Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 26:20

Ιδού λοιπόν, παρότι αγωνίζονταν κατ' αυτόν τον τρόπο, δεν άφηναν ανεκμετάλλευτο τον χρόνο της φυγής τους, ούτε, όταν διώκονταν, ξεχνούσαν την ωφέλεια των άλλων. Όντας δε διάκονοι του αγαθού λόγου, δεν αρνούνταν από φθόνο να τον μεταδώσουν σε όλους· αντίθετα, ακόμη και ενώ βρίσκονταν σε φυγή, κήρυτταν το ευαγγέλιο και, αφενός, προέλεγαν τις πανουργίες εκείνων που τους επιβουλεύονταν, αφετέρου, προφύλασσαν τους πιστούς με τις προτροπές τους. Ο μακάριος Παύλος, λοιπόν, έχοντας μάθει από πείρα, προέλεγε: «Όσοι θέλουν να ζουν με ευσέβεια εν Χριστώ, θα διωχθούν», και αμέσως ενίσχυε με θάρρος όσους διώκονταν λέγοντας: «Με υπομονή ας τρέχουμε τον αγώνα που βρίσκεται μπροστά μας». Διότι, έστω κι αν οι θλίψεις είναι συνεχείς, εντούτοις «η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, η υπομονή δοκιμή, η δοκιμή ελπίδα, και η ελπίδα δεν καταισχύνει». Ο δε προφήτης Ησαΐας, προσδοκώντας μια τέτοια περίσταση, υπενθύμιζε και αναφωνούσε: «Βάδιζε, λαέ μου, είσελθε στα εσωτερικά σου δωμάτια, κλείσε τη θύρα σου, κρύψου για πολύ λίγο, μέχρι να παρέλθει η οργή». Ο δε Εκκλησιαστής, γνωρίζοντας τις επιβουλές εναντίον των θεοσεβών, λέει: «Εάν δεις στη χώρα συκοφαντία του φτωχού και καταπάτηση της κρίσης και της δικαιοσύνης, μην παραξενευτείς με το γεγονός, διότι υψηλός επιτηρεί πάνω από τον υψηλό, και υπάρχουν υψηλότεροι πάνω από αυτούς, και η αφθονία της γης».

Εφόσον λοιπόν έγιναν πάλι τέτοια και τόσα από τους Αρειανούς, δεν έσφαλα που πείσθηκα στη θεία Γραφή, η οποία λέει: «Αλλά κρύψου για πολύ λίγο, μέχρι να περάσει η οργή του Κυρίου». Διότι και αυτή υπήρξε πάλι για μένα η αφορμή της αναχωρήσεώς μου, θεοφιλέστατε Αύγουστε, και δεν δίστασα ούτε στην έρημο να καταφύγω ούτε, εάν παρίστατο ανάγκη, μέσα σε κοφίνι να κατεβώ από το τείχος. Διότι τα πάντα υπέμεινα, και με θηρία συγκατοίκησα, και να παρουσιαστώ ενώπιόν σας [επιδίωξα], περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για τα λόγια αυτά, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτοί που με διαβάλλουν θα καταδικαστούν, ενώ η δική σου φιλανθρωπία θα φανερωθεί. Ω μακάριε και θεοφιλέστατε Αύγουστε, τι επιθυμούσες; Να έλθω τη στιγμή που φλέγονταν από οργή και ζητούσαν να μας σκοτώσουν εκείνοι που μας συκοφαντούσαν, ή, σύμφωνα με όσα έχουν γραφεί, να κρυφτώ για λίγο, ώστε στο διάστημα αυτό οι μεν συκοφάντες να καταδικαστούν ως αιρετικοί, η δε δική σου φιλανθρωπία να αποδειχθεί; Και γιατί, ω βασιλεύ, επιθυμούσες να εμφανιστώ ενώπιον των δικών σου δικαστών, ώστε, ακόμη κι αν εσύ έγραψες αποβλέποντας μόνο στην απειλή, εκείνοι, μην κατανοώντας τη δική σου πρόθεση και έχοντας τους Αρειανούς να τους παροξύνουν εξαιτίας των επιστολών σου, να με σκοτώσουν και σε εσένα να αποδώσουν τον φόνο λόγω αυτών των γραμμάτων;

Και αφού, πάλι, έγιναν τέτοια και τόσα από τους Αρειανούς, δεν έσφαλα, επομένως, που πείστηκα στη θεία Γραφή η οποία λέει: «Αλλά κρύψου για πολύ λίγο, μέχρι να περάσει η οργή του Κυρίου». Διότι και αυτό στάθηκε πάλι αφορμή για την αναχώρησή μου, θεοφιλέστατε Αύγουστε, και δεν αρνήθηκα ούτε στην έρημο να φύγω, ούτε, αν παρίστατο ανάγκη, να κατεβώ από το τείχος μέσα σε κοφίνι. Τα πάντα άλλωστε τα υπέμεινα, και με θηρία συγκατοίκησα, και το να σας αποφύγω, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για αυτά τα λόγια, και έχοντας την πεποίθηση ότι αυτοί μεν που με διαβάλλουν θα καταδικαστούν, η δική σου δε φιλανθρωπία θα αποδειχθεί. Ω μακάριε και θεοφιλέστατε Αύγουστε, τι επιθυμούσες; Να έρθω ενώ οι συκοφάντες μας έβραζαν από οργή και ζητούσαν να με σκοτώσουν, ή, σύμφωνα με τα όσα έχουν γραφτεί, να κρυφτώ για λίγο, ώστε σε αυτό το διάστημα οι μεν συκοφάντες να καταδικαστούν ως αιρετικοί, ενώ η δική σου φιλανθρωπία να αποδειχθεί; Και γιατί, ω βασιλιά, επιθυμούσες να εμφανιστώ στους δικούς σου δικαστές, ώστε, έστω κι αν εσύ έγραψες μόνο προς εκφοβισμό, εκείνοι, μη κατανοώντας τη δική σου πρόθεση και έχοντας τους Αρειανούς να τους παροξύνουν, να με σκοτώσουν εξαιτίας των επιστολών σου και να αποδώσουν τον φόνο σε εσένα εξαιτίας αυτών των γραμμάτων;

Παροξύνουν, λοιπόν, τον βασιλιά, και αρχικά γράφει και στέλνει απειλή προς τον δούκα και τους στρατιώτες. Αποστέλλονται επίσης οι νοτάριοι Διογένιος και Ιλάριος και μαζί τους παλατίνοι. Και συνέβησαν τόσα δεινά και σκληρά εναντίον της εκκλησίας, τα οποία πριν από λίγο αναφέρθηκαν εν συντομία και όλοι τα πληροφορήθηκαν από τις διαμαρτυρίες που κατέθεσαν οι λαοί, τις οποίες μπορεί κανείς να διαβάσει γραμμένες στο τέλος αυτών των κειμένων. Έπειτα, μετά από τα όσα έπραξε ο Συριανός, μετά από την τέλεση τόσων κακών και τις ύβρεις εναντίον των παρθένων, αφού αποδέχθηκε αυτές και άλλες τέτοιες κακότητες, γράφει πάλι στη βουλή και στον δήμο της Αλεξάνδρειας παροξύνοντας τους νεότερους, ώστε όλοι μαζί να συγκεντρωθούν και είτε να εκδιώξουν τον Αθανάσιο είτε να γνωρίζουν ότι θα θεωρηθούν εχθροί του. Ο ίδιος, βεβαίως, και πριν φτάσουν αυτά, από τη στιγμή που ο Συριανός επιτέθηκε στην εκκλησία, είχε ήδη αναχωρήσει, γνωρίζοντας το γεγραμμένο: «αλλά κρύψου για ελάχιστο χρόνο, μέχρι να περάσει η οργή». Κομιστής αυτών των επιστολών γίνεται κάποιος Ηράκλειος, κόμης στο αξίωμα, ο οποίος προπορευόταν κάποιου Γεωργίου, που είχε σταλεί από τον βασιλιά ως κατάσκοπος· διότι δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι επίσκοπος αυτός που στάλθηκε από εκείνον, μη γένοιτο, όπως αποδεικνύουν και τα ίδια τα γεγονότα και τα όσα προηγήθηκαν της εισόδου του.

Γράψε στον αδελφό Ιωάννη: Ιδού, σου στέλνω τρεις μαρτυρίες από τη δύναμη του Θεού και από τις Γραφές του Αγίου Πνεύματος, με τις οποίες αφυπνίζω τον νου σου σε εγρήγορση Θεού και σε νοήματα του Αγίου Πνεύματος, για να γνωρίσεις τι συμβαίνει σχετικά με τον παρόντα καιρό. Η πρώτη μαρτυρία είναι αυτή που είπε ο Θεός διά του αγίου προφήτη Ησαΐα: «Βάδιζε λαέ μου, είσελθε στα ταμεία σου, κλείσε για λίγο τη θύρα σου, κρύψου για πολύ μικρό διάστημα, μέχρι να παρέλθει η οργή του Κυρίου.» Η δε δεύτερη μαρτυρία είναι αυτή: «Εξέλθετε από το μέσον τους και αποχωριστείτε, και ακάθαρτο μην αγγίζετε, λέει ο Κύριος, και εγώ θα σας δεχθώ. Και θα είμαι σε εσάς Πατέρας, και εσείς θα είστε σε εμένα γιοι και θυγατέρες, λέει ο Κύριος ο Παντοκράτορας.» Τρίτη μαρτυρία: «Προσέχετε πώς περπατάτε, όχι ως άσοφοι αλλά ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρό, διότι οι ημέρες είναι πονηρές.» Εγώ δε σου λέω, τρέξε προς όσα βρίσκονται μπροστά σου, και τελείωσε το έργο σου ταχέως, ενθυμούμενος τον Κύριό σου που λέει: «Κανείς που έβαλε το χέρι του στο άροτρο και στράφηκε προς τα πίσω δεν είναι κατάλληλος για τη βασιλεία των ουρανών» και το «Άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους δικούς τους νεκρούς και έλα να ευαγγελιστείς τη βασιλεία των ουρανών». Διότι εγώ βλέπω τον ησύχιο βίο σου, που σε περιμένει εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες.

Ερώτηση ΣΟΖ΄. Ποιο είναι το ταμείο, στο οποίο προστάζει ο Κύριος να εισέλθει αυτός που προσεύχεται; Απόκριση. Η συνήθεια γνωρίζει να ονομάζει ταμείο τον χώρο που είναι κενός και απομονωμένος, στον οποίο αποθέτουμε όσα θα θέλαμε να αποταμιεύσουμε· ή εκείνο στο οποίο είναι δυνατόν να κρυφτούμε, σύμφωνα με αυτό που έχει ειπωθεί και από τον προφήτη: «Βάδισε, λαέ μου, είσελθε στο ταμείο σου, κρύψου». Το νόημα όμως της εντολής το αποσαφηνίζει η αφορμή της· διότι ο λόγος απευθύνεται προς αυτούς που νοσούν από το πάθος της ανθρωπαρέσκειας. Ώστε, εάν κάποιος ενοχλείται από το πάθος εκείνο, καλά κάνει να αποσύρεται κατά την προσευχή και να απομονώνεται, μέχρις ότου μπορέσει να αποκτήσει τη σταθερή έξη να μην αποβλέπει στους επαίνους των ανθρώπων, αλλά να στρέφει το βλέμμα του μόνο στον Θεό, σύμφωνα με αυτόν που είπε: «Ιδού, όπως τα μάτια των δούλων είναι στραμμένα στα χέρια των κυρίων τους, όπως τα μάτια της δούλης στα χέρια της κυρίας της, έτσι και τα μάτια μας είναι στραμμένα προς τον Κύριο τον Θεό μας». Εάν όμως κάποιος, με τη χάρη του Θεού, είναι καθαρός από το πάθος εκείνο, δεν έχει ανάγκη να κρύβει το καλό. Διδάσκοντας ακριβώς αυτό ο ίδιος ο Κύριος, λέει: «Δεν μπορεί να κρυφτεί μια πόλη που βρίσκεται χτισμένη πάνω σε βουνό. Ούτε ανάβουν λύχνο και τον τοποθετούν κάτω από τον μόδιο, αλλά πάνω στον λυχνοστάτη, και φέγγει σε όλους όσους βρίσκονται μέσα στο σπίτι. Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς».

Όλες οι γενεές από τον Αδάμ έως αυτή την ημέρα παρήλθαν· αλλά όσοι τελειώθηκαν στην αγάπη κατά τη χάρη του Θεού, κατέχουν τη θέση των ευσεβών, οι οποίοι θα φανερωθούν κατά την επίσκεψη της βασιλείας του Χριστού. Διότι έχει γραφτεί: «Εισέλθετε στα ταμεία για πάρα πολύ λίγο, έως ότου παρέλθει η οργή και ο θυμός μου· και θα θυμηθώ αγαθή ημέρα και θα σας αναστήσω από τους τάφους σας». Μακάριοι είμαστε, αγαπητοί, εάν εφαρμόσαμε τα προστάγματα του Θεού με την ομόνοια της αγάπης, ώστε να μας συγχωρεθούν οι αμαρτίες διά της αγάπης.

«Θα εξαποστείλεις το Πνεύμα σου, και θα κτισθούν, και θα ανακαινίσεις το πρόσωπο της γης». Ζωοποιός δρόσος λοιπόν είναι το Πνεύμα από τον Πατέρα μέσω του Υιού, το οποίο ενσταλάζει την αφθαρσία και στα ίδια τα προερχόμενα από τη γη σώματα. Αλλά ενώ όσοι έχουν πέσει στη γη θα αναβιώσουν, η γη των ασεβών θα πέσει, και αυτό ακριβώς συνέβη να πάθει η χώρα των Ιουδαίων· διότι συμπεριφέρθηκαν υβριστικά απέναντι στον Χριστό και στους αγίους μυσταγωγούς, καίτοι εκείνοι γέννησαν το πνεύμα της σωτηρίας για όσους βρίσκονται πάνω στη γη. «Βάδισε, λαέ μου, είσελθε στα ταμεία σου, κλείσε τη θύρα σου, κρύψου για ένα πολύ μικρό διάστημα, μέχρι να παρέλθει η οργή του Κυρίου. Διότι ιδού, ο Κύριος από τον άγιο τόπο του επιφέρει την οργή στους κατοίκους της γης. Και η γη θα αποκαλύψει το αίμα της, και δεν θα κατακαλύψει τους ανηρημένους». Το πρόσωπο του Θεού σε αυτά μας παρουσιάζεται να αλείφει τον νου των αγίων προς την υπομονή στις θλίψεις.

Επειδή, λοιπόν, επρόκειτο, παρέχοντας το πνεύμα της σωτηρίας –δηλαδή ιερουργώντας το ευαγγελικό κήρυγμα– τόσο σε αυτούς που προέρχονταν από το αίμα του Ισραήλ όσο και σε εκείνους σε όλη την οικουμένη, να περιπέσουν σε φοβερούς και αφόρητους πειρασμούς και να υπομείνουν κίνδυνο ακόμη και για τη ζωή και το αίμα τους, για τον λόγο αυτόν και πολύ εύλογα τους πείθει να αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις με γενναιότητα, λέγοντας: «Βάδιζε, λαέ μου, είσελθε στα ταμεία σου». Και με εξαιρετική ευφυΐα και πολλή ευφημία ονομάζει «ταμεία» πιθανότατα τα μνήματα μέσα στη γη· και μάλιστα, κλείνει τις θύρες όπως ακριβώς κάνουν αυτοί που πραγματικά κρύβονται, και τους προτρέπει να υπομείνουν στην αφάνεια για λίγο, μέχρι να παρέλθει η οργή του Κυρίου. Διότι ειπώθηκε στον γενάρχη του ανθρώπινου γένους, δηλαδή στον Αδάμ: «Χώμα είσαι και στο χώμα θα επιστρέψεις»· και η ανθρώπινη φύση ήταν καταραμένη εξαιτίας της παράβασης· γι' αυτό και υποτάχθηκε στη φθορά. Πρόκειται όμως να λυθούν τα όσα έχουν επιβληθεί εξαιτίας της θείας οργής.

Και αυτό θα γίνει πλήρως κατά τον καιρό της συντέλειας, όταν θα καταργηθεί ο θάνατος, θα αναιρεθεί η τυραννία του διαβόλου και θα εξολοθρευτεί η αμαρτία. Επομένως κρύψου, λέει, λαέ μου, και κάνε υπομονή για λίγο, για ελάχιστο χρόνο, μέχρι να παρέλθει ο θάνατος από την οργή του Κυρίου και να φανερωθεί ο καιρός της ανάστασης όλων. Διότι, λέει, ακόμη κι αν υποστείς ίσως τον θάνατο, καθώς η σκληρότητα εκείνων που σας μισούν επιβάλλει και αυτό στους αγίους μυσταγωγούς, ο Δεσπότης των πάντων θα επιφέρει οπωσδήποτε την τιμωρία σε όσους θανάτωσαν τους αγίους. Διότι ο Κύριος επιφέρει την οργή από το Άγιο σε όσους κατοικούν πάνω στη γη. Αυτό είναι παρόμοιο με εκείνο: «Διότι έβρεξε ο Κύριος από τον Κύριο φωτιά και θειάφι στα Σόδομα». Επομένως, ο Υιός από το Άγιο Πνεύμα [ή κατά τον Humfred: τον Πατέρα] θα επιφέρει την οργή σε όσους κατοικούν πάνω στη γη. Όπως λέει άλλωστε κάπου και ο ίδιος: «Ο Πατέρας δεν κρίνει κανέναν, αλλά έχει δώσει όλη την κρίση στον Υιό, ώστε όλοι να τιμούν τον Υιό, όπως ακριβώς τιμούν τον Πατέρα». Όταν δε φτάσει ο καιρός κατά τον οποίο θα επιβληθεί η οργή σε όσους διέπραξαν ανόσια σφάλματα εναντίον των αγιασμένων, η γη θα αποκαλύψει το αίμα της και δεν θα κρύψει τους δολοφονημένους, δηλαδή, όλο το αίμα που έχει πέσει στη γη θα γίνει φανερό, κανείς δεν θα αποκρυβεί, και επομένως θα έλθει στο φως η αλήθεια για τους αδικημένους.

Γι' αυτό, με τα ίδια τους τα σώματα και τις ίδιες τους τις ψυχές, ως εκπεσόντες από τον Θεό, θα παραδοθούν στην τιμωρία που τους αναμένει. Μετά τη διδασκαλία για την ανάσταση των νεκρών, το προφητικό πνεύμα, αφού είδε τους αγίους του Θεού να στέκονται μπροστά του και να έχουν συναχθεί όλοι μαζί μετά την ανάσταση, έπειτα, έχοντας κατανοήσει από την άλλη πλευρά την επερχόμενη οργή εναντίον των ασεβών, προτρέπει το τάγμα των αγίων να αποχωρήσει για λίγο και να κρυφτεί κάπου μακριά, ώστε να μη γίνουν ούτε καν θεατές της απώλειας των ασεβών. Γι' αυτό λέει: «βάδιζε, λαέ μου, είσελθε στα ταμεία σου»· και τα «ταμεία» του λαού του Θεού τυγχάνει να είναι «οι πολλές μονές παρά τω Πατρί», οι οποίες έχουν οριστεί για κάθε τάγμα των αγίων σύμφωνα με τη δίκαιη κρίση του Θεού.

Σε αυτά λοιπόν τα προετοιμασμένα για σένα ταμεία, «εσύ», λέει, «ο λαός μου, είσελθε και απόκλεισε τη θύρα σου», και μην περιεργάζεσαι όσα βρίσκονται πολύ μακριά από τα δικά σου ταμεία, αλλά «κρύψου για πολύ λίγο, μέχρι να παρέλθει η οργή του Κυρίου», και όταν αυτή παρέλθει, ανοίγοντας διάπλατα πλέον τις πύλες των δικών σου ταμείων, με πολλή εξουσία και παρρησία προχώρησε, ατενίζοντας τον νέο αιώνα και την υποσχεμένη σε σένα βασιλεία του Θεού. Στη συνέχεια αυτών διδάσκει τι άραγε θα κάνει η οργή όταν έλθει στους ασεβείς, λέγοντας: «Και θα αποκαλύψει η γη το αίμα της», ώστε να μη μείνει κρυφός κανείς από εκείνους που παλαιότερα είχαν αναιρεθεί ως προς τις ψυχές τους μέσα σε αυτήν εξαιτίας των αμαρτημάτων «προς θάνατον»· διότι για τον λόγο αυτό έχει ειπωθεί ότι ο Θεός θα επιφέρει την οργή, όπου ως «οργή» εδώ ονομάζονται οι άγγελοι που υπηρετούν στις κολάσεις. Όπως δηλαδή ειπώθηκε για τους Αιγυπτίους: «Εξαπέστειλε εναντίον τους οργή και θυμό και θλίψη, αποστολή μέσω πονηρών αγγέλων», έτσι και τώρα η οργή του Θεού, ορμώντας εναντίον εκείνων που παλαιότερα κατοίκησαν τη γη, θα αποκαλύψει το αίμα που χύθηκε πάνω της και δεν θα καλύψει πλέον τους αναιρεθέντες. Δηλώνει δε μέσω αυτών την αναίρεση των αγίων του Θεού και τα αίματα των μαρτύρων, για τα οποία και ο Μωυσής, γράφοντας στη μεγάλη ωδή, έλεγε: «Διότι το αίμα των υιών του εκδικείται, και θα εκδικήσει και θα ανταποδώσει δικαιοσύνη στους εχθρούς και θα ανταποδώσει σε εκείνους που τον μισούν». Και κάθε ψυχή γεώδης και φιλοσώματη, εξομολογούμενη, θα αποκαλύψει τα «αίματα», δηλαδή τα «προς θάνατον» παραπτώματα που η ίδια διέπραξε.

Με πολύ μεγάλη ακρίβεια, λοιπόν, και εδώ ο Σωτήρας τήρησε αυτήν την τάξη, αναφέροντας ότι το πυρ και το θειάφι δεν κατήλθαν από τον ουρανό επί των ασεβών στα Σόδομα, προτού εξέλθει ο Λωτ και χωριστεί από αυτούς. Το ίδιο και στην περίπτωση του κατακλυσμού, αυτός δεν επήλθε προηγουμένως, καταστρέφοντας όλους όσους κατοικούσαν στη γη, προτού εισέλθει ο Νώε στην κιβωτό. Σύμφωνα με τα ίδια, λοιπόν, λέγει ότι και κατά τη συντέλεια δεν πρόκειται να συμβεί ο κατακλυσμός της απώλειας των ασεβών, προτού συγκεντρωθούν στην επουράνια κιβωτό του Θεού και διασωθούν οι άνθρωποι του Θεού που θα βρεθούν τότε, σύμφωνα με το παράδειγμα της εποχής του Νώε· στους οποίους και θα ειπωθεί, στον κατάλληλο καιρό, εκείνος ο προφητικός λόγος: «Βάδιζε, λαέ μου, είσελθε στο ταμείο σου», και τα εξής, «μέχρις ότου παρέλθει η οργή του Κυρίου»· όπως ακριβώς έπραξε και στην περίπτωση του Λωτ, για να μην καταστραφούν οι δίκαιοι μαζί με τους ασεβείς. Έτσι και κατά τη συντέλεια του αιώνος, αυτή δεν θα συμβεί, προτού όλοι οι δίκαιοι και οι θεοσεβείς επί της γης διαχωριστούν από τους ασεβείς και συγκεντρωθούν στην επουράνια κιβωτό του Θεού· διότι έτσι, όταν δεν θα βρίσκεται πλέον κανένας δίκαιος ανάμεσα στους ανθρώπους, και αφού όλοι θα έχουν γίνει άθεοι και ασεβείς υπό την επιρροή του Αντιχρίστου, και αφού η αποστασία θα έχει επικρατήσει σε ολόκληρη την οικουμένη, η οργή του Θεού θα επιπέσει επί των ασεβών.

Διότι με έκρυψε σε σκηνή· σε ημέρα κακών με σκέπασε στο απόκρυφο μέρος της σκηνής Του. Πάνω σε βράχο με ύψωσε. Όλα αυτά μου τα παρέσχε ο Σωτήρας μου, όταν με πλησίαζαν εκείνοι που με κακοποιούσαν, για να καταφάγουν τις σάρκες μου. Διότι εκείνοι μεν ασθενούσαν και έπεφταν· εγώ όμως κρυβόμουν υπό τη δεξιά Του κατοικώντας σε σκηνή, επειδή διέμενα στις ερήμους και δεν είχα τότε τον οίκο του Θεού, ούτε τον ναό Του. Αλλά και με σκέπασε κατά την ημέρα των κακών, δηλαδή σε καιρό διωγμών και πειρασμών· όχι κάπου αλλού, αλλά στο απόκρυφο μέρος της σκηνής Του. Θα κατανοήσεις δε αυτό που ελέχθη από τα όσα έχουν αναγραφεί από τον Μωυσή περί της σκηνής, και περί των εσωτάτων μερών της σκηνής που ήταν άβατα για όλους, τα οποία ονόμαζαν Άγια των Αγίων. Διότι αυτά ήταν τα απόκρυφα της σκηνής. Έτσι, λοιπόν, και στον καιρό των πειρασμών ο ίδιος ο Κύριος και Σωτήρας μου με σκέπασε και με απέκρυψε στο εσώτατο μέρος της σκηνής Του· όχι βεβαίως τοποθετώντας με σε κάποιον τέτοιον υλικό τόπο, αλλά σε μία αγιασμένη κατάσταση ψυχής, αποχωρισμένη από την κοινωνία των πολλών. Και αυτά, λέγει, συνέβαιναν σε εμένα, μέχρι τον καιρό της ημέρας των κακών, σύμφωνα με αυτό που έχει λεχθεί σε άλλο σημείο: Βάδισε, λαέ μου, είσελθε στα ταμεία σου, κλείσε τη θύρα σου, κρύψου για λίγο, μέχρι να παρέλθει η οργή του Κυρίου.

Αλλά και φωτιά που καίει θα μπορούσες να αποκαλέσεις τον κόσμο της κακίας, ο οποίος μετατρέπει σε καύσιμη ύλη αυτούς που τον συναναστρέφονται και κάνει στάχτη κάθε μορφή της αρετής τους· η φωτιά όμως που δεν καίει βρέθηκε στην έρημο. Εσύ, λοιπόν, αντί για την έρημο, μείνε στο κελί σου και κρύψου για πολύ λίγο, μέχρι να περάσει ο χειμώνας της εμπαθείας· διότι όταν αυτός παρέλθει, η ζωή στο ύπαιθρο δεν προκαλεί βλάβη. Διότι τότε θα γίνεις πραγματικά πτωχή τω πνεύματι και θα αποκτήσεις τη βασιλεία επί των παθών και θα μακαριστείς ένδοξα από εκείνον που λέει: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών».

Προχώρα, λαέ μου, είσελθε στα ταμεία σου, κλείσε τη θύρα σου, κρύψου για μια μικρή στιγμή, μέχρι να παρέλθει η οργή του Κυρίου. Διότι ιδού, ο Κύριος από τον άγιο τόπο του επιφέρει την οργή του σε αυτούς που κατοικούν επί της γης. Και η γη θα αποκαλύψει το αίμα της και δεν θα σκεπάσει πλέον τους φονευμένους.

Λέει δε ο Ησαΐας τα εξής: «Βάδισε, λαέ μου, είσελθε στα ταμεία σου, κλείσε τη θύρα σου, κρύψου για λίγο, μέχρι να παρέλθει η οργή του Κυρίου.» Ο Παύλος ομοίως: «Διότι αποκαλύπτεται η οργή του Θεού από τον ουρανό εναντίον κάθε ασέβειας και ανομίας των ανθρώπων, οι οποίοι κατακρατούν την αλήθεια του Θεού με την αδικία.» Σχετικά λοιπόν με την ανάσταση και τη βασιλεία των αγίων λέει ο Δανιήλ: «Και πολλοί από εκείνους που βρίσκονται στο χώμα της γης θα αναστηθούν, άλλοι σε ζωή αιώνια, και άλλοι σε ονειδισμό και σε αιώνια αισχύνη.» Ο Ησαΐας δε λέει: «Θα αναστηθούν οι νεκροί και θα εγερθούν όσοι βρίσκονται στα μνημεία και θα ευφρανθούν όσοι βρίσκονται στη γη, διότι η δρόσος που προέρχεται από εσένα είναι ίαμα για αυτούς.» Ο δε Κύριος λέει: «Πολλοί κατά την ημέρα εκείνη θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού και όσοι την ακούσουν θα ζήσουν.» Ο δε προφήτης λέει: «Σήκω εσύ που κοιμάσαι και αναστήσου από τους νεκρούς, και θα σε φωτίσει ο Χριστός.» Ο Ιωάννης δε λέει: «Μακάριος και άγιος είναι αυτός που έχει μέρος στην πρώτη ανάσταση· πάνω σε αυτούς ο δεύτερος θάνατος δεν έχει εξουσία.» «Διότι ο δεύτερος θάνατος είναι η λίμνη του πυρός που καίγεται.» Και πάλι ο Κύριος λέει: «Τότε οι δίκαιοι θα εκλάμψουν όπως ο ήλιος», λάμποντας μέσα στη δόξα του.

Οι χοροί των προφητών, των αποστόλων και των χριστιανών κράζουμε κηρύττοντάς τον Θεό και άνθρωπο, μέσω του οποίου «συλλάβαμε στη γαστέρα» τον πόθο και την πίστη «και γεννήσαμε» εξαιτίας του φόβου σου «πνεύμα σωτηρίας», δηλαδή, αφήσαμε πάνω στη γη τις προφητείες μας για αυτόν σαν θεϊκό κύημα. «Δεν θα πέσουμε» εμείς που έχουμε στηρίξει την πεποίθησή μας σε αυτόν, «αλλά θα πέσουν αυτοί που κατοικούν πάνω στη γη» με πονηρία και αθεΐα. «Θα αναστηθούν οι νεκροί», δηλαδή οι άπιστοι, σε μια ανάσταση πίστης, όσοι θα κατανοήσουν, και έπειτα θα έρθει η κοινή εξανάσταση των νεκρών, όταν έρθει ο καιρός, «και θα ευφρανθούν αυτοί που βρίσκονται στη γη» έχοντας απαλλαγεί από την πλάνη. «Διότι η δροσιά που προέρχεται από εσένα», δηλαδή του θείου βαπτίσματος, «είναι θεραπεία για αυτούς» από τα αμαρτήματα, «ενώ η γη των ασεβών», δηλαδή η σάρκα μαζί με την ψυχή, «θα πέσει» στην κόλαση. Προς τον πιστό λαό του, όμως, λέει ο Χριστός μέσω του προφήτη: «Βάδισε, λαέ μου», προς την τελευτή, ως θνητός. «Είσελθε στο ταμείο σου», δηλαδή στον τάφο· «κλείσε τη θύρα σου», του τάφου, «κρύψου για πολύ λίγο χρόνο». Λίγο λίγο θα έρθει η ημέρα της αναστάσεως. «Έως ότου παρέλθει η οργή του Κυρίου», δηλαδή η οργή του Κυρίου εναντίον των ασεβών και των αμαρτωλών, ενώ οι δίκαιοι θα βασιλεύσουν μαζί με τον Χριστό.