Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 25:9

Οπωσδήποτε δε, μετά την απαρχή, και ως πρώτο μετά από αυτήν, θα ακολουθήσουμε εμείς. Επομένως, το πάθος μεταστράφηκε σε χαρά, και ο σάκος του πένθους σχίστηκε· ζωστήκαμε δε τη θεόσδοτη ευφροσύνη, ώστε με χαρά να λέμε: «Πού είναι η νίκη σου, θάνατε; Πού είναι το κεντρί σου, άδη; Το δε κεντρί του θανάτου είναι η αμαρτία», λέει. Συνεπώς, έχει αφαιρεθεί κάθε δάκρυ· διότι, πιστεύοντας ότι ο Χριστός με κάθε τρόπο και οπωσδήποτε ανασταίνει τους νεκρούς, δεν χύνουμε δάκρυα γι' αυτούς, ούτε περιπίπτουμε σε ακράτητες λύπες, όπως οι υπόλοιποι που δεν έχουν ελπίδα. Και ως όνειδος του λαού φαίνεται να κατονομάζει τον ίδιο τον θάνατο, ο οποίος έχει ως γένεση της εναντίον μας επιδρομής την παράβαση. Ή ίσως, εννοεί την αμαρτία, εξαιτίας της οποίας εισήλθε η φθορά και η εξουσία του θανάτου κυρίευσε αυτούς που βρίσκονται πάνω στη γη. Επειδή όμως το μυστήριο της αναστάσεως δεν είναι εύκολα αποδεκτό από τους πολλούς, και ήταν φυσικό να συναντά απιστία εξαιτίας του μεγαλείου του, πρόσθεσε ο μακάριος προφήτης, ότι το στόμα του Κυρίου το ελάλησε. Έπειτα, ποιος είναι αυτός που θα τολμούσε να πει ότι ο Θεός θα ψευστεί, και δεν θα φέρει εις πέρας οπωσδήποτε και ολοκληρωτικά εν αληθεία αυτό που υποσχέθηκε; «Διότι ο ουρανός και η γη», λέει, «θα παρέλθουν, οι λόγοι μου όμως δεν πρόκειται να παρέλθουν.» <Και θα πουν εκείνη την ημέρα: Ιδού ο Θεός μας, στον οποίο ελπίζαμε, και αγαλλιούσαμε, και θα μας σώσει.>

«Αυτός είναι ο Κύριος, σε αυτόν ελπίσαμε και θα αγαλλιάσουμε. Και θα ευφρανθούμε για τη σωτηρία μας, διότι ο Θεός θα δώσει ανάπαυση σε τούτο το όρος». Θα αναγνωρίσετε, λέει, αυτόν που ποτίζει με ευφροσύνη και επιπλέον με κρασί, και χρίει με μύρο εκείνους που βρίσκονται στη νοητή Σιών. Και θα αναγνωρίσετε ότι είναι αληθινά Θεός, και εκ του Θεού Υιός κατά φύση, και έστω κι αν εμφανίστηκε με μορφή δούλου, έγινε αίτιος της σωτηρίας και της ζωής όλων έχοντας γίνει άνθρωπος, και αφού ομοιώθηκε σε όλα με τους ανθρώπους επί της γης, εκτός μόνο από την αμαρτία. Διότι, λέει, σχεδόν τείνοντας το χέρι τους θα πουν: «Ιδού ο Θεός μας στον οποίο ελπίσαμε και αγαλλιάσαμε για τη σωτηρία μας». Εγώ πιστεύω ότι αυτός ακριβώς ο λόγος πρέπει να αποδοθεί πρωτίστως σε αυτούς από τον Ισραήλ, οι οποίοι, έχοντας ανατραφεί με τα διδάγματα του Μωυσή και μην αγνοώντας τις προρρήσεις των αγίων προφητών, προσδοκούσαν να έλθει στον καιρό του ο Σωτήρας και Λυτρωτής, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Γι' αυτό άλλωστε, όπως ήδη προείπα, ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη, προφητεύοντας εν Πνεύματι μίλησε για τον Χριστό, λέγοντας ότι «ανέγειρε κέρας σωτηρίας για τον λαό». Και παρομοίως ο Συμεών, παίρνοντας στα χέρια του το άγιο Βρέφος, λέει: «Είδαν τα μάτια μου το σωτήριό σου, το οποίο ετοίμασες ενώπιον όλων των λαών». Αφού λοιπόν αναγνωρίσουν αυτόν που είχε προαναγγελθεί από παλιά, την ελπίδα όλων, τον Σωτήρα και Λυτρωτή, θα πουν, λέει: «Ιδού ο Θεός μας».

Και θα πουν την ημέρα εκείνη: Ιδού ο Θεός μας, στον οποίο ελπίζαμε, και αγαλλιούσαμε για τη σωτηρία μας, διότι ο Θεός θα δώσει ανάπαυση στο όρος αυτό. Ιδού, η Παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιό, και θα καλέσουν το όνομά του Εμμανουήλ. Θα τραφεί με βούτυρο και μέλι, πριν γνωρίσει ή προτιμήσει το πονηρό, θα επιλέξει το αγαθό, διότι πριν το παιδί γνωρίσει το αγαθό ή το κακό, απορρίπτει την πονηρία.

Θα δουν εκείνοι στους οποίους δεν αναγγέλθηκε περί αυτού, και εκείνοι που δεν άκουσαν θα κατανοήσουν. 〈λς〉 Ότι με 〈ε〉 άρτους θα θρέψει πολλούς— ο Ησαΐας λέει: Θα πουν κατά την ημέρα εκείνη: Ιδού ο Θεός μας· ελπίσαμε και αγαλλιάσαμε για τη σωτηρία μας, διότι ο Θεός θα δώσει ανάπαυση στο όρος τούτο. 〈λζ〉 Ότι πάνω σε όνο θα εισέλθει στη Σιών— ο Ζαχαρίας λέει: Χαίρε σφόδρα, θυγατέρα της Σιών, κήρυττε, θυγατέρα της Ιερουσαλήμ, διότι ο βασιλιάς σου έρχεται σε σένα δίκαιος και πράος, επιβαίνοντας σε υποζύγιο και σε νέο πώλο.

Αιτία δε αυτού θα είναι το 〈χρίσμα που εδόθη σε όλα τα έθνη· διότι, έχοντας χριστεί〉 με το χρίσμα, δεν θα είναι πλέον υποχείριοι του θανάτου, αλλά μετέχοντας στην αθανασία και την αιώνια ζωή, θα καταστήσουν τον θάνατο ανενεργό και σαν νεκρό.⌝ Γι' αυτό έχει ειπωθεί: το 〈χρίσμα που εδόθη σε όλα τα έθνη θα κάνει τον θάνατο να καταποθεί εις τέλος〉. Και βεβαίως, όταν πλέον ο 〈θάνατος〉 απομακρυνθεί, λέγεται ότι 〈ο Κύριος ο Θεός θα εξαλείψει κάθε δάκρυ από κάθε πρόσωπο και θα αφαιρέσει τον ονειδισμό του λαού Του· ⌜διότι δεν ήταν μικρό 〈όνειδος〉 ‹για τους ανθρώπους που πλάστηκαν κατ' εικόνα Θεού› το να εκπέσουν από την αιώνια ζωή και να υποταχθούν στον 〈θάνατο〉. Αλλά θα αρθεί το 〈όνειδος〉 ‹αφού ο μεν 〈θάνατος〉 θα έχει καταργηθεί› και το σκότος θα έχει αφανιστεί, και καθώς η βασιλεία του Χριστού θα λάμπει μέσα στην αιώνια ζωή, θα την απολαμβάνουν αυτοί που προέρχονται από όλα τα έθνη, ελευθερωμένοι μεν από τα προηγούμενα κακά, και αξιούμενοι των επαγγελιών του Θεού.⌝ ⌜〈Αφού καταποθεί ο θάνατος〉 κατά τον καιρό της αναστάσεως, οι υιοί του νέου αιώνα 〈εκείνη την ημέρα〉 θα ψάλουν ευχαριστήρια ωδή, βλέποντας μέσα στη δόξα τον Σωτήρα τους, 〈και θα πουν: Ιδού ο Θεός μας, στον οποίο ελπίσαμε〉· διότι παλαιότερα τον είχαμε μόνο ως ελπίδα, πιστεύοντας στις θείες περί αυτού διδασκαλίες, τώρα όμως τον βλέπουμε και με τα ίδια μας τα μάτια, γι' αυτό και υπομείναμε παλαιότερα τα λυπηρά που μας συνέβαιναν.

Ωδή. Κύριε, ο Θεός μου, θα σε δοξάσω, ... διότι έκανες θαυμαστά πράγματα, βουλή αρχαία, αληθινή. Γένοιτο, Κύριε. Διότι μετέτρεψες πόλεις σε χώμα, πόλεις οχυρές ώστε να πέσουν τα θεμέλιά τους, η πόλη των ασεβών εις τον αιώνα δεν πρόκειται να οικοδομηθεί. Γι' αυτό θα σε ευλογήσει ο φτωχός λαός, και πόλεις αδικημένων ανθρώπων θα σε ευλογήσουν. Διότι έγινες βοηθός σε κάθε ταπεινή πόλη, και σκέπη σε αυτούς που έχασαν το θάρρος τους λόγω στέρησης, από πονηρούς ανθρώπους θα τους λυτρώσεις· σκέπη αυτών που διψούν και πνεύμα ανθρώπων αδικουμένων θα σε ευλογήσουν· σαν άνθρωποι ολιγόψυχοι που διψούν στη Σιών, διότι θα τους λυτρώσεις από τους ασεβείς ανθρώπους στους οποίους μας παρέδωσες· σαν τον καύσωνα υπό τη σκέπη του νέφους, θα ταπεινώσει το κλήμα των ισχυρών. Και ο Κύριος Σαβαώθ θα προσφέρει σε όλα τα έθνη· πάνω σε αυτό το όρος θα πιουν ευφροσύνη, θα πιουν οίνο· θα χριστούν με μύρο σε αυτό το όρος ... Ο θάνατος υπερίσχυσε και κατάπιε, και πάλι ο Θεός εξάλειψε κάθε δάκρυ από κάθε πρόσωπο· το όνειδος του λαού του αφαίρεσε από όλη τη γη· διότι το στόμα του Κυρίου μίλησε. Και θα πουν την ημέρα εκείνη: Ιδού ο Θεός μας στον οποίο ελπίζαμε· και αγαλλιάσαμε και θα ευφρανθούμε για τη σωτηρία μας.