Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 25:10

«Αυτός είναι ο Κύριος, σε αυτόν ελπίσαμε και θα αγαλλιάσουμε. Και θα ευφρανθούμε για τη σωτηρία μας, διότι ο Θεός θα δώσει ανάπαυση σε τούτο το όρος». Θα αναγνωρίσετε, λέει, αυτόν που ποτίζει με ευφροσύνη και επιπλέον με κρασί, και χρίει με μύρο εκείνους που βρίσκονται στη νοητή Σιών. Και θα αναγνωρίσετε ότι είναι αληθινά Θεός, και εκ του Θεού Υιός κατά φύση, και έστω κι αν εμφανίστηκε με μορφή δούλου, έγινε αίτιος της σωτηρίας και της ζωής όλων έχοντας γίνει άνθρωπος, και αφού ομοιώθηκε σε όλα με τους ανθρώπους επί της γης, εκτός μόνο από την αμαρτία. Διότι, λέει, σχεδόν τείνοντας το χέρι τους θα πουν: «Ιδού ο Θεός μας στον οποίο ελπίσαμε και αγαλλιάσαμε για τη σωτηρία μας». Εγώ πιστεύω ότι αυτός ακριβώς ο λόγος πρέπει να αποδοθεί πρωτίστως σε αυτούς από τον Ισραήλ, οι οποίοι, έχοντας ανατραφεί με τα διδάγματα του Μωυσή και μην αγνοώντας τις προρρήσεις των αγίων προφητών, προσδοκούσαν να έλθει στον καιρό του ο Σωτήρας και Λυτρωτής, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Γι' αυτό άλλωστε, όπως ήδη προείπα, ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη, προφητεύοντας εν Πνεύματι μίλησε για τον Χριστό, λέγοντας ότι «ανέγειρε κέρας σωτηρίας για τον λαό». Και παρομοίως ο Συμεών, παίρνοντας στα χέρια του το άγιο Βρέφος, λέει: «Είδαν τα μάτια μου το σωτήριό σου, το οποίο ετοίμασες ενώπιον όλων των λαών». Αφού λοιπόν αναγνωρίσουν αυτόν που είχε προαναγγελθεί από παλιά, την ελπίδα όλων, τον Σωτήρα και Λυτρωτή, θα πουν, λέει: «Ιδού ο Θεός μας».

Θα ομολογήσουν δε ότι ο Θεός θα δώσει ανάπαυση σε αυτό το όρος. Και πάλι να θεωρείς ότι ως όρος εννοείται η Εκκλησία, διότι σε αυτήν έχει δοθεί η ανάπαυση. Διότι έχουμε ακούσει τον Χριστό να λέει: «Ελάτε προς εμένα, όλοι οι κοπιάζοντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω». Διότι αποφορτιστήκαμε, μέσω της πίστεώς μας σε αυτόν, από τη δυσβάσταχτη και δυσφόρητη αμαρτία. Αναπαυθήκαμε δε και με άλλον τρόπο, αφού απαλλαγήκαμε από τους φόβους, εννοώ βέβαια τον φόβο της τιμωρίας και της έκτισης ποινών για τα αμαρτήματά μας. Και η χάρη του Σωτήρα όλων μας, του Χριστού, προς εμάς δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτά· αλλά προστέθηκαν και τα αγαθά που προσδοκούμε, και η απόκτηση της βασιλείας των ουρανών, η μακρά και άφθαρτη ζωή, και η απομάκρυνση καθετί που συνήθως προκαλεί λύπη. Διότι έχει γραφτεί για τους αγίους ότι «Αιώνια ευφροσύνη θα είναι πάνω από το κεφάλι τους». <Και θα καταπατηθεί η Μωαβίτιδα, με τον τρόπο που καταπατούν το αλώνι με τις άμαξες κατά τον θερισμό. Και θα αφήσει ελεύθερα τα χέρια του, με τον τρόπο που και εκείνος την ταπείνωσε για να την καταστρέψει. Και θα ταπεινώσει την αλαζονεία της, πάνω στην οποία άπλωσε τα χέρια του. Και το ύψος του οχυρού τείχους σου θα το ταπεινώσει, και θα καταβιβαστεί έως το έδαφος.> Ο λόγος των αγίων προφητών είναι πάντοτε βαθύς, και διατρέχει την εσωτερική και κρυμμένη οδό.

Το ότι, λοιπόν, επρόκειτο, αφού έλαμψε ο Χριστός και προσκλήθηκαν τα έθνη στο σεπτό και θείο μυστήριό Του και αγιάστηκαν μέσω της πίστεως, η βδελυρή και ακάθαρτη ειδωλολατρία να εξαλειφθεί ολοκληρωτικά και οπωσδήποτε, με τον Σατανά να έχει υποταχθεί κάτω από τα πόδια των πιστών —διότι μας έδωσε την εξουσία να πατάμε πάνω σε φίδια και σκορπιούς, και πάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού— το διδάσκει λέγοντας ότι θα καταπατηθεί η Μωαβίτιδα, με τον ίδιο τρόπο που καταπατούν το αλώνι με τις άμαξες.

Και θα πουν την ημέρα εκείνη: Ιδού ο Θεός μας, στον οποίο ελπίζαμε, και αγαλλιούσαμε για τη σωτηρία μας, διότι ο Θεός θα δώσει ανάπαυση στο όρος αυτό. Ιδού, η Παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιό, και θα καλέσουν το όνομά του Εμμανουήλ. Θα τραφεί με βούτυρο και μέλι, πριν γνωρίσει ή προτιμήσει το πονηρό, θα επιλέξει το αγαθό, διότι πριν το παιδί γνωρίσει το αγαθό ή το κακό, απορρίπτει την πονηρία.

Θα δουν εκείνοι στους οποίους δεν αναγγέλθηκε περί αυτού, και εκείνοι που δεν άκουσαν θα κατανοήσουν. 〈λς〉 Ότι με 〈ε〉 άρτους θα θρέψει πολλούς— ο Ησαΐας λέει: Θα πουν κατά την ημέρα εκείνη: Ιδού ο Θεός μας· ελπίσαμε και αγαλλιάσαμε για τη σωτηρία μας, διότι ο Θεός θα δώσει ανάπαυση στο όρος τούτο. 〈λζ〉 Ότι πάνω σε όνο θα εισέλθει στη Σιών— ο Ζαχαρίας λέει: Χαίρε σφόδρα, θυγατέρα της Σιών, κήρυττε, θυγατέρα της Ιερουσαλήμ, διότι ο βασιλιάς σου έρχεται σε σένα δίκαιος και πράος, επιβαίνοντας σε υποζύγιο και σε νέο πώλο.

Επειδή, λοιπόν, αυτός ο πονηρός δαίμονας θεωρούνταν φοβερός από τον λαό των Ιουδαίων, η παρούσα προφητεία διδάσκει το τέλος που θα τον βρει κατά τον καιρό της καθολικής κρίσεως του Θεού, λέγοντας: «και θα καταπατηθεί ο Μωάβ, και θα απλώσει τα χέρια του· διότι με τον τρόπο που αυτός» λέει «ταπείνωσε» άλλους «για να τους καταστρέψει», έτσι «και αυτός» θα υποστεί τα ίδια. Ο δε Σύμμαχος λέει: «και θα αλωνίσουμε τη Μωάβ από κάτω της όπως αλωνίζεται το άχυρο μέσα στον πηλό· και θα απλώσει τα χέρια του» ενώ αλωνίζεται και καταπατείται «καθώς τα απλώνει εκείνος που βρίσκεται στο νερό για να κολυμπήσει, και θα ταπεινωθεί η υπερηφάνειά του μαζί με τα χτυπήματα των χεριών του· και το οχύρωμα των υψηλών τειχών σου θα γκρεμιστεί και θα κολλήσει στη γη». Και «τείχος» και «οχύρωμά» του ήταν οι δυνάμεις του, με τις οποίες είχε οχυρωθεί, τις οποίες ο λόγος λέει ότι και αυτές θα καθαιρεθούν, και μέσω του ενός πονηρού δαίμονα που παλαιότερα κυριαρχούσε στους Μωαβίτες, διδάσκει και όσα πρόκειται να συμβούν στους υπόλοιπους που θεωρήθηκαν θεοί, αφήνοντάς μας, μέσα από ένα παράδειγμα, να εννοήσουμε και όσα πρόκειται να επέλθουν στις υπόλοιπες αντίπαλες δυνάμεις.

Διότι ο Θεός θα δώσει ανάπαυση στο όρος τούτο, και η Μωαβίτιδα θα καταπατηθεί με τον τρόπο που καταπατούν το αλώνι με τις άμαξες. Και θα απλώσει τα χέρια του, όπως ακριβώς και εκείνος ταπείνωσε με σκοπό να καταστρέψει, και θα ταπεινώσει την αλαζονεία του για όσα έβαλε επάνω τους τα χέρια του. Και το ύψος του καταφυγίου του τείχους σου θα το ταπεινώσει, και θα καταβούν μέχρι το έδαφος, μέχρι τη σκόνη.