Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 27:3

Ονομάζει τον Σατανά δράκοντα και όφι. Διότι είναι πικρός και ιοβόλος, και επιπλέον αυτού δειλός. Επειδή έχει τη συνήθεια να τρέπεται πάντοτε σε φυγή. Είναι όμως φοβερός και φιλοκακούργος. Διότι κινείται με τρόπο σκολιό όπως το θηρίο, αλλά θα εξολοθρευτεί· επειδή στο εξής θα καταστεί ανενεργός, ή μάλλον θα πληρώσει το τίμημα της ανοσιότητάς του, υφιστάμενος την έσχατη ποινή, και αφού γίνει δέσμιος στις πύλες του άδη, θα υπομείνει τη μακρά και ατελεύτητη κόλαση ως έργο της αιώνιας φλόγας. <Εκείνη την ημέρα ωραίος αμπελώνας, επιθυμία να άρξω κατ' αυτού. Εγώ πόλη οχυρή, πόλη πολιορκούμενη· μάταια θα την ποτίσω. Διότι θα αλωθεί τη νύχτα, και την ημέρα θα πέσει το τείχος της.> Αφού ολοκλήρωσε πολύ καλά τον λόγο σχετικά με όσους σαγηνεύτηκαν μέσω της πίστεως, και αφού διακήρυξε σαφέστατα ότι θα χριστούν με μύρο και θα πιουν οίνο στο άγιο όρος του Σωτήρα όλων μας Χριστού -και λέμε ότι το όρος είναι η Εκκλησία- και αφού πρόσθεσε ότι θα υπάρξει εκδίκηση για όσους θανατώθηκαν χάριν της ευσέβειας, και μάλιστα ότι με την άγια και μεγάλη μάχαιρα ο αποστάτης δράκοντας θα καταστραφεί ολοκληρωτικά και εξάπαντος, επαναφέρει τον λόγο σε όσα συνέβησαν εξαιτίας της αμάθειας σε εκείνους που κατάγονται από το αίμα του Ισραήλ.

Διότι κατά τον καιρό εκείνο, λέγει, κατά τον οποίο θα απορρίψουν την πίστη στον Χριστό: Εγώ είμαι ο καλός αμπελώνας, του οποίου την κυριότητα θα έλεγε κανείς ότι είναι επιθυμητό να έχει· εγώ είμαι η οχυρωμένη πόλη· διότι ο λόγος έχει διατυπωθεί έτσι σαν να προέρχεται από την Ιερουσαλήμ: Θα είμαι πόλη πολιορκημένη. Έπειτα ο προφήτης εισάγει σε εμάς το πρόσωπο του Θεού, λέγοντας ότι: Μάταια θα την ποτίσω. Διότι, λέγει, αν και ο Ισραήλ έγινε άμπελος με καλά κλήματα, σύμφωνα με τα λόγια του Ιερεμία, εντούτοις παρήγαγε αγκάθια, και κατέστησε ανώφελη για τον εαυτό του την παρηγοριά μέσω του νόμου.

Μάταια, λοιπόν, την πότισε μέσω του παλαιού νόμου, και ακόμη κι αν την πότιζε περαιτέρω μέσω του ευαγγελικού κηρύγματος, χωρίς ωφέλεια θα παρέμενε και πάλι. Τι της συνέβη, λοιπόν, να πάθει εξαιτίας αυτού; Θα αλωθεί μέσα στη νύχτα, και την ημέρα θα πέσει το τείχος. Επειδή, δηλαδή, την ονόμασε πόλη ισχυρή, η οποία μάλιστα πολιορκείται, σύμφωνα με την ακολουθία των νοημάτων λέει ότι αυτή θα αλωθεί, και μάλιστα διαβεβαίωνε ότι και το τείχος θα πέσει.

«Περίμενα να κάνει σταφύλια, αλλά έκανε αγκάθια.» Έπειτα προσθέτει: «Τώρα λοιπόν θα σας αναγγείλω τι θα κάνω στον αμπελώνα μου: θα αφαιρέσω τον φράχτη του, και θα γίνει αντικείμενο διαρπαγής· θα γκρεμίσω τον τοίχο του, και θα καταπατηθεί, και θα εγκαταλείψω τον αμπελώνα μου και δεν θα κλαδευτεί, ούτε θα σκαφτεί, και θα φυτρώσουν σε αυτόν αγκάθια όπως σε χέρσα γη, και θα δώσω εντολή στα σύννεφα να μη ρίξουν βροχή πάνω του.» Βλέπεις πόσο αληθινό είναι αυτό που είπα, δηλαδή το «Μάταια θα τον ποτίσω». Διότι δεν έδωσε πλέον τη νοητή βροχή στους προερχόμενους από τον Ισραήλ· γκρέμισε δε τον φράχτη του, και επιπλέον τον τοίχο του. Και φράχτη ίσως ονομάζει τη βοήθεια από τους αγγέλους· τοίχο δε την απόρθητη και σταθερή προστασία της δικής του δυνάμεως. Διότι, όπως λέει, τα βουνά είναι ολόγυρά του, και ο Κύριος είναι γύρω από τον λαό του. Και όταν λέει «έπεσε», δεν δηλώνει οπωσδήποτε ότι γκρεμίστηκε, αλλά μάλλον ότι έχει αφαιρεθεί. Διότι ο Ισραήλ παρέμεινε αβοήθητος, και εντελώς αμέτοχος της άνωθεν ευσπλαχνίας και αγάπης. <Δεν υπάρχει καμία που να μην την κατέλαβε. Ποιος θα με ορίσει να φυλάω καλαμιές στον αγρό; Εξαιτίας αυτής της έχθρας την απέρριψα.> Η χώρα των Ιουδαίων πράγματι πολιορκήθηκε μετά τον σταυρό του Σωτήρος. Και εκείνοι που συγκεντρώθηκαν από κάθε έθνος, δηλαδή η πανίσχυρη στρατιά των Ρωμαίων, ξεσηκώθηκαν με ανδρεία εναντίον του ιουδαϊκού έθνους.

Τώρα δε, ο λόγος διδάσκει ότι και αυτή η πόλη που βρίσκεται στον αμπελώνα παίρνει τον λόγο, λέγοντας για τον εαυτό της: «Εγώ είμαι πόλη οχυρή, πόλη πολιορκούμενη»· διότι πράγματι ήταν κάποτε οχυρωμένη πόλη, όταν είχε περιβληθεί με «φραγμό» και είχε οχυρωθεί με χαράκωμα, έτσι ώστε να είναι ασφαλισμένη από παντού. Και ήταν τόσο οχυρωμένη, ώστε, παρότι πολιορκούμενη, να μην υφίσταται καμία απολύτως βλάβη, αλλά, ενώ κάποτε ήταν τέτοια, τώρα, επειδή έγινε άκαρπη, έχει εγκαταλειφθεί. Γι' αυτό ειπώθηκε γι' αυτήν: «θα καθαιρέσω τον φραγμό του και θα παραδοθεί σε διαρπαγή, και θα κατεδαφίσω τον τοίχο του και θα παραδοθεί σε καταπάτηση, και θα εγκαταλείψω τον αμπελώνα μου και δεν πρόκειται να σκαφτεί ούτε να κλαδευτεί». Την αιτία θα την διδάξει λέγοντας: «διότι περίμενα να κάνει σταφύλια, έκανε όμως αγκάθια». Και στο προκείμενο χωρίο για την ίδια αιτία λέγεται: «μάταια θα την ποτίσω»· διότι μάταιη υπήρξε η τόση χορηγία προς την προειρημένη πόλη, γι' αυτό και «θα αλωθεί μέσα στη νύχτα» από αυτούς που την πολιορκούν. Διότι, εφόσον καταλήφθηκε στο σκοτάδι εξαιτίας του ότι απομάκρυνε τον εαυτό της από το φως, έγινε ευάλωτη στους εχθρούς, σε τέτοιο βαθμό ώστε να οδηγηθεί σε έσχατη πτώση με το να μην έχει πλέον ούτε το τείχος που την περιέφρασσε και την φύλαττε. Διότι αυτό είχε καθαιρεθεί από εκείνον που είπε: «θα καθαιρέσω τον φραγμό του και θα παραδοθεί σε διαρπαγή, και θα κατεδαφίσω τον τοίχο του και θα παραδοθεί σε καταπάτηση».