Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 27:10

Και αυτό, νομίζω, είναι εκείνο που διασαφήνισε ο θεσπέσιος Παύλος: «Όταν δε εισέλθει το πλήρωμα των εθνών, τότε όλος ο Ισραήλ θα σωθεί.» Διότι το να κατακάψουν ολοσχερώς τους ναούς, και να αποκόψουν τα ιερά άλση που είχαν φυτευτεί δίπλα τους, προσθέτοντας και την καταστροφή των ίδιων των αγαλμάτων, δεν υποδηλώνει τίποτε άλλο παρά απολύτως εκείνο: ότι θα υπάρξει μεταστροφή όσων παλαιότερα πλανώνταν και προσκυνούσαν τα έργα των δικών τους χεριών προς την επίγνωση της αλήθειας. Έτσι ώστε να φτάσουν σε τέτοιο σημείο φιλοθεΐας, ώστε να απλώσουν τα χέρια τους στα όσα παλαιότερα προσκυνούσαν και να κατακόψουν τους ξύλινους θεούς σαν να ήταν κάποιο δάσος. <Το κατοικούμενο ποίμνιο θα αφεθεί, σαν ποίμνιο εγκαταλελειμμένο, και θα γίνει για πολύ καιρό βοσκότοπος, και εκεί θα αναπαυθούν, και μετά από καιρό δεν θα υπάρχει σε αυτό τίποτα χλωρό, επειδή θα ξεραθεί.> Κατοικούμενο ποίμνιο ονομάζει τον Ισραήλ επειδή ακριβώς είχε πάρα πολλούς και αγαθούς ποιμένες, και σχεδόν είχε να συγκατοικούν μαζί του εκείνοι που γνώριζαν να τον κατευθύνουν σε καθετί το αξιέπαινο.

Επομένως, είχε γεμίσει με καλούς ποιμένες, αλλά θα γίνει, λέει, εγκαταλελειμμένο. Και το τι σημαίνει εγκαταλελειμμένο, ο ίδιος αμέσως το διευκρίνισε, λέγοντας: Ως ποίμνιο εγκαταλελειμμένο, δηλαδή, στερημένο από κάθε επιστάτη και κηδεμόνα. Όταν συμβεί αυτό, για πολύ καιρό θα παραμείνει εκτεθειμένο ως βοσκή. Διότι θα τους καταβοσκήσουν νοητά και ισχυρότατα θηρία, δηλαδή ο Σατανάς και οι πονηρές δυνάμεις που είναι μαζί του και υπό την εξουσία του. Διότι, εφόσον κανένας δεν θα απομακρύνει από την καρδιά του ανθρώπου τις επιθέσεις των πονηρών δαιμόνων, αυτή θα είναι ευάλωτη, και χωρίς καμία αντίσταση θα παρασυρθεί σε οτιδήποτε επιθυμούν εκείνοι. Αν όμως πρέπει να πούμε και κάτι σύμφωνο με τα ιστορικά γεγονότα, έγιναν βοσκή μετά τον σταυρό του Σωτήρα και για τον στρατό των Ρωμαίων. Διότι αυτός στρατοπέδευσε και αναπαύθηκε ανάμεσά τους σαν κάποιος εύρωστος μόσχος· αλλά αφού περάσει λίγος καιρός, λέει, δεν θα υπάρχει σε αυτήν τίποτα χλωρό επειδή θα ξεραθεί, δηλαδή, σε τέτοιο βαθμό θα καταβοσκήσουν τη χώρα, ώστε να καταστεί ξηρή και να μην έχει πλέον βοσκή. Αυτό δε αποτελεί σαφή απόδειξη ότι δεν πρόκειται να αναχωρήσουν προηγουμένως από τη χώρα τους εκείνοι που την λεηλατούν, εάν δεν καταβροχθίσουν και δεν κάνουν δική τους κληρονομιά το καθετί χρήσιμο που υπάρχει σε αυτούς, σχεδόν μέχρι και τα πιο ευτελή.

Αυτά, λοιπόν, τα κατορθώνουν όσοι υποδείχθηκαν, το δε άλλοτε «κατοικημένο ποίμνιο», ο λαός του Ισραήλ, «θα είναι παρατημένο σαν ποίμνιο εγκαταλελειμμένο»· επειδή δεν θέλησαν να αποδεχθούν «τον καλό ποιμένα», «εκείνον που έδωσε την ψυχή του για τα πρόβατα», γι' αυτό ο τόπος της ψυχής τους «θα γίνει για πολύ χρόνο τόπος βοσκής», ώστε να εκπληρωθεί σε αυτούς το: «τη ρήμαξε αγριογούρουνο από το δάσος, και άγριο θηρίο την κατέφαγε». «Και εκεί», λέει, «θα αναπαυθούν», δηλαδή «εκείνοι που την καταβοσκούν και τη ρημάζουν». Σε τέτοια ερημία θα μετατραπεί, ώστε τίποτα «χλωρό να μην υπάρχει σε αυτήν». Γι' αυτό έχει ειπωθεί: «και δεν θα υπάρχει σε αυτήν τίποτα χλωρό»· Προσκαλεί «γυναίκες», καθώς δεν βρίσκονται ανάμεσά τους άνδρες άξιοι σωτηρίας. Γι' αυτό προτρέπει τις «γυναίκες» να έλθουν και να σπεύσουν να δώσουν μαρτυρία, «έχοντας δει» τα παράδοξα και θαυμαστά έργα, έτσι ώστε, ερχόμενες, «να φωτίσουν» «τον λαό που κάθεται στο σκοτάδι» και την «εγκαταλελειμμένη» «πόλη» τους. Γι' αυτό, σύμφωνα με τον Ακύλα, έχει ειπωθεί: «γυναίκες έρχονται και την φωτίζουν», και σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «γυναίκες έρχονται και την φανερώνουν».

Ποια άλλη όμως είναι αυτή, παρά η προαναφερθείσα πόλη, για την οποία είχε ειπωθεί: «διότι μια πόλη οχυρωμένη, η μόνη καλή, έχει αφεθεί και έχει εγκαταλειφθεί σαν έρημος». Αυτά δε εκπληρώνονταν κατά λέξη και ιστορικά κατά την ανάσταση του Σωτήρος μας. Τότε, σύμφωνα με τον Ματθαίο: «Υπήρχαν εκεί πολλές γυναίκες που κοίταζαν από μακριά, οι οποίες τον είχαν ακολουθήσει από τη Γαλιλαία για να τον διακονούν· μεταξύ των οποίων ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή, και η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου», ενώ σύμφωνα με τον Λουκά: «Τον ακολούθησαν δε κάποιες γυναίκες, οι οποίες είχαν έρθει μαζί του από τη Γαλιλαία» και τα εξής. Επειδή λοιπόν ο «λαός που δεν έχει σύνεση» δεν πειθόταν στο κήρυγμα των αποστόλων, μολονότι τα έθνη αποδέχονταν τον λόγο, για τον λόγο αυτό το θείο Πνεύμα καλεί τις γυναίκες προς μαρτυρία του κηρυσσόμενου λόγου, επειδή ακριβώς τους έβλεπε να τυφλώνονται. «Γι' αυτό», λέει, «δεν θα τους σπλαχνιστεί αυτός που τους δημιούργησε, ούτε θα τους ελεήσει αυτός που τους έπλασε». «Θα συμβεί δε εκείνη την ημέρα», λέει, δηλαδή στον καιρό που υποδεικνύεται, «ο Κύριος θα φράξει από τη διώρυγα του ποταμού». Αντί δε του ρήματος «θα φράξει», όλοι οι υπόλοιποι ερμηνευτές χρησιμοποίησαν το «θα πατάξει», δηλώνοντας ότι ο Κύριος θα πατάξει εκείνους τους απίστους και τον ασύνετο λαό.