Φαμὲν δὲ δηλοῦν ἐν τούτοις αὐτὸν, ἢ τὴν Μωαβῖτιν λατρείαν, ἤγουν ἐκ μιᾶς χώρας τῆς εἰδωλολατρούσης ἅπαν δέχεσθαι τὸ παράδειγμα, κατὰ πάσης, ὡς ἔφην, τῆς εἰδωλολατρίας ἐκτεινομένου τοῦ λόγου. Οὐκοῦν καταπατηθήσεται, φησὶ, καθάπερ ποσὶν ἁλοώντων ὑποκειμένη. Ἀνήσει δὲ καὶ τὰς χεῖρας αὐτοῦ, ὃν τρόπον καὶ αὐτὸς ἐταπείνωσε τοῦ ἀπολέσαι. Τίς ἀνήσει τὰς χεῖρας; Ὁ τῆς εἰδωλολατρίας εὑρετὴς, ὁ συνέχων τὴν ἀπάτην, καὶ ἀποβουκολήσας Θεοῦ τὸν ἄνθρωπον, τοῦτ᾽ ἔστιν, ὁ Σατανᾶς. Ἀνήσει γὰρ τὰς χεῖρας αὐτοῦ, τοῦτ᾽ ἔστιν, ἐκλυθήσεται πᾶσα ἡ δύναμις αὐτοῦ, καὶ ἐνέργεια πρακτική· ἐνεργείας γὰρ εἰς τύπον αἱ χεῖρες λαμβάνονται. Ὥσπερ γὰρ αὐτὸς ἐταπείνωσε τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὥστε καὶ ἀπολέσαι σύμπαντας, κατὰ τὸν αὐτὸν τουτονὶ τρόπον ταπεινώσει Χριστὸς τὴν ὕβριν αὐτοῦ, τοῦτ᾽ ἔστι, τὴν ἀφόρητον πλεονεξίαν ᾗ κατὰ πάντων ἐχρήσατο, μονονουχὶ τὰς χεῖρας ἐπάγων, καὶ σκήπτροις ἰδίοις ὑποφέρων ἐκ πλεονεξίας τοὺς ἐπ᾽ ἔργοις ἀγαθοῖς ἐκτισμένους παρὰ Θεοῦ. Εἶτα μέτεισιν ὁ λόγος τῷ προφήτῃ πάλιν. Ὡς πρὸς αὐτὴν τὴν Μωαβῖτιν, ἤτοι τὴν βέβηλον εἰδωλολατρίαν, καί φησιν· ὅτι Τὸ ὕψος τῆς καταφυγῆς τοῖχον τὸ ταπεινούμενον αὐτὸν εἶναί φαμεν τὸν τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τῆς ἀπάτης προεστηκότα, καὶ οἷον ἀνατειχίζοντα αὐτὴν, καὶ συνέχοντα πρὸς τὸ συνεστάναι.
Μετάφραση
Λέμε λοιπόν ότι με αυτά εννοεί είτε τη μωαβιτική λατρεία, είτε ότι από μία ειδωλολατρική χώρα λαμβάνεται ολόκληρο το παράδειγμα, καθώς ο λόγος επεκτείνεται, όπως είπα, σε κάθε ειδωλολατρία. Επομένως, λέει, θα καταπατηθεί, σαν να βρίσκεται κάτω από τα πόδια εκείνων που αλωνίζουν. Και θα παραλύσουν τα χέρια του, με τον ίδιο τρόπο που και αυτός ταπείνωσε για να καταστρέψει. Ποιος θα παραλύσει τα χέρια του; Ο εφευρέτης της ειδωλολατρίας, αυτός που συντηρεί την απάτη και παρέσυρε τον άνθρωπο μακριά από τον Θεό, δηλαδή ο Σατανάς. Διότι θα παραλύσουν τα χέρια του, δηλαδή θα καταλυθεί όλη η δύναμή του και η πρακτική του ενέργεια· επειδή τα χέρια λαμβάνονται ως σύμβολο της ενέργειας. Διότι, όπως ακριβώς αυτός ταπείνωσε τους επί της γης, ώστε να τους καταστρέψει όλους, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα ταπεινώσει ο Χριστός την αλαζονεία του, δηλαδή την αφόρητη πλεονεξία με την οποία φέρθηκε σε όλους, απλώνοντας σχεδόν τα χέρια του και υποτάσσοντας στα δικά του σκήπτρα από πλεονεξία εκείνους που πλάστηκαν από τον Θεό για καλά έργα. Έπειτα ο λόγος επιστρέφει και πάλι στον προφήτη. Σαν να απευθύνεται προς την ίδια τη Μωαβίτιδα, δηλαδή τη βέβηλη ειδωλολατρία, και λέει: το ύψος του τείχους της καταφυγής που ταπεινώνεται λέμε ότι είναι ο ίδιος ο προστάτης της ειδωλολατρίας και της απάτης, ο οποίος τρόπον τινά την περιτειχίζει και τη συγκρατεί για να υφίσταται.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες