, ο Θεός των όλων αναβάλλει τις τιμωρίες και συγκρατεί τον κλονισμό. Όταν όμως η ασέβεια όλων γίνει ακράτητη, είναι απόλυτη ανάγκη και να επιβλέπεται η γη από τον Θεό, και, καθώς επικρατεί σε αυτήν η ανομία, να μεθάει κατά κάποιον τρόπο και να ζαλίζεται, και να συγκλονίζεται από κάθε είδους συμφορά. <Και θα απλώσει ο Θεός το χέρι του επί τον κόσμο του ουρανού, και επί τους βασιλείς της γης. Και θα τους συνάξουν και θα τους κλείσουν σε οχύρωμα και σε δεσμωτήριο, ύστερα από πολλές γενεές θα γίνει η επίσκεψή τους, και θα λιώσει η πλίνθος, και θα πέσει το τείχος.> Λαμπρό είναι και αυτό το κατόρθωμα της ενανθρωπήσεως του Μονογενούς.

Λέει δε ότι θα επιβληθεί το χέρι Του όχι βέβαια μόνο στον κόσμο του ουρανού, αλλά και στους βασιλείς της γης, δηλαδή σε αυτούς που από πλεονεξία κυριάρχησαν σε όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό. Είναι δε φανερό ότι εννοεί τους κοσμοκράτορες αυτού του αιώνα, τις πονηρές και αντικείμενες δυνάμεις. Διότι βασίλευσαν επί της γης, αναδεικνύοντας τους κατοίκους της σε δικούς τους προσκυνητές, και πείθοντάς τους να αδιαφορήσουν παντελώς για την αγάπη προς τον Θεό. Αυτούς λοιπόν που κυριάρχησαν, δηλαδή βασίλευσαν, μέσω της απάτης, του ψεύδους και της πλεονεξίας, θα τους συγκεντρώσουν και θα τους αποκλείσουν σε οχυρό και σε δεσμωτήριο. Διότι η δύναμη του Σωτήρα τούς κατέπεμψε στο δεσμωτήριο της κολάσεως, στο αναπόδραστο οχυρό. Γι' αυτό άλλωστε τον παρακαλούσαν οι δαίμονες που τον πλησίαζαν, να μην τους προστάξει να απέλθουν στην άβυσσο. Προσθέτει δε και λέει ο προφήτης, ότι έπειτα από πολλές γενεές θα γίνει η επίσκεψη προς αυτούς· διότι άσκησαν τυραννία από την καταβολή του κόσμου, και δεν έπαψαν να πολεμούν τη θεία και άρρητη δόξα. Παρατάθηκε δε η παράνοιά τους μέχρι και τον καιρό της επίγειας παρουσίας του Σωτήρα όλων μας Χριστού. Όταν, λοιπόν, έλαβε χώρα η επίσκεψη εναντίον τους, κατακλείστηκαν στο δεσμωτήριο. Εντούτοις, το έπαθαν αυτό έπειτα από πολλές γενεές, και λέει ότι η πλίνθος θα λιώσει και το τείχος θα πέσει, παρομοιάζοντας προφανώς τον Σατανά με τείχος.

Γι' αυτό στο τέλος του λόγου λέγει: «και θα πέσει και δεν θα μπορέσει να σηκωθεί»· διότι, αφού πέσει μία φορά κατά το τέλος του θνητού βίου η γη, δηλαδή η γεώδης σάρκα ή η φιλοσώματη ψυχή ή εκείνοι που κατοίκησαν παλαιά τη γη, θα τύχουν της καθολικής αναστάσεως για να παραστούν «στο βήμα του Χριστού» και «να λάβει ο καθένας την ανταπόδοση για όσα έπραξε μέσω του σώματος, είτε αγαθό είτε κακό». Όταν όμως κριθούν και εκπέσουν από κάθε αγαθή ελπίδα και παραδοθούν στις επαπειλούμενες κολάσεις, τότε, έχοντας εκπέσει από τον Θεό, «δεν θα μπορέσουν πλέον να αναστηθούν». Αφού όμως η προφητεία ολοκλήρωσε τον λόγο της για τους κατοίκους της γης, στη συνέχεια μεταβαίνει στον ουρανό και στα επουράνια λέγοντας: «κατά την ημέρα εκείνη», εννοώ δε κατά τον δηλούμενο καιρό της κρίσεως του Θεού, «θα απλώσει ο Θεός το χέρι του πάνω στον κόσμο του ουρανού», λόγια με τα οποία υπαινίσσεται τη συντέλεια των πάντων, κατά την οποία «ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν». Διότι τότε, σύμφωνα με τη σωτήρια διδασκαλία, «ο ήλιος θα σκοτεινιάσει, και η σελήνη δεν θα δώσει το φως της, και τα άστρα του ουρανού θα πέσουν, και οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευθούν. Τότε θα φανεί το σημείο του Υιού του ανθρώπου στον ουρανό, και θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της γης και θα δουν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται πάνω στις νεφέλες του ουρανού με δύναμη και πολλή δόξα».

Όλα αυτά, λοιπόν, υπαινισσόμενος ο προφητικός λόγος τα διδάσκει λέγοντας: «Και θα συμβεί εκείνη την ημέρα, να απλώσει ο Θεός το χέρι του πάνω στον κόσμο του ουρανού». Ως «κόσμο του ουρανού» συνηθίζει ο Μωυσής να αποκαλεί τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα, όπως όταν λέει: «Πρόσεχε μήπως, υψώνοντας το βλέμμα σου προς τον ουρανό και βλέποντας τον ήλιο, τη σελήνη, τα άστρα και όλον τον κόσμο του ουρανού, πλανηθείς και τα προσκυνήσεις». Γι' αυτό και η παρούσα προφητεία στη συνέχειά της φανερώνει ποιος ακριβώς είναι ο «κόσμος του ουρανού», στα σημεία όπου λέει: «Και θα λιώσει ο πλίνθος, και θα πέσει το τείχος». Αντί αυτού, ο Σύμμαχος το απέδωσε με τον εξής τρόπο: «Και θα ντραπεί η σελήνη και θα αισχυνθεί ο ήλιος», ενώ ο Ακύλας: «Και θα καταισχυνθεί η σελήνη και θα αισχυνθεί ο ήλιος»· παρομοίως και ο Θεοδοτίων λέει: «Θα ντραπεί η σελήνη και θα αισχυνθεί ο ήλιος». Βλέπεις ότι «απλώνει το χέρι του πάνω στον κόσμο του ουρανού» επιφέροντας τη συντέλεια των φαινομένων. Εάν όμως λέει: «Θα απλώσει ο Θεός το χέρι πάνω στον κόσμο του ουρανού», και έπειτα προσθέτει: «και επί τους βασιλείς της γης· και θα τους συνάξει σε σύναξη μέσα σε δεσμωτήριο και θα τους κλείσουν σε οχύρωμα», νομίζω ότι υποδηλώνει «τους άρχοντες του αιώνος τούτου» μέσω της φράσης «τους βασιλείς της γης».

Έτσι λοιπόν και στον Δανιήλ, ο Γαβριήλ που του μετέφερε τη θεία αποκάλυψη το φανέρωνε λέγοντας: «και βγήκε προς συνάντησή μου ο άρχοντας του βασιλείου των Περσών και ο άρχοντας του βασιλείου των Ελλήνων και ο άρχοντας του βασιλείου των Μήδων». Ο λόγος, αφού αποκάλεσε εδώ αυτούς τους αόρατους άρχοντες των εθνών «βασιλείς», λέει ότι θα συγκεντρωθούν από το χέρι του Θεού και θα ριχτούν «σε δεσμωτήριο και θα αποκλειστούν σε οχύρωμα». Γι' αυτό, σύμφωνα με τον Σύμμαχο, έχει λεχθεί: «εναντίον των βασιλέων της γης· και θα συγκεντρωθούν, όπως οι δεσμώτες, σε λάκκο και θα κλειστούν σε φυλακή». Διότι ήταν φυσικό επακόλουθο, εφόσον η βασιλεία του Χριστού επρόκειτο τότε στον νέο αιώνα να επικρατήσει, «οι αρχές και οι εξουσίες και οι κοσμοκράτορες αυτού του σκότους και τα πνεύματα της πονηρίας» να ριχτούν στον «λάκκο» που τους αρμόζει, τον οποίο οι ίδιοι «έσκαψαν για τους εαυτούς τους»· διότι «λάκκο» ο κάθε ασεβής «έσκαψε και άνοιξε, και θα πέσει στον βόθρο που ο ίδιος κατασκεύασε». Αλλά και θα «κλειστούν» οι προαναφερθέντες σε κάποιο «δεσμωτήριο» που τους ταιριάζει, για να μην παρενοχλούν εκείνους που κυβερνώνται από τον Θεό, και θα παραμείνουν σε αυτό για όσο διάστημα κρίνει ο Κριτής των πάντων ότι πρέπει να κρατούνται στα δεσμά εκείνου του τόπου.