Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 27:2

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀμπελὼν καλὸς ἐπιθύμημα ἐξάρχειν κατ᾿ αὐτῆς.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Δράκοντά τε καὶ ὄφιν ὀνομάζει τὸν Σατανᾶν. Πικρὸς γὰρ καὶ ἰοβόλος, καὶ πρός γε τοῦτο δειλός. Ἀεὶ γὰρ φεύγειν ἔθος αὐτῷ. Δεινὸς δέ ἐστι καὶ φιλοκακοῦργος. Σκολιοδρομεῖ γὰρ ὥσπερ τὸ θηρίον, πλὴν ἀναιρεθήσεται· καὶ γὰρ ἀπρακτήσει λοιπὸν, μᾶλλον δὲ τοὺς τῆς ἀνοσιότητος ἀποτίσει λόγους, ποινὴν ἀνατλὰς τὴν ἐσχάτην, καὶ ταῖς ᾅδου πύλαις κάτοχος γεγονὼς, ἔργον τε τῆς εἰς αἰῶνα φλογὸς μακράν τε καὶ ἀτελεύτητον ὑπομένων κόλασιν. <Τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀμπελὼν καλὸς, ἐπιθύμημα ἐξάρχειν κατ᾽ αὐτοῦ. Ἐγὼ πόλις ὀχυρὰ, πόλις πολιορκουμένη· μάτην ποτιῶ αὐτήν. Ἁλώσεται γὰρ νυκτὸς, ἡμέρας δὲ πεσεῖται τεῖχος.> Διαπεράνας εὖ μάλα τὸν ἐπί γε τοῖς διὰ πίστεως σεσαγηνευμένοις λόγον, καὶ ὅτι χρίσονται μύρῳ, καὶ πίονται οἶνον ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ σαφέστατα διειπών· ὄρος δὲ εἶναί φαμεν τὴν Ἐκκλησίαν· προσεπαγαγών τε ὅτι καὶ ἐκδίκησις ἔσται τῶν ἀνῃρημένων δι᾽ εὐσέβειαν, καὶ μὴν ὅτι τῇ ἁγίᾳ, καὶ μεγάλῃ μαχαίρᾳ πάντη τε καὶ πάντως ὁ ἀποστάτης ἀπολεῖται δράκων, ἀνακομίζει τὸν λόγον ἐπὶ τοῖς συμβεβηκόσιν ἐξ ἀμαθίας τοῖς ἐξ αἵματος τοῦ Ἰσραήλ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ονομάζει τον Σατανά δράκοντα και όφι. Διότι είναι πικρός και ιοβόλος, και επιπλέον αυτού δειλός. Επειδή έχει τη συνήθεια να τρέπεται πάντοτε σε φυγή. Είναι όμως φοβερός και φιλοκακούργος. Διότι κινείται με τρόπο σκολιό όπως το θηρίο, αλλά θα εξολοθρευτεί· επειδή στο εξής θα καταστεί ανενεργός, ή μάλλον θα πληρώσει το τίμημα της ανοσιότητάς του, υφιστάμενος την έσχατη ποινή, και αφού γίνει δέσμιος στις πύλες του άδη, θα υπομείνει τη μακρά και ατελεύτητη κόλαση ως έργο της αιώνιας φλόγας. <Εκείνη την ημέρα ωραίος αμπελώνας, επιθυμία να άρξω κατ' αυτού. Εγώ πόλη οχυρή, πόλη πολιορκούμενη· μάταια θα την ποτίσω. Διότι θα αλωθεί τη νύχτα, και την ημέρα θα πέσει το τείχος της.> Αφού ολοκλήρωσε πολύ καλά τον λόγο σχετικά με όσους σαγηνεύτηκαν μέσω της πίστεως, και αφού διακήρυξε σαφέστατα ότι θα χριστούν με μύρο και θα πιουν οίνο στο άγιο όρος του Σωτήρα όλων μας Χριστού -και λέμε ότι το όρος είναι η Εκκλησία- και αφού πρόσθεσε ότι θα υπάρξει εκδίκηση για όσους θανατώθηκαν χάριν της ευσέβειας, και μάλιστα ότι με την άγια και μεγάλη μάχαιρα ο αποστάτης δράκοντας θα καταστραφεί ολοκληρωτικά και εξάπαντος, επαναφέρει τον λόγο σε όσα συνέβησαν εξαιτίας της αμάθειας σε εκείνους που κατάγονται από το αίμα του Ισραήλ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Κατ᾽ ἐκεῖνο γὰρ, φησὶ, τοῦ καιροῦ, καθ᾽ ὃν ἀπαράδεκτον τὴν εἰς Χριστὸν ποιήσονται πίστιν· Ἐγὼ ὁ ἀμπελὼν ὁ καλὸς, οὗ καὶ τὸ κατάρχειν ἐπιθύμημα φαίη τις ἄν· ἐγὼ ἡ πόλις ἡ ὀχυρά· πεποίηται γὰρ οὕτως ὡς ἀπό γε τῆς Ἱερουσαλὴμ ὁ λόγος· Ἔσομαι πόλις πολιορκουμένη. Εἶτα τὸ τοῦ Θεοῦ πρόσωπον ὁ προφήτης ἡμῖν εἰσκομίζει, λέγων, ὅτι Μάτην ποτιῶ αὐτήν. Εἰ γὰρ καὶ γέγονε, φησὶν, ἄμπελος εὐκληματοῦσα ὁ Ἰσραὴλ, κατὰ τὴν Ἱερεμίου φωνὴν, ἀλλ᾽ ἐποίησεν ἀκάνθας, καὶ ἀνόνητον ἐφ᾽ ἑαυτῇ τὴν διὰ τοῦ νόμου παράκλησιν ἐποιήσατο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι κατά τον καιρό εκείνο, λέγει, κατά τον οποίο θα απορρίψουν την πίστη στον Χριστό: Εγώ είμαι ο καλός αμπελώνας, του οποίου την κυριότητα θα έλεγε κανείς ότι είναι επιθυμητό να έχει· εγώ είμαι η οχυρωμένη πόλη· διότι ο λόγος έχει διατυπωθεί έτσι σαν να προέρχεται από την Ιερουσαλήμ: Θα είμαι πόλη πολιορκημένη. Έπειτα ο προφήτης εισάγει σε εμάς το πρόσωπο του Θεού, λέγοντας ότι: Μάταια θα την ποτίσω. Διότι, λέγει, αν και ο Ισραήλ έγινε άμπελος με καλά κλήματα, σύμφωνα με τα λόγια του Ιερεμία, εντούτοις παρήγαγε αγκάθια, και κατέστησε ανώφελη για τον εαυτό του την παρηγοριά μέσω του νόμου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν
Νυνὶ δὲ ὁ λόγος καὶ ταύτης 〈ἐξάρχειν〉 διδάσκει λέγουσαν αὐτὴν περὶ ἑαυτῆς τὴν ἐν τῷ ἀμπελῶνι 〈πόλιν· ἐγὼ πόλις ὀχυρά, πόλις πολιορκουμένη〉· καὶ γὰρ ἦν ὡς ἀληθῶς 〈ὀχυρά〉 ποτε 〈πόλις〉, ὅτε «φραγμὸν» περιεβέβλητο καὶ ‹κεχαράκωτο› ὡς πανταχόθεν αὐτὴν ἠσφαλίσθαι, οὕτω τε ἦν 〈ὀχυρά〉, ὡς μηδὲν καταβλάπτεσθαι 〈πολιορκουμένην〉, ἀλλὰ ποτὲ μὲν ἦν τοιαύτη, νυνὶ δὲ ἄκαρπος γενομένη καταλέλειπται, ὥστ᾽ εἰρῆσθαι περὶ αὐτῆς· «καθελῶ τὸν φραγμὸν αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς διαρπαγήν, καὶ καθελῶ τὸν τοῖχον αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς καταπάτημα, καὶ ἀνήσω τὸν ἀμπελῶνά μου καὶ οὐ μὴ σκαφῇ οὐδὲ μὴ τμηθῇ». τὸ δ᾽ αἴτιον διδάξει λέγων· «ὅτι ἔμεινα, ἵνα ποιήσῃ σταφυλήν, ἐποίησε δὲ ἀκάνθας». καὶ ἐν τοῖς μετὰ χεῖρας δὲ τῆς αὐτῆς ἕνεκεν αἰτίας λέγεται· 〈μάτην ποτιῶ αὐτήν〉· εἰς μάταιον γὰρ ἡ τοσαύτη ὑπῆρξε χορηγία τῇ προειρημένῃ 〈πόλει〉, διὸ 〈ἁλώσεται νυκτὸς〉 ὑπὸ τῶν 〈πολιορκούντων〉 αὐτήν· καταληφθεῖσα γὰρ ἐν σκότῳ διὰ τὸ ἑαυτὴν μακρύναι τοῦ φωτὸς εὐάλωτος γεγένηται τοῖς πολεμίοις, ὡς καὶ εἰς ἐσχάτην ἐλθεῖν πτῶσιν τῷ μηδὲ 〈τεῖχος〉 ἔχειν τὸ περιφράττον καὶ φυλάττον αὐτήν. καθῄρητο γὰρ ὑπὸ τοῦ φήσαντος· «καθελῶ τὸν φραγμὸν αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς διαρπαγήν, καὶ καθελῶ τὸν τοῖχον αὐτοῦ καὶ ἔσται εἰς καταπάτημα».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Τώρα δε, ο λόγος διδάσκει ότι και αυτή η πόλη που βρίσκεται στον αμπελώνα παίρνει τον λόγο, λέγοντας για τον εαυτό της: «Εγώ είμαι πόλη οχυρή, πόλη πολιορκούμενη»· διότι πράγματι ήταν κάποτε οχυρωμένη πόλη, όταν είχε περιβληθεί με «φραγμό» και είχε οχυρωθεί με χαράκωμα, έτσι ώστε να είναι ασφαλισμένη από παντού. Και ήταν τόσο οχυρωμένη, ώστε, παρότι πολιορκούμενη, να μην υφίσταται καμία απολύτως βλάβη, αλλά, ενώ κάποτε ήταν τέτοια, τώρα, επειδή έγινε άκαρπη, έχει εγκαταλειφθεί. Γι' αυτό ειπώθηκε γι' αυτήν: «θα καθαιρέσω τον φραγμό του και θα παραδοθεί σε διαρπαγή, και θα κατεδαφίσω τον τοίχο του και θα παραδοθεί σε καταπάτηση, και θα εγκαταλείψω τον αμπελώνα μου και δεν πρόκειται να σκαφτεί ούτε να κλαδευτεί». Την αιτία θα την διδάξει λέγοντας: «διότι περίμενα να κάνει σταφύλια, έκανε όμως αγκάθια». Και στο προκείμενο χωρίο για την ίδια αιτία λέγεται: «μάταια θα την ποτίσω»· διότι μάταιη υπήρξε η τόση χορηγία προς την προειρημένη πόλη, γι' αυτό και «θα αλωθεί μέσα στη νύχτα» από αυτούς που την πολιορκούν. Διότι, εφόσον καταλήφθηκε στο σκοτάδι εξαιτίας του ότι απομάκρυνε τον εαυτό της από το φως, έγινε ευάλωτη στους εχθρούς, σε τέτοιο βαθμό ώστε να οδηγηθεί σε έσχατη πτώση με το να μην έχει πλέον ούτε το τείχος που την περιέφρασσε και την φύλαττε. Διότι αυτό είχε καθαιρεθεί από εκείνον που είπε: «θα καθαιρέσω τον φραγμό του και θα παραδοθεί σε διαρπαγή, και θα κατεδαφίσω τον τοίχο του και θα παραδοθεί σε καταπάτηση».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες